Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] r. sprostowanym postanowieniem z [...] r. uznano zażalenie K. P. na niezałatwienie sprawy w terminie przez Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w P. Filia [...] za nieuzasadnione i to z tego powodu, że organ I instancji wniosek o przyznanie zasiłku celowego z [...] kwietnia 2006 r. rozpatrzył [...] maja 2006 r.
Skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego do Sądu złożyła K. P.. Rozpoznając tę skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził że jest ona niedopuszczalna, gdyż zażalenie o którym mowa w art. 37 KPA jest swoistym środkiem prawnym, bowiem nie służy od postanowień (art. 141 § 1), lecz na zachowanie się (bezczynność) organu administracji publicznej.
Wniesienie zażalenia w trybie art. 37 § 1 kpa jest wyłącznie warunkiem formalnym wystąpienia przez osobę zainteresowaną ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu i nie może być traktowane jako odrębne i samodzielne postępowanie administracyjne, natomiast stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 1 KPA ma charakter incydentalny i jakkolwiek jest ono wyrażane w formie postanowienia, to stronie nie przysługuje na nie skarga do Sądu.
Zarówno pozytywne jak i negatywne stanowisko zajęte przez organ wyższej instancji wyrażone w trybie art. 37 § 1 KPA może być podważane w skardze na bezczynność wniesionej do Sądu.
Z powyższych względów na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 i 58 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w postanowieniu.
/-/G.Radzicka
KB/