Uzasadnienie
W dniu [...] czerwca 2010r. J. W. wystąpiła z pismem do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z prośbą o interwencję i wyjaśnienie sprawy roszczeń finansowych Biura Obsługi Strefy Płatnego Parkowania w K. z tytułu opłat za parkowanie samochodu w strefie płatnego parkowania i otrzymanym w dniu [...].04.2010r. upomnieniem wzywającym do zapłaty 300 złza nieopłacony parking plus koszty upomnienia. W piśmie swym podniosła, iż jest zbywana i ignorowana prze urzędników Biura Obsługi Strefy PP.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uznało, że pismo stanowi skargę w rozumieniu art.227 i nast.. kpa i postanowieniem z dnia [...] czerwca 2010r. nr [...] przekazało sprawę celem rozpatrzenia według właściwości do Rady Miejskiej K.. W uzasadnieniu organ wskazał, iż zgodnie z art.229 pkt 3 kpa organem właściwym do rozpatrzenia skargi dotyczącej zadań lub działalności Prezydenta Miasta K. i kierowników gminnych (miejskich) jednostek organizacyjnych jest Rada Miejska K..
Pismem z dnia [...] czerwca 2010r. Przewodniczący Rady Miejskiej K. poinformował, że pismo skarżącej stanie się przedmiotem obrad najbliższej sesji rady zaplanowanej na dzień [...].09.2010r.
Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2010r. J. W., na podstawie art.127 par 3 kpa zwróciła się do Samorządowego kolegium Odwoławczego w K. o ponowne rozpatrzenie sprawy. W piśmie między innymi podniosła, iż naliczanie 50 zł dziennie wobec mieszkańca strefy parkowania jest bezprawne.
Postanowieniem z dnia [...] lipca 2010r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ między innymi wskazał, iż kolegia nie są właściwe do rozpatrywania skarg powszechnych w rozumieniu działu VIII kpa, a więc skarg związanych z krytyką nienależytego wykonywania zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników. Na podstawie art. 13 i 13b ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007r., Nr 19, poz.115) to rada gminy (rada miasta) na wniosek wójta (burmistrza, prezydenta miasta) może ustalić strefę płatnego parkowania. Rada gminy (rada miasta) ustala wysokość stawek opłat i ustala sposób pobierania opłaty. Rada Miejska K. uchwałą nr [...] z dnia [...].11.2003r. ustaliła Strefę Płatnego Parkowania na terenie Miasta K., a wykonanie uchwały powierzyła Prezydentowi Miasta K...
Skargę na powyższe postanowienie złożyła J. W.. Zarzuciła organowi nierozpoznanie sprawy zgodnie z jej wnioskiem, niezrozumienie i zbywanie problemu oraz absurdalne uzasadnienie zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art.3 par 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) zwanej dalej ppsa, sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że Sąd bada legalność zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu.
Sąd administracyjny uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kpa lub w innych przepisach (art.145 par 1 pkt 2 ppsa).
Rozpoznając skargę, w tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] lipca 2010r. i poprzedzające je postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] czerwca 2010r. wydane zostały z rażącym naruszeniem przepisów postępowania (art.156 par 1 pkt 2 kpa), co skutkowało stwierdzeniem ich nieważności.
Przystępując zatem do oceny zgodności z prawem zaskarżonych rozstrzygnięć na wstępie należy podnieść, że zgodnie z przepisem art.65 par 1 kpa, jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego. Przekazanie sprawy do organu właściwego następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie.
Przekazanie sprawy w trybie art.65 par 1 kpa, może nastąpić wyłącznie pomiędzy organami administracji publicznej. Organami administracji publicznej w rozumieniu art.5 par 2 pkt 3 kpa poza ministrami, centralnymi organami administracji rządowej, wojewodami, działającymi w ich lub we własnym imieniu innymi terenowymi organami administracji rządowej, organami jednostek samorządu terytorialnego, są również organy i podmioty wymienione w art.1 pkt 2 tj. inne organy państwowe oraz inne podmioty, gdy są powołane z mocy prawa lub na podstawie porozumień do załatwienia spraw administracyjnych w drodze decyzji.
W przypadku natomiast, jeżeli podanie wniesiono do organu niewłaściwego, a organu właściwego nie można ustalić na podstawie danych podania, albo gdy z podania wynika, że właściwym w sprawie jest sąd powszechny, organ do którego podanie wniesiono, zwraca je wnoszącemu. Zwrot podania następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie (art.66 par 3 kpa).
Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 19 kpa organy administracji mają obowiązek przestrzegania z urzędu swojej właściwości. Wydanie decyzji lub postanowienia przez organ niewłaściwy skutkuje tym, że są one obarczone wadą nieważności, o której mowa w art.156 par 1 pkt 1 kpa. Organ ma obowiązek badać swoją właściwość rzeczową, miejscową i instancyjną w każdym stadium postępowania. Obowiązek ten rozciąga się na postępowanie I instancji oraz postępowanie odwoławcze i obejmuje zarówno tryb zwyczajny postępowania administracyjnego, jak i tryby nadzwyczajne, stosowane w celu weryfikacji decyzji. Jeżeli natomiast organ administracji publicznej stwierdzi swoją niewłaściwość na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego, to zobowiązany jest umorzyć postępowanie jako bezprzedmiotowe na podstawie art.105 par 1 kpa, a samą skargę przekazać do załatwienia organowi właściwemu zgodnie z art.65 par 1 kpa. Postępowanie administracyjne prowadzone bowiem przez organ z naruszeniem przepisów o właściwości jest postępowaniem bezprzedmiotowym przed tym organem. Przekazanie do rozpatrzenia sprawy administracyjnej w trybie art.65 par 1 kpa podmiotowi, który nie jest organem, narusza powołany przepis w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.
Przede wszystkim należy podnieść, iż brak jednoznacznego wyjaśnienia treści żądania strony, przy rozbieżności między treścią pisma wniesionego przez stronę, a jego tytułem stanowi naruszenie zasad postępowania administracyjnego, określonych w art.7, 8, 9 i 10 kpa. Jeżeli bowiem charakter pisma budzi wątpliwości, to organ administracji ma obowiązek, stosownie do postanowień powołanych wyżej przepisów, wyjaśnić rzeczywistą wolę strony i treść jej żądania. Tego w niniejszej sprawie organ nie uczynił. Ponadto w sprawach, w których strona nie sprecyzuje przepisów prawa, w ramach których żąda by jej sprawę rozpatrzono, organy administracji mają obowiązek rozpatrzenia sprawy na tle wszystkich przepisów, jakie w danym wypadku mogłyby mieć zastosowanie. Tym bardziej, że ponadto skarżąca zarówno w środku odwoławczym, jak i w skardze wskazywała, iż organ nie zrozumiał jej intencji. Organ przed wydaniem rozstrzygnięcia w sprawie winien dokładnie wyjaśnić jaka jest intencja strony, a nie przesądzać samemu.
Zapadłe zatem na tle stanu faktycznego, jaki zaistniał w niniejszej sprawie, rozstrzygnięcia wydane zostały z rażącym naruszeniem przepisów – tj.art.7, art.8, art. 9, art.10, art.65 par 1, art.66 par 3 kpa. W tej sytuacji bowiem postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] lipca 2010r. utrzymujące w mocy postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] czerwca 2010r. wydane zostały z rażącym naruszeniem przepisów postępowania, co skutkowało stwierdzeniem ich nieważności.
Z powyższych względów, na podstawie art.145 par 1 pkt 2 ppsa Sąd orzekł jak w sentencji.
O kosztach orzeczono w myśl art.200 ppsa.
ja