Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze działając w oparciu o art. 17pkt 1 oraz 22 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: kpa) wskazało Miejsko-Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w O. jako właściwy do rozpoznania wniosku B.Sz. o skierowanie do domu pomocy społecznej. W postanowieniu zawarte zostało pouczenie o prawie złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu kierując się owym pouczeniem Kierownik Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w O. na powyższe postanowienie złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, kwestionując wydane postanowienie.
Postanowieniem z dnia 14 listopada 2005 r., IV SA/Po 934/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu przekazał Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu skargę do rozpoznania.
Postanowieniem z dnia 19 stycznia 2006 r., sygn. I OW 278 Naczelny Sąd Administracyjny przekazał sprawę do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sądy administracyjne zgodnie z przepisami Konstytucji sprawują sądową kontrolę działalności administracji publicznej. Jednakże, nie wszystkie czynności i akty administracji z woli ustawodawcy takiej kontroli podlegają. W szczególności, spoza możliwości złożenia skargi wyłączone są akty podejmowane w zakresie rozstrzygnięcia sporu o właściwość pomiędzy organami administracji publicznej.
Wskazać bowiem należy, że w przedmiotowej sprawie skarga została złożona na postanowienie, na mocy którego Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało organ właściwy do rozstrzygnięcia sprawy. W postanowieniu zawarte zostało wadliwe pouczenie o prawie złożenia skargi. Generalnie wadliwe pouczenie nie może szkodzić stronie, jednakże na pouczeniu o nieistniejącym prawie wniesienia środka zaskarżenia skargi opierać nie można.
Wskazać bowiem należy, że rozstrzygnięcie sporu o właściwość, leżące w kognicji organu administracji publicznej, odbywa się w formach pozaprocesowych. Rozstrzygnięcie sporu przybiera postać aktu administracyjnego, jednakże nie jest to akt zapadający w formach przewidzianych w przepisach kpa. W tym więc wypadku organ nie wydaje decyzji ani postanowienia, na które – w konsekwencji – mogłaby służyć skarga do sądu administracyjnego (na temat istoty aktu rozstrzygającego spór zob. szerzej np.: B. Adamiak [:] B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2006, s. 160-161; oraz B. Adamek i J. Borkowski Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne wydanie III Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis,W-wa 2005 str. 117-126, a także postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 marca 1991 r., SA/Lu 218/91, ONSA 1991/1/30). Nadto podkreślić trzeba, wskazanie organu właściwego ma charakter wiążący dla organów, pomiędzy którymi spór zaistniał (B. Adamiak [:] B. Admiak, J. Borkowski: Kodeks..., op. cit., s. 161).
Z powyżej przedstawionych względów okoliczność, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze zastosowało formę postanowienia, pouczając o prawie wniesienia skargi, nie może w żaden sposób wpłynąć na konkluzję, że w istocie skarga na akt administracyjny, w którym organ wyższego stopnia wskazał organ właściwy do rozstrzygnięcia sprawy, nie leży w kognicji sądu administracyjnego.
W takim stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł o odrzuceniu skargi.
/-/ P. Miładowski
MB