Uzasadnienie
Decyzją z dnia z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] Burmistrz J. odmówił M. W. udzielenia pomocy finansowej w formie zasiłku celowego na pokrycie kosztów leczenia dzieci.
Decyzją z dnia [...]lipca 2009 r. nr [...] Burmistrz J. odmówił M. W. udzielenia pomocy finansowej w formie zasiłku celowego na wyposażenie dzieci do szkoły.
Decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] Burmistrz J. odmówił M. W. udzielenia pomocy finansowej w formie zasiłku celowego na opłatę kolonii dla dzieci i wyposażenie.
Odwołanie od powyższych decyzji wniósł M. W..
Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. stwierdziło, że odwołanie od decyzji z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] zostało wniesiono z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia.
Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. stwierdziło, że odwołanie od decyzji z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] zostało wniesiono z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia.
Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. stwierdziło, że odwołanie od decyzji z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] zostało wniesiono z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia.
W uzasadnieniu powyższych postanowień organ odwoławczy wskazał, iż jak wynika z akt administracyjnych sprawy ww. decyzje organu I instancji zostały doręczone odwołującemu 21 lipca 2007 r. Zatem termin do złożenia odwołania minął w dniu 4 sierpnia 2009 r. Natomiast jak wynika z akt sprawy odwołanie wpłynęło do organu w dniu 5 sierpnia 2009 r. tj. dzień po upływie terminu.
Skargę na powyższe postanowienia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł M. W..
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powtarzając argumenty zawarte w zaskarżonych postanowieniach.
Postanowieniem z dnia 17 listopada 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu połączył sprawy skarg na wyżej wskazane postanowienia do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej Ppsa) ogranicza się do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta polega, więc na zbadaniu, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Przy czym należy zauważyć, iż na podstawie art. 134 powyższej ustawy, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności.
Sąd, badając legalność zaskarżonych postanowień w oparciu o wyżej wskazane kryteria, uznał, iż nie naruszają one prawa.
Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie były postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego, którymi organ ten na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071; ze zm. –dalej "Kpa") stwierdził uchybienie terminu do wniesienia przez skarżącego odwołania.
W tym miejscu wskazać należy, iż zgodnie z art. 134 Kpa organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.
W myśl art. 129 § 2 Kpa odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie.
Wobec powyższego nie ulega wątpliwości, iż warunkiem skuteczności odwołania, jest zachowanie ustawowego terminu do jego wniesienia. Termin do wniesienia odwołania ma charakter zawity, co oznacza, że nie może być ani skracany ani przedłużany oraz że uchybienie tego terminu powoduje bezskuteczność odwołania, następstwem czego jest ostateczność decyzji.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym zauważa się, iż każde, nawet nieznaczne przekroczenie terminu do wniesienia odwołania stanowi jego uchybienie jest to bowiem okoliczność (kategoria) obiektywna (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 listopada 1996 r., SA/Łd 2665, Biul. Skarb. 1997, nr 5, s. 32; wyrok NSA z dnia 18 października 1995 r., SA/Gd 2865/94, niepubl.; wyrok NSA z dnia 21 marca 1997 r., SA/Łd 2990/95, niepubl. oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 grudnia 2006 r., I SA/Wa 1225/06, Lex nr 320589).
Odnosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż w niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżący uchybił terminowi do wniesienia odwołania. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji organu I instancji zostały one doręczone skarżącemu w dniu 21 lipca 2009 r. Zatem, jak trafnie zauważył organ, czternastodniowy termin do wniesienia odwołania upływał z dniem 4 sierpnia 2009 r. Zatem odwołanie wniesione w dniu 5 sierpnia 2009 r. prawidłowo organ odwoławczy potraktował jako wniesione z uchybieniem terminu.
Na marginesie Sąd wyjaśnia, iż doręczenie decyzji organu I instancji synowi skarżącego uznać należy za skuteczne doręczenie samemu skarżącemu.
Wyjaśnić należy, iż zgodnie z art. 42 Kpa pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub w miejscu pracy. Natomiast art. 43 Kpa stanowi, iż w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się za pokwitowaniem dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi.
W niniejszej sprawie syn skarżącego kwitując odbiór decyzji, jako dorosły domownik adresata - był z pewnością osobą upoważnioną do odbioru korespondencji skarżącego. Podjęcie przesyłki adresowanej do skarżącego i złożenie podpisu na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, oznacza podjęcie się przez syna skarżącego oddania decyzji adresatowi. Powyższe fakty wskazują, że decyzja była skutecznie doręczona skarżącemu w rozumieniu art. 43 Kpa.
W tym stanie rzeczy, wobec uchybienia przez skarżącego terminu do wniesienia odwołania i nie złożenia przez niego wniosku o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności, Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienia odpowiadają prawu i na podstawie art. 151 Ppsa orzekł jak w sentencji wyroku.
/-/ E. Kręcichwost – Durchowska /-/ E. Makosz – Frymus /-/ I. Kucznerowicz ja