Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lesznie, po rozpatrzeniu odwołania P.K., uchyliło w całości decyzję Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w G. (z upoważnienia Starosty G.) z dnia [...] października 2008 r. nr [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Decyzja dotyczyła naliczenia odpłatności za pobyt syna odwołującego - W.K. w Domu Dziecka w B. Od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę wniósł Dyrektor Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie. Podniósł, że odpłatność za pobyt dziecka została naliczona prawidłowo, a dziecko, w okresie za który opłata została skorygowana, przebywało w Domu Dziecka. Ponadto wysokość naliczonych kosztów określona została w oparciu o dane ogłaszane w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego. Wynosiła ona za okres od dnia [...] kwietnia 2008 r. - [...] zł.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie wyjaśniając, iż stroną postępowania administracyjnego nie może być organ, który z mocy przepisów prawa została powołany do wydawania decyzji administracyjnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, a także – w sytuacjach określonych w powołanym przepisie – organizacja społeczna.
Zgodnie z poglądem utrwalonym w orzecznictwie i w doktrynie, organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego nie jest stroną postępowania w rozumieniu art. 28 K.p.a. i nie jest podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję administracyjną, choćby nawet jednostka ta miała w tym interes prawny w rozumieniu tego przepisu, jeśli do wydania decyzji w pierwszej instancji w określonej sprawie upoważniony organ wykonawczy tej jednostki (por. uchwała składu pięciu sędziów NSA z dnia 9 października 2000 r., sygn. OPK 14/00). Podobne stanowisko znalazło również wyraz w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 19 maja 2003 r., sygn. OPS 1/03, w której stwierdzono, że powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym, w których to postępowaniach nie ma ona legitymacji procesowej.
Podobne stanowiska zostały też zawarte w postanowieniu z dnia 15 października 1990 r. sygn. akt SA/Wr 990/90, z dnia 26 lutego 1996 r., sygn. akt SA/Wr 207/96 i sygn. akt II SA/Wr 206/96 oraz w wyroku z dnia 16 lutego 2005 r., sygn. OSK 1017/04. Organ taki ma bowiem obowiązek wydania decyzji zgodnej z prawem niezależnie od tego, czy pozostaje ze stroną w stosunkach uzależnionych od treści decyzji. W roli tego organu nie ma miejsca na jego własny interes prawny lub obowiązek.
W tej sprawie organ - Dyrektor Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w G. (Starosta G.) - który wydał w pierwszej instancji decyzję administracyjną nie jest podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi na decyzję wydaną w tej sprawie w wyniku odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej. Skarżący działał jako organ administracji publicznej, a to wyłącza go z kręgu podmiotów upoważnionych do zaskarżania do sądu administracyjnego aktów lub czynności wydanych w toku instancyjnym przez organ odwoławczy.
Wobec powyższego, uznając skargę za niedopuszczalną, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 50 ust. 1 i art. 58 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.
/-/ J. Stankowski