Uzasadnienie
Nakazem z dnia [...], działając na podstawie art. 9 pkt 2a w związku z art. 21 pkt 1 oraz art. 21a ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 marca 1981 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. z 2001 r., nr 124, poz. 1362 ze zm), po przeprowadzeniu kontroli w dniu [...], Inspektor Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy Państwowej Inspekcji Pracy nakazał K. Spółdzielni Pracy G. wypłacić pracownikom należne wynagrodzenie za pracę za styczeń 2005 r. i za luty 2005 r., wypłacić pracownikom premię za styczeń 2005 r. i za luty 2005 r., wypłacić pracownikom dodatek funkcyjny, za styczeń i luty 2005 r., wypłacić wynagrodzenie za godziny nadliczbowe za styczeń i luty 2005 r., wypłacić dodatek stażowy za styczeń 2005 r. i luty 2005 r., wypłacić wskazanym w nakazie pracownikom należne wynagrodzenie za czas choroby i ekwiwalenty za niewykorzystane urlop wypoczynkowy oraz wypłacić pracownicy E.S. odszkodowanie należne w związku ze skróceniem okresu wypowiedzenia, odprawę należną z tytułu rozwiązania stosunku pracy z przyczyn nie dotyczących pracownika oraz wypłacić ekwiwalent za pranie.
Odwołując się od powyższej decyzji, Strona wniosła o "uchylenie zaskarżonego nakazu w całości i uchylenie postępowania pierwszej instancji a także wstrzymanie wykonania nakazu z uwagi na zagrażającą skarżącemu i pracownikom zatrudnionym przez skarżącego szkodę". Zaskarżonej decyzji zarzucono także naruszenie przepisów formalnych i materialnych, w oparciu o które zaskarżona decyzja została wydana. Strona odwołująca się wskazała także na niemożność wykonania nakazu ze względu na likwidację strony skarżącej i brak funduszy, które w pierwszej kolejności przeznaczono na spłatę dawniejszych zobowiązań pracowniczych.
Decyzją z dnia [...]. nr rej. [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej jako kpa), oraz art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy, Okręgowy Inspektor Pracy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, uznając ją za zgodną z prawem. Organ odwoławczy dodał, iż fakt likwidacji pracodawcy, w kontekście regulacji kodeksu pracy, nie ma wpływu na obowiązek wypłaty wynagrodzeń pracowniczych.
W skardze kierowanej do Sądu, Strona skarżąca wskazała na spłatę należności objętych zaskarżonym nakazem i wobec tego wniosła o uchylenie nakazu z dnia [...] i zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o oddalenie skargi i wskazał, iż spłata należności nie ma wpływu na postępowanie sądowoadministracyjne, a jedynie na ewentualny brak egzekucji ww. nakazu wobec jego wcześniejszego wykonania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
- 1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269), Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracyjnej publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.
- - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm.] – dalej jako: ppsa). W wypadku jednak, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 kpa, Sąd administracyjny stwierdza nieważność decyzji (art. 145 § 1 pkt 2).
- 2. W myśl art. 134 § 1 ppsa, Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezależnie zatem od wywodów skargi i podniesionych w niej zarzutów, Sąd orzekł o nieważności zaskarżonej decyzji, biorąc pod uwagę uchybienia, które stwierdził z urzędu, nie będąc związany granicami skargi. Mianowicie, w przedłożonych Sądowi wraz ze skargą K. Spółdzielni Pracy G. aktach znajduje się pismo zatytułowane "odwołanie od nakazu Inspektora Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy Państwowej Inspekcji Pracy z dnia [...]." Należy jednak zauważyć, że pismo to nie jest podpisane przez osobę uprawnioną do reprezentowania Strony odwołującej się, gdyż podpisany pod odwołaniem radca prawny nie posiadał pełnomocnictwa do reprezentowania Strony skarżącej, a przynajmniej takie pełnomocnictwo nie znajdowało się w aktach sprawy.
W tej sytuacji należy stwierdzić, że pismo to zawierało braki, które uniemożliwiały nadanie sprawie dalszego biegu (art. 63 § 3 kpa w zw. z art. 64 § 2 kpa). Tak więc decyzja zaskarżona wydana została z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ wydał ją organ II instancji mimo braku odwołania strony od decyzji organu I instancji.
Pismo z dnia [...] czerwca 1993 r. zostało bezpodstawnie potraktowane jako odwołanie, bowiem nie spełniało warunków dotyczących odwołań. Należy dodać, że organ odwoławczy nie może działać z urzędu, charakter organu odwoławczego w danej sprawie uzyskuje on w wyniku prawidłowo złożonego odwołania.
Skoro w niniejszej sprawie nie było prawidłowo wniesionego odwołania od decyzji organu I instancji, to uznanie za odwołanie pisma niepodpisanego przez Stronę skarżącą powoduje, że organ II instancji bez podstawy prawnej wystąpił w charakterze organu odwoławczego i utrzymał w mocy decyzję, która nie była zaskarżona. W tej sytuacji, decyzja Okręgowego Inspektora Pracy jest dotknięta wadą nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 kpa).
Decyzja, która rażąco narusza prawo, co - w świetle art. 156 § 1 pkt 2 kpa - stanowi podstawę stwierdzenia nieważności takiej decyzji administracyjnej, w konsekwencji obliguje Sąd do stwierdzenia nieważności tej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ppsa.
3. Stwierdzenie uchybienia proceduralnego, zwalnia Sąd z obowiązku szczegółowego ustosunkowywania się do wywodów zaskarżonej decyzji oraz do zarzutów skargi. Wobec powyższego, ze względu na to, że do wydania decyzji odwoławczej doszło z rażącym naruszeniem prawa, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2, należało orzec jak w sentencji (stwierdzenie nieważności decyzji).
Zgodnie z art. 152 ppsa określono, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.
/-/ P. Miładowski /-/ B. Popowska /-/ E. Kręcichwost-Durchowska
A.T