Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] (znak [...]) o odmowie udzielenie pozwolenia na budowę, Prezydent Miasta [...], wskazując na art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm., dalej p.b.) po rozpatrzeniu wniosku Spółdzielni Mieszkaniowej [...] (dalej jako Inwestor), odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla docieplenia ściany budynku przy ul. [...], posadowionego na [...].
Uzasadniając napisał, że Inwestor w dniu [...] stycznia 2014 r. złożył wniosek o wydanie ww. pozwolenia na budowę. Wezwany do uzupełnienia wniosku Inwestor wyjaśnił, że planowane docieplenie o grubości 10 cm znajduje się całkowicie w granicach jego działki. Jednocześnie dołączono kserokopię szkicu sporządzonego przez geodetę, z którego wynika, iż granica działki znajduje się w odległości 14 cm od budynku istniejącego objętego wnioskiem. Wezwany do uzupełnienia projektu w zakresie naniesienia granicy działki na rzucie parteru, Inwestor skorygował opis (w opisie grubość docieplenia wynosiła 12 cm) i zaznaczył w projekcie granicę działki w odległości 10 cm od ściany budynku.
Pismem z dnia [...] marca 2014 r. R. N. (dalej Skarżący) zawiadomił organ, że docieplenie o grubości 10 cm (lub 12 cm) przekroczy granicę działek. Z przedłożonego przez Inwestora uzupełnienia wynika, że prawdopodobnie budynek na działce przy ul. [...] został źle wytyczony, a realizowany w 2000 r. budynek przy ul. [...] nawiązywał do stanu istniejącego.
Organ I instancji stwierdził, że zasadniczym problemem w sprawie jest jednoznaczne ustalenie przebiegu granicy pomiędzy nieruchomościami przy ul. [...] i [...], co pozwoliłoby ustalić, czy planowane docieplenie pozostaje na działce Inwestora, czy przekroczy granicę. Inwestor został zobowiązany do przedłożenia dokumentów jednoznacznie wykazujących, że budynek mieszkalny został zrealizowany w taki sposób, że planowane docieplenie o grubości 10 cm mieści się całkowicie w granicach działki Inwestora (np. inwentaryzacja powykonawcza ze zwymiarowaną odległością budynku od granicy działki sąsiedniej.).
We wskazanym terminie 5 dni wnioskodawca nie przedłożył dokumentów z których jednoznacznie wynika przebieg granicy pomiędzy spornymi nieruchomościami wraz ze zwymiarowaniem jej odległości od budynku. Organ I instancji ocenił, że przedłożono kserokopie różnych dokumentów nie wskazujących jednoznacznie przebiegu granicy, zatem Inwestor nie wywiązał się z nałożonego obowiązku. Wobec czego nie można wydać pozwolenia na budowę i zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane decyzja jest uzasadniona.
W odwołaniu od decyzji Inwestor wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji, zarzucając rażące naruszenie zasad postępowania administracyjnego, zawartych w art. 6-9 oraz art. 76 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm., dalej kpa) poprzez wydanie z urzędu decyzji "uznaniowej" bez przeprowadzenia właściwego postępowania administracyjnego w sprawie. Uzasadniając napisał, że chociaż w wezwaniach wyznaczono tylko pięciodniowe terminy na złożenie wyjaśnień, dołożono wszelkich starań by w sposób najbardziej przejrzysty i chronologiczny przedstawić organowi administracyjnemu przebieg granic nieruchomości. Wszystkie mapy, zarówno zasadnicze jak i ewidencyjne oraz szkice i wyliczenia geodezyjne wykazują, że istnieje możliwość wykonania docieplenia o grubości 10 cm bez naruszenia granicy nieruchomości sąsiedniej. Z pisma Skarżącego wynika natomiast, że swoje stanowisko oparł na informacjach zawartych w "Ekspertyzie technicznej dotyczącej możliwości rozbiórki budynku mieszkalnego wielorodzinnego zlokalizowanego w [...]", która jest opracowaniem technicznym, a nie geodezyjnym i opracowanym na inną okoliczność.
W ocenie Inwestora organ odmówił wiarygodności złożonych przez niego dokumentów, chociaż zostały wydane przez instytucje do tego upoważnione, a dane z nich wynikające pomimo różnych okresów ich powstania nie uległy zmianie (dotyczy miar długości). Podniósł, że organ miał zbyt mało czasu na dogłębną analizę dokumentów, o czym świadczą daty zajęcia stanowiska przez organ i doręczenia pism przez Inwestora.
Decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] sprostowana postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014r. Nr [...] Wojewoda Wielkopolski, wskazując na art. 138 § 2 kpa, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Uzasadniając napisał, że decyzja o odmowie wydania pozwolenia na docieplenie ściany szczytowej przedmiotowego budynku jest przedwczesna, a zarzuty postawione w odwołaniu znajdują uzasadnienie w aktach sprawy. Z akt sprawy wynika, że Inwestor w dniach [...] marca i [...] kwietnia 2014 r. przełożył organowi I instancji dowody, w tym kopię decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowego budynku nr [...] z [...] maja 2000 r., kopię decyzji o pozwoleniu na użytkowanie z dnia [...] czerwca 2001 r., kopię protokołu oględzin obiektu budowlanego przed wydaniem pozwolenia na użytkowanie, inwentaryzację, aktualizację ewidencji gruntów i budynków wykonanych przez uprawnionych geodetów, które nie potwierdzają zarzutu o wątpliwości przebiegu granicy działki nr [...] od strony działki nr [...].
W postępowaniu odwoławczym inwestor uzupełnił dowody wskazujące, że jest możliwe wykonanie docieplenia ściany oddzielenia przeciwpożarowego i doprowadzenie jej do zgodności w wymogami ochrony przeciwpożarowej. Wymaga to jednak uzupełnienia w 4 egz. projektu budowlanego. Jeżeli organ I instancji ma wątpliwości co do zakresu uprawnień projektantów wykonujących projekt docieplenia to winien to wyczerpująco wyjaśnić we współpracy z Wielkopolską Okręgową Izbą Inżynierów Budownictwa w Poznaniu.
Organ wyższego stopnia ocenił, że załatwiając sprawę organ I instancji naruszył przepisy formalne postępowania: art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 kpa i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Podkreślił, że organ nie ma prawa wielokrotnie wzywać wnioskodawcy do uzupełniania akt sprawy, w sytuacji gdy procedura ta jest określona przepisami art. 64 p 1 k.p.a. i art. 35 ust. 3 p.b. Jeżeli inwestor wykona obowiązki nałożone na niego na podstawie art. 35 ust. 3 p.b. to organ administracji architektoniczno-budowlanej nie ma prawa odmówić wydania pozwolenia na budowę.
Wojewoda stwierdził, że zakres wymaganego dodatkowego postępowania dowodowego i wyjaśniającego przekracza ramy postępowania odwoławczego. Z tego powodu niemożliwym było skorzystanie przez organ odwoławczy z dyspozycji art. 136 k.p.a. Wyręczenie organu I instancji przez organ odwoławczy w przeprowadzeniu, w znacznej części dodatkowego postępowania o wydanie pozwolenia na budowę, prowadziłoby do naruszenia zarówno przepisu art. 136 k.p.a., art. 138 § 2 k.p.a. jak i art. 15 k.p.a., bowiem oznaczałoby naruszenie zasady dwuinstancyjności, w wyniku przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego tylko w jednej instancji, a nie w dwóch.
W skardze na opisaną decyzję R. N., zastępowany przez zawodowego pełnomocnika, wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Zarzucił:
- 1. wydanie zaskarżonej decyzji z rażącym naruszeniem art. 10 § 1 kpa poprzez niezapewnienie Skarżącemu czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz uniemożliwienie Skarżącemu wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań,
- 2. wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 138 § 2 kpa w związku z art. 7-8, art. 77 i art. 88 kpa w związku z art. 35 ust. 3-4 p.b. poprzez niesłuszne uchylenie decyzji organu I instancji, mimo że decyzja ta powinna zostać utrzymana w mocy jako zgodna z prawem, albowiem, mając na uwadze nieusunięcie w określonym terminie przez Inwestora nieprawidłowości, w szczególności w zakresie wykazania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane organ I instancji prawidłowo ocenił zgromadzony materiał dowodowy i słusznie odmówił zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę,
- 3. wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez jego niezastosowanie i tym samym niesłuszne nieutrzymanie w mocy decyzji organu I instancji,
- 4. wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 97 § 1 pkt 4 w związku z art 140 kpa poprzez jego niezastosowanie i nie zawieszenie postępowania administracyjnego, mimo że wydanie zaskarżonej decyzji powinno zostać uzależnione do rozstrzygnięcia przez Dyrektora Zarządu Geodezji [...] zagadnienia wstępnego związanego z rozgraniczeniem nieruchomości stanowiącej własność Skarżącego, z nieruchomością stanowiącą własność Inwestora.
W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o oddalenie skargi. Ocenił, że podnoszone zarzuty nie znajdują uzasadnienia w zgromadzonych aktach sprawy. Zarzut rażącego naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. nie uwzględnia, że pismem z [...] maja 2014 r. zawiadomiono wszystkie strony postępowania o odwołaniu inwestora od decyzji organu I instancji. Do dnia wydania decyzji Wojewoda zapewnił czynny udział w każdym stadium postępowania i przed wydaniem decyzji umożliwił wypowiedzenie się stronom co do zebranych dowodów. Wojewoda podkreślił, że zakres zebranych dowodów mających wpływ na wynik rozstrzygnięcia, co do istoty został zgromadzony w postępowaniu przed organem I instancji. Wnosząc zarzuty odnośnie przebiegu spornej granicy, w tym dołączając do skargi wystąpienie o rozgraniczenie nieruchomości oraz postanowienie dyrektora Zarządu Geodezji i Katastru [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. o wszczęciu postępowania w sprawie rozgraniczenia nieruchomości Skarżącego i Inwestora, Skarżący potwierdza, że przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji jest w pełni uzasadnione, a postępowanie organu I instancji, zakończone odmową wydania pozwolenia na budowę obarczone było wadami wymienionymi w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, skutkującymi i uzasadniającymi przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sprawy przez organ I instancji.
Zarzucając nie skorzystanie z procedury zawieszenia postępowania odwoławczego (art. 97 ust. 1 pkt 4 k.p.a.) skarżący pominął obowiązujący przepis art. 15 i art. 35 ust. 3 k.p.a. Przepisy te stanowią, że postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne (zasada ta także wiąże organ administracji publicznej przy procedurze zwieszania postępowania) i załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym powinno nastąpić w ciągu miesiąca.
Na rozprawie w dniu 22 stycznia 2014 r. pełnomocnik Skarżącego wnosił i wywodzi jak w skardze.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Skarga okazała się uzasadniona, aczkolwiek nie z przyczyn w niej wskazanych.
Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej "P.p.s.a.") polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.
Sąd administracyjny jest sądem kasacyjnym. W razie stwierdzenia istotnych uchybień sąd administracyjny nie ma więc kompetencji do merytorycznego rozstrzygnięcia danego postępowania, lecz jest upoważniony jedynie do uchylenia bądź stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji lub aktu. Na podstawie art. 134 § 1 P.p.s.a. w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.
Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie była decyzja Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] czerwca 2014r. Nr [...] uchylająca decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2014r. Nr [...] odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na docieplenie ściany budynku przy ul. [...].
Organ I instancji wydał decyzję odmowną w oparciu o treść art. 35 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2013r., poz. 1409), zgodnie z którym w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. W ust. 1 tegoż przepisu wskazano: Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:
- 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;
- 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
- 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6;
- 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust.
- 7. Z uzasadnienia decyzji wynika, ze przyczyną wydania decyzji odmownej było nie przedłożenie przez wnioskodawcę dokumentów, z których jednoznacznie wynika przebieg granicy pomiędzy spornymi nieruchomościami wraz ze zwymiarowaniem jej odległości od budynku przy ul. [...] co spowodowało brak możliwości ustalenia, czy planowane docieplenie pozostaje na działce wnioskodawcy, czy wchodzić będzie na działkę sąsiednią.
Wnioskodawca – Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] w odwołaniu wskazywała, że przedłożyła wymaganą dokumentację pozyskaną w zasobu geodezyjno – kartograficznego [...] – u, czyli jednostki, która jest odpowiedzialna za wydawane przez siebie materiały geodezyjne i mające charakter dokumentu urzędowego. Charakteru takiego nie ma przedłożona przez R. N. "Ekspertyza techniczna dotycząca możliwości rozbiórki budynku mieszkalnego wielorodzinnego zlokalizowanego w [...]".
Organ II instancji pismem z dnia [...] maja 2014r. zawiadomił strony postępowania o wpływie odwołania i pouczył o możliwości zapoznania się ze zgromadzonymi aktami sprawy, wniesieniu uwag oraz wypowiedzenia się co do zgromadzonych dowodów. Zawiadomienie to otrzymał pełnomocnik skarżącego w dniu 21 maja 2014r. Postanowieniem z dnia 20 maja 2014r. Wojewoda Wielkopolski zobowiązał Inwestora do usunięcia w terminie 14 dni nieprawidłowości w projekcie budowlanym poprzez jego uzupełnienie o przekroje ocieplanej ściany oddzielenia przeciwpożarowego w skali 1;10, przedstawiające stan istniejący i stan po wykonaniu ocieplenia, wraz z naniesionym przebiegiem granicy działki nr [...] i poprzez doprowadzenie ściany oddzielenia przeciwpożarowego przy granicy działki nr [...], z działką nr [...] do zgodności ze wskazanymi przepisami (ściana powinna być wykonana wyłącznie z materiałów niepalnych). Postanowienie to otrzymał również pełnomocnik skarżącego w dniu 23 maja 2014r.
W dniu 4 czerwca 2014r. Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] w wykonaniu zobowiązania nadesłała pismo, z którego wynikało, że izolacja zostanie wykonana z płyt lamelowych z wełny mineralnej o grubości 10 cm. Nadesłała również dwa projekty techniczne odtworzenia izolacji cieplnej ściany zewnętrznej budynku mieszkalnego, z zaznaczeniem granicy działki nr [...], z którego wynikało, ze po wykonaniu ocieplenia budynku płyta lamelowa o grubości 10 cm, siatka, klejem, do granicy pozostanie 9 cm. Organ II instancji zaskarżoną decyzję wydał [...] czerwca 2014r.
W ocenie Sądu, słusznie było stanowisko organu II instancji, wyrażone w odpowiedzi na skargę o braku istotnego naruszenia art. 10 § 1 kpa. Skarżący był zawiadomiony pismem z [...] maja 2014r. o prowadzonym postępowaniu, prawidłowo pouczony o przysługujących mu prawach, otrzymał również postanowienie z [...] maja 2014r. Mógł więc brać czynny udział w postępowaniu i zapoznać się z załączonymi przez spółdzielnię dokumentami, które jak słusznie wskazał Wojewoda, nie miały istotnego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Zdaniem Sądu, z uwagi na powyższe, w zakresie tego zarzutu, nie można dopatrzeć się takiego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynika sprawy.
W zaskarżonej decyzji Wojewoda Wielkopolski uznał, że decyzja odmowna wydana była przedwcześnie i zarzuty postawione w odwołaniu znajdują uzasadnienie w aktach sprawy. W ocenie organu II instancji przedłożone przez Inwestora dowody, w tym kopie decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...] kopię decyzji o pozwoleniu na użytkowanie z [...] czerwca 2001r., kopię protokołu z oględzin obiektu budowlanego przed wydaniem pozwolenia na użytkowanie z [...] maja 2001r. z udziałem uprawnionych urzędników Urzędu Miasta [...], inwentaryzację (z marca 2001r.), aktualizację ewidencji gruntów i budynków (z lutego 2008r.) wykonanych przez uprawnionych geodetów, nie potwierdzają zarzutu o wątpliwości przebiegu granicy działki nr [...] od strony działki nr [...].
W ocenie organu II instancji w sprawie wymagane jest przeprowadzenia postępowania wyjaśniająco – dowodowego ponownie, w całości przez organ I instancji. Nie kwestionując kwestii realizacji inwestycji w granicach działki organ II instancji uznał, że wykonanie docieplenia ściany oddzielenia przeciwpożarowego i doprowadzenie jej do zgodności z wymogami ochrony przeciwpożarowej wymagają uzupełnienia w 4 egzemplarzach projektu budowlanego. A jeżeli organ ma wątpliwości co do zakresu uprawnień projektantów wykonujących projekt docieplenia to winien wyczerpująco to wyjaśnić we współpracy z Wielkopolską Okręgową Izbą Inżynierów Budownictwa w Poznaniu.
Analizując wytyczne zawarte w zaskarżonej decyzji Sąd wskazuje, że wezwanie do dołączenia przez Spółdzielnię 4 egzemplarzy projektu budowlanego wraz z oświadczeniem projektanta z art. 20 prawa budowlanego została zawarte przez organ I instancji w postanowieniu z [...] lutego 2014r., i jak wynika z pisma Spółdzielni z [...] lutego 2014r. zostało wykonane, nadto nie stanowiło podstawy wydania decyzji odmownej. Spółdzielnia do pisma z 17 lipca 2014r. dołączyła 4 egzemplarze kopii uzupełnienia projektu budowlanego przedłożonego do wniosku z dnia 28 stycznia 2014r.
Odnosząc się do wytycznych w zakresie badania przez organ I instancji kwestii uprawnień projektantów Sąd wskazuje, że wynikający z art. 35 ust. 1 pkt 3 prawa budowlanego obowiązek dołączenia do projektu budowlanego zaświadczeń, o których mowa w art. 12 ust. 7 prawa budowlanego ma na celu usprawnienie postępowania w zakresie udzielenia pozwolenia na budowę poprzez wyeliminowanie konieczności prowadzenia przez organ administracyjny dodatkowych czynności w celu ustalenia, czy osoby opracowujące projekt budowlany legitymowały się stosowanymi uprawnieniami. (por. wyrok NSA z 20.12.2012r. II OSK 1569/11). W zaskarżonej decyzji nie zawarto więc prawidłowych wytycznych i błędnie odniesiono się do przyczyn uzasadniających uzupełnienie w całości materiały sprawy przez organ I instancji, czym naruszono art. 138 § 2 zd 2 kpa. Podkreślić należy, że w odpowiedzi na skargę odpowiadając na zarzut odnośnie przebiegu spornej granicy organ II instancji wskazał, że potwierdza on tylko zasadność uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia a organ II instancji nie mógł skorzystać z procedury zawieszenia postępowania odwoławczego (art. 97 ust. 1 pkt 4 kpa). W odpowiedzi na skargę organ II instancji wskazał więc na inne przesłanki uchylenia decyzji organu I instancji niż w samej decyzji.
Analizując zebrany w sprawie materiał dowodowy z uwzględnieniem przepisów prawa Sąd uznał, że zaskarżona decyzja mimo, że treść jej rozstrzygnięcia sprowadzająca się do uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ była prawidłowa, podlegała jednak uchyleniu z uwagi na fakt, że nie zawierała prawidłowych wytycznych dla organu I instancji oraz zawierała błędy w uzasadnieniu.
W przedmiotowej sprawie budynek, którego docieplenie wykonać zamierza Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] znajduje się na ul. [...], działka nr [...]. Działka ta graniczy z działką nr [...] R. N. Budynek ma 19,58 m, docieplenie wymaga więc pozwolenia na budowę (art. 29 ust. 2 pkt 4 pr bud). Konieczność wykonania docieplenia ściany tego budynku pojawiła się w związku z dokonaną przez R. N. rozbiórką budynku posadowionego na jego działce nr 45. Z dołączonej przez skarżącego "Ekspertyzy technicznej dotyczącej możliwości rozbiórki budynku mieszkalnego wielorodzinnego zlokalizowanego w [...]" wynikało, że przerwa dylatacyjna między budynkiem skarżącego i spółdzielni wynosi 2 cm. Ustosunkowując się do tej ekspertyzy Spółdzielnia w piśmie z dnia [...] marca 2014r. podała, że prawdopodobnie budynek położony na działce nr [...] został źle wytyczony i Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] podczas realizacji swojego obiektu została zmuszona do nawiązania do stanu istniejącego.
W toczącej się przed tut Sądem sprawie w przedmiocie pozwolenia na rozbiórkę budynku na działce R. N. (IVSA/Po 1116/12) Spółdzielnia sprzeciwiała się rozbiórce argumentując, że po rozbiórce nastąpi całkowite odsłonięcie ściany szczytowej budynku Spółdzielni i utrata zabezpieczenia termicznego, co wymagać będzie wykonania docieplenia, a nie ma gwarancji, że Inwestor wyrazi zgodę na nieodpłatne udostępnienie terenu w celu wykonania robót oraz na ustanowienie na przyszłość nieodpłatnej służebności gruntowej. Spółdzielnia dołączyła decyzje o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego przy ul. [...] i dokumentacje techniczna oraz wycinek mapy, z których wynikało, że szerokość elewacji na spornej ścianie na etapie realizacji wznoszenia budynku po zwymiarowaniu wynosiła ponad 10m (styropian 10 cm). Do pisma z [...].04.2014r. Inwestor dołączył kolejne dokumenty, takie jak kopię decyzji pozwolenia na użytkowanie z [...] czerwca 2001r., kopie protokołu z oględzin obiektu budowlanego przed wydaniem pozwolenia na użytkowanie z [...] maja 2001r. z udziałem uprawnionych urzędników Urzędu [...] kopię mapy zasadniczej, inwentaryzację (z marca 2001r.), aktualizację ewidencji gruntów i budynków (z lutego 2008r.) wykonanych przez uprawnionych geodetów, które potwierdzały szerokość elewacji południowej wynoszącą 10,21 m. Powołał się również na szkic wznowienia linii granicznej, z której wynika, ze odległość odsłoniętej ściany od granicy z nieruchomością na działce nr [...] wynosi 14 cm.
Dnia [...] maja 2012r. wpłynął do Zarządu Geodezji [...] wniosek R. N. o rozgraniczenie nieruchomości położonych na działce nr [...] i [...]. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014r. Dyrektor Zarządu Geodezji [...] wsączał postępowanie w sprawie rozgraniczenie w/w nieruchomości.
W tych okolicznościach, kiedy pojawiła się wątpliwość co do przebiegu działek Inwestora i skarżącego, nie przesądzając o ich faktycznym przebiegu, w ocenie Sądu wydanie zarówno decyzji przez organ II instancji, w której stwierdzono, że granice działek nie budzą wątpliwości, jak i przez organ I instancji, który odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę z uwagi na brak wykazania przebiegu granicy miedzy spornymi nieruchomościami nie było prawidłowe.
Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy prawo budowlane pozwolenie na budowę może być wydane tylko temu kto wykazał, że posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zatem zbadanie czy inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, jest kwestią z zakresu prawa budowlanego i prawa administracyjnego, a i również prawa cywilnego. Organy administracji właściwe w sprawach uregulowanych w Prawie budowlanym są uprawnione i zobowiązane do badania, czy inwestor realizuje prawo zabudowy, o którym mowa w art. 4 Prawa budowlanego na nieruchomości, do której ma tytuł prawny uprawniający do wykonywania robót budowlanych. Zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 2 prawa budowlanego do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W oświadczeniu tym inwestor powinien wskazać dokumenty potwierdzające prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, ale ustawodawca nie nałożył na niego obowiązku przedłożenia tych dokumentów (por wyrok WSA w Warszawie z 16 grudnia 2013r., II SA/Wa 2002/13).
Zasadniczo wystarczające jest złożenie pod rygorem odpowiedzialności karnej oświadczenie o posiadaniu takiego prawa. W sytuacjach wątpliwych organ może zobowiązać Inwestora do złożenia stosownych dokumentów. W przedmiotowej sprawie taka właśnie sytuacja miała miejsce, kwestionowany był bowiem przebieg granicy między terenem przyszłej inwestycji a nieruchomością bezpośrednio z nią sąsiadującą. W orzecznictwie ukształtował się pogląd (por. wyrok NSA z 25 stycznia 2013r., II OSK 1750/11), zgodnie z którym ani organy administracji architektoniczno – budowlanej, ani organy nadzoru budowlanego nie są upoważnione do kontrolowania przebiegu granicy pomiędzy nieruchomościami ani ustalania, czy w danym przypadku było przeprowadzone postępowanie rozgraniczeniowe. Zasadniczo wątpliwości stron w tym zakresie nie mogą stanowić przeszkody w wydaniu pozwolenia na budowę ani przesłanki wstrzymania takiego postępowania, chyba, że toczy się aktualnie postępowanie rozgraniczeniowe, którego wynik mógłby podważyć złożone przez inwestora oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością (por. wyrok WSA w Białymstoku z 22 grudnia 2008r., II SA/Bk 32/08).
Oceny istnienia i charakteru związku pomiędzy postępowaniami w sprawie pozwolenia na budowę a postępowaniem rozgraniczeniowym pod katem istnienia przesłanki zawieszenia postępowania określonej w art. 97 § 1 pkt 4 kpa należy zatem dokonywać indywidualnie w każdej sprawie. W zależności od jej okoliczności związek uzasadniający zawieszenie postępowania o wydanie pozwolenia na budowę może zachodzić lub nie (por. wyrok WSA w Kielcach z 23 maja 2013r., II SA/ke 836/12). Nie miał więc racji organ I instancji uznając, że brak wykazania faktycznego przebiegu granicy między spornymi działkami skutkować winien wydaniem decyzji odmownej. Nie miał również racji skarżący wskazując, że takie stanowisko organu I instancji jest zasadne. Inwestor złożył wymagane oświadczenie oraz dokumentację, która potwierdzała przebieg granicy działek. Zakwestionowanie tych okoliczności przez skarżącego nie mogło skutkować wydaniem decyzji odmownej.
Skoro bowiem pojawiły się wątpliwości, co do przebiegu granicy działek, również związane z prawidłowym wytyczeniem budynku na działce nr [...], a inwestycja wykonana miała być na granicy tych działek koniecznym było wyjaśnienie tych wątpliwości, bądź umożliwienie stronom, w czasie wystarczającym na złożenie dokumentacji. W przedmiotowej sprawie na wniosek skarżącego zostało wszczęte postępowanie o rozgraniczenie nieruchomości, co stanowi tzw. zagadnienie wstępne wymagające rozpoznania i uzasadniające zawieszenie postępowania prowadzonego przez organ administracji na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. I to, jak słusznie zauważył Wojewoda Wielkopolski przez organ I instancji, zważając na zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 kpa)
Dlatego też organ winien ustalić również czy inwestorowi przysługiwał tytuł do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i odnieść się do zarzutów skarżącej w tej kwestii.
W tym stanie rzeczy uznając, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2014r. ([...]) narusza przepisy postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.
O kosztach orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. uwzględniając uiszczony przez skarżącego wpis w kwocie 500 zł i koszty zastępstwa procesowego wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa (łącznie 257 zł) ustalane na podstawie § 14 ust. 2 pkt 1 c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. (Dz.U.2013.490 j.t.)
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ powinien wziąć pod uwagę wytyczne przedstawione przez Sąd w treści uzasadnienia.