Uzasadnienie
Skarżąca D. O. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu sprzeciw od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P z dnia [...] kwietnia 2018r. uchylającej decyzję organu I instancji do ponownego rozpatrzenia w przedmiocie odmowy wydania zmiany decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wiatrowej o mocy 2 MW w miejscowości P..
W odpowiedzi na sprzeciw D. O. SKO w P. wniosło o jego odrzucenie, gdyż skarżącej nie przysługuje status strony w przedmiotowym postępowaniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje.
Zgodnie z treścią art. 64a ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017r., poz. 1369 ze zm., dalej "P.p.s.a.") od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017r., poz. 1257 ze zm.), skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw, zwany dalej "sprzeciwem od decyzji". Stosownie natomiast do treści art. 64b § 1 P.p.s.a. do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Na wstępie wyjaśnić należy, że badanie merytorycznej zasadności sprzeciwu w każdym przypadku poprzedzone być musi sprawdzeniem, czy sprawa będąca jego przedmiotem podlega kontroli wojewódzkiego sądu administracyjnego, tj. czy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, czy sprzeciw wniósł uprawniony podmiot oraz czy spełnia on wymogi formalne i został wniesiony w ustawowym terminie.
Zgodnie z art. 64b § 1 P.p.s.a. odpowiednie zastosowanie znajduje art. 50 § 1 i § 2 P.p.s.a., który określa krąg podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi. Zgodnie z treścią tego przepisu, uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, jak również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Legitymacja do złożenia skargi została, zatem oparta na kryterium interesu prawnego, co oznacza, że ze skargą może wystąpić – co do zasady – podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Kryterium "interesu prawnego" ma zatem charakter materialnoprawny.
Innymi słowy interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienia z nałożonego obowiązku. Akt, czynność lub bezczynność organu administracji musi dotyczyć interesu prawnego skarżącego, który musi być własny, indywidualny i oparty o konkretny przepis prawa powszechnie obowiązującego (por. wyrok NSA z dnia 3 czerwca 1996 r., sygn. akt II SA 74/16 – ONSA 1997 Nr 2 poz. 89). W orzecznictwie przy tym przyjmuje się, że mieć interes prawny to tyle, co wskazać przepis prawa uprawniający dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 22 lutego 1984 r., sygn. akt I SA 1748/83).
Wobec powyższego, stosując odpowiednio przepis art. 50 § 1 i §2 P.p.s.a., w rozpoznawanej sprawie skarżąca D. O. nie może być uznana za uprawnioną do wniesienia sprzeciwu. Nie była bowiem stroną postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją z [...] kwietnia 2018r., zatem nie posiada przymiotu strony postępowania sądowego. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy ta skarżąca nie została uznana przez organ za zainteresowaną w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie zmiany decyzji środowiskowej i nie została jej doręczona kwestionowana decyzja organu odwoławczego.
Biorąc pod uwagę powyższe należało stwierdzić, że D. O. nie była stroną postępowania administracyjnego zakończonego skarżoną decyzją uchylającą do ponownego rozpoznania decyzję organu I instancji o odmowie zmiany decyzji środowiskowej. Wobec tego sprzeciw tej skarżącej, jako wniesiony przez podmiot nieposiadający interesu prawnego w niniejszej sprawie, a więc niemający legitymacji do jego wniesienia, jest niedopuszczalny, co obliguje Sąd do odrzucenia sprzeciwu.
Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. w zw. z art. 64b §1 P.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu.
Stosownie do art. 64d §1 P.p.s.a. Sąd odrzucił sprzeciw od decyzji postanowieniem na posiedzeniu niejawnym.