Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] września 2006 r. C. K.-K. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2006 r., nr [...], w przedmiocie dodatku mieszkaniowego. Następnie, w piśmie z dnia [...] października 2006 r. Skarżąca oświadczyła, iż cofa skargę.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania, z uwagi na złożone w postępowaniu oświadczenie Skarżącej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: ppsa) stanowi, iż: "Skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności". Przytoczona regulacja wprowadza zasadę dyspozycyjności, uprawnia bowiem Skarżącego do rezygnacji z prowadzenia postępowania sądowoadministracyjnego. Rezygnacja taka z zasady jest wiążąca dla Sądu. Jednakże ustawodawca przewidział sytuacje wyjątkowe, w których pomimo cofnięcia skargi przez skarżącego, możliwa jest ochrona sądowa obiektywnego porządku prawnego (J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 183). Mianowicie, w wypadku gdy cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, sąd administracyjny obowiązany jest kontynuować postępowanie w sprawie uznając cofnięcie skargi za niedopuszczalne.
W przedmiotowej sprawie nie jest dopuszczalne odstąpienie od merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, z uwagi na konieczność wydania orzeczenia o treści zawartej w sentencji wyroku.
Mianowicie, analiza akt sprawy wskazuje, iż postępowanie odwoławcze w niniejszej sprawie toczyło się pomimo tego, iż nie zostały uzupełnione braki formalne odwołania, w zakresie podpisania go przez stronę. Pismo z dnia [...] sierpnia 2006 r. sporządzone jest w formie wydruku i nie zawiera własnoręcznego podpisu Skarżącej. Jak natomiast konsekwentnie przyjmuje się w orzecznictwie, taki brak powoduje, iż pismo nie wywołuje skutków prawnych (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 marca 2005 r., V SA/Wa 1770/04, LEX nr 175366, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 września 2000 r., III SA 417/00, LEX nr 47217, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 1999 r., IV SA 1303/97, LEX nr 47923). Jak słusznie zauważył bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 maja 1994 r., "Uznanie za odwołanie pisma nie podpisanego przez osobę wnoszącą odwołanie powoduje, że organ II instancji bez podstawy prawnej wystąpił w charakterze organu odwoławczego". (Sa/Gd 2365/93, LEX nr 25940).
Dlatego też prowadzenie postępowania odwoławczego bez uzupełnienia wskazanego braku formalnego i wydanie w jego efekcie decyzji skutkować musi stwierdzeniem wady rażącego naruszenia prawa określonej w art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: kpa), co z kolei obliguje Sąd do usunięcia zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.
W oparciu o przytoczoną regulację prawną Sąd uznał, iż nie może w trybie art. 60 ppsa odstąpić od merytorycznego załatwienia sprawy na skutek cofnięcia skargi, z uwagi na wystąpienie jednej z przesłanek negatywnych określonych w art. 60 ppsa. Mianowicie, jak wskazano powyżej analizując wadę stwierdzoną w trakcie sądowej kontroli dopuszczalności cofnięcia skargi, na skutek umorzenia postępowania sądowego w obrocie prawnym pozostałaby decyzja obarczona wadą nieważności, wskazaną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa.
Art. 119 pkt 1 ppsa wskazuje, iż sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym wówczas, gdy decyzja lub postanowienia są dotknięte wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 kpa lub w innych przepisach, albo wydane zostały z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania. Art. 120 ppsa wskazuje, iż w trybie uproszczonym sąd rozpoznanie sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie jednego sędziego.
W takim stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ppsa w zw. z art. 119 pkt 1 orzekł, jak w sentencji.
/-/P. Miładowski