Uzasadnienie
Wnioskiem z [...] czerwca 2003r. W.Z. wystąpiła o rejestrację pojazdu Fiat UNO o nr nadwozia [...] i nr silnika [...], którego właścicielem, jak wynika z dołączonego dowodu rejestracyjnego serii [...] nr [...], był L.K. Ponadto do wniosku dołączono kopię umowy darowizny datowanej na [...] czerwca 2003r., zgodnie z którą L.K. darował przedmiotowy pojazd swojej siostrze W.Z.
Starosta M. decyzją z [...] zarejestrował pojazd marki Fiat UNO o nr nadwozia [...] i nr silnika [...] i wydał dowód rejestracyjny o serii i nr [...]oraz tablice rejestracyjne nr [...].
J.K. pismem z [...] listopada 2005r. wniósł o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji z [...] wskazując, że przedmiotowy samochód nabył od L.K. na podstawie zawartej [...] maja 2003r. umowy sprzedaży. Wobec powyższego W.Z. nie była uprawniona do złożenia wniosku o dokonanie rejestracji.
W piśmie z [...] lutego 2006r. skarżąca podniosła, że o umowie sprzedaży przedmiotowego samochodu dowiedziała się na rozprawie prowadzonej w przedmiocie stwierdzenia nabycia spadku po L.K. Ponadto podała, że J.K. do [...] lipca 2003r., tj. do chwili śmierci L.K., nie zgłosił się po przedmiotowy samochód. Skarżąca dołączyła również kopię umowy sprzedaży z dnia [...] marca 2004r., z której wynika że przedmiotowy pojazd został sprzedany J.L.
Decyzją nr [...] z [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Starosty M. z [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że okoliczność podnoszona przez J.K. była nieznana organowi I instancji w chwili wydawania decyzji, wobec czego może ona być uznana za przesłankę do wznowienia postępowania, a nie do stwierdzenia nieważności.
J.K. wnioskiem z [...] marca 2006r. wystąpił o ponowne rozpatrzenie sprawy, w oparciu o dokumenty przesłane Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu wraz z pismem z dnia [...] marca 2006r. Wskazanymi dokumentami były: kopia umowa sprzedaży z [...] maja 2003r., kopia pokwitowania wpłaty tytułem podatku od czynności cywilnoprawnych i kopia deklaracji w sprawie podatku od czynności cywilnoprawnych.
Decyzją nr [...] z [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w punkcie 1 uchyliło decyzję własną z [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty M. z dnia [...]r. i w punkcie 2 stwierdziło nieważność decyzji Starosty z [...] w sprawie rejestracji samochodu osobowego Fiat UNO nr rejestracyjny [...] na rzecz W.Z.
Organ odwoławczy wskazał, że kopia faksu nadanego przez J.K. do Starostwa M. w dniu [...], stanowi dowód tego, że w chwili wydawania decyzji, tj. [...], organ I instancji miał wiedzę o umowie sprzedaży przedmiotowego samochodu, zawartej między J.K. a L.K. Wobec powyższego organ odwoławczy, uznając że doszło do rażącego naruszenia przepisów art. 7 i art. 77 k.p.a. oraz art. 73 ust. 1 ustawy z 20 czerwca 1997r. prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2003r., nr 58, poz. 515 ze zm., dalej: p.r.d.), orzekł jak w sentencji decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Skargę na powyższą decyzję wniosła W.Z., podnosząc że kolejnym nabywcą przedmiotowego pojazdu została na podstawie umowy z [...] czerwca 2006r. D.W. i nie może ona dokonać rejestracji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Skarga jest bezzasadna.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r., nr 153, poz. 1269, dalej: u.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, kontrola, o której mowa w art.1 §1 u.s.a., sprawowana jest pod względem zgodności z prawem – art. 1 § 2 u.s.a. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do ustalonego w sprawie stanu faktycznego, oraz trafność wykładni tych przepisów.
Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, i co słusznie podniósł organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji z [...], organ I instancji w dacie wydania decyzji o rejestracji wskazanego pojazdu na rzecz W.Z., nie wyjaśnił stanu faktycznego sprawy.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo ustaliło, że w chwili rejestracji przedmiotowego pojazdu Starosta M. miał wiedzę nie tylko o umowie darowizny między L.K., a W.Z. z [...] czerwca 2003r.; ale również o umowie sprzedaży wskazanego samochodu, zawartej między L.K., a J.K. w dniu [...]maja 2003r.
Podstawą materialnoprawną wydania decyzji o rejestracji pojazdu był art. 73 ust. 1 p.r.d., który stanowi, że rejestracji pojazdu dokonuje, na wniosek właściciela, starosta właściwy ze względu na miejsce jego zamieszkania (siedzibę), wydając dowód rejestracyjny i zalegalizowane tablice (tablicę) rejestracyjne oraz nalepkę kontrolną.
W dacie wydania decyzji o rejestracji przedmiotowego pojazdu organ był w posiadaniu dwóch dokumentów, tj. umowy darowizny i umowy sprzedaży, i każda z tych umów wskazywała innego nabywcę. W uzasadnieniu decyzji rejestracyjnej z [...] brak jest wyjaśnienia dlaczego organ przyjął, że właścicielem jest W.Z., skoro miał wiedzę o umowie sprzedaży z której wynikało, że właścicielem został J.K.
Z art. 73 ust. 1 p.r.d. wprost wynika, że uprawnionym do złożenia wniosku o rejestracji jest właściciel. Organ I instancji nie odnosząc się do dowodu w postaci umowy sprzedaży, a co za tym idzie nie ustalając, kto był rzeczywistym właścicielem w chwili rejestracji dopuścił się rażącego naruszenia wskazanego przepisu.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze ponadto słusznie wskazało, że w niniejszej sprawie postępowanie zostało przeprowadzone z rażącym naruszeniem przepisów art. 7 i art. 77 k.p.a. Organ I instancji nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. W szczególności zaś organ nie ustalił kto jest właścicielem przedmiotowego pojazdu, a co za tym idzie, kto jest upoważniony do składania wniosku o dokonanie rejestracji zgodnie z art. 73 ust. 1 p.r.d.
Sąd nie podziela argumentów skarżącej, co do charakteru kopii faksu z dnia 6 czerwca 2003r., albowiem ma ona przymiot dokumentu i organ odwoławczy prawidłowo zgodnie z art. 80 k.p.a. dopuścił ją jako dowód niesprzeczny z prawem, mogący przyczynić się do wyjaśnienia sprawy.
Wobec powyższego Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo przyjęło, że powyższe naruszenia przepisów prawa materialnego jak i przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego mają charakter rażących naruszeń prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., co skutkowało stwierdzeniem nieważności decyzji Starosty M. z [...].
Sąd podziela to stanowisko wskazując, że taka wykładnia znajduje uzasadnienie zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i w stanowisku wyrażanym w doktrynie. Decyzja, której nieważność stwierdzono naruszyła przepis art. 73 ust. 1 p.r.d. nie pozostawiający wątpliwości, co do jego bezpośredniego rozumienia, jak również wywołała skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności.
Ponad argumentację wskazaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Sąd zwraca uwagę, że organ I instancji naruszył także art. 10 § 1 i art. 11 k.p.a. poprzez zaniechanie ustalenia czy J.K. powinien wziąć udział w postępowaniu o rejestracji przedmiotowego pojazdu, a jeżeli tak, to czy jako strona, czy uczestnik. Natomiast w obecnej sytuacji organ winien ustalić czy i ewentualnie które osoby oprócz D.W. powinny wziąć udział w postępowaniu w przedmiocie rejestracji wskazanego pojazdu.
Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w sentencji wyroku zgodnie z art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., nr 153, poz. 1270 ze zm.)
/-/ I. Kucznerowicz /-/ E. Makosz-Frymus /-/ P. Miładowski
KP