Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] roku (nr [...]) Kierownik Biura Świadczeń Rodzinnych w K. orzekł o obowiązku zwrotu przez A. Ł. zasiłku pielęgnacyjnego za okres od [...] roku do dnia [...] roku, w kwocie [...] zł wraz z ustawowymi odsetkami.
Na skutek odwołania się skarżącej od powyższej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] roku, nr [...] utrzymało w mocy niekorzystną dla skarżącej wskazaną wyżej decyzję Kierownika Biura Świadczeń Rodzinnych. Decyzję doręczono A. Ł. w dniu [...] r., co dokumentuje załączone do akt administracyjnych sprawy zwrotne potwierdzenie jej odbioru.
Równolegle do toczącego się postępowania w przedmiocie obciążenia skarżącej obowiązkiem zwrotu zasiłku pielęgnacyjnego toczyło się postępowanie z wniosku skarżącej z dnia [...] roku o umorzenie należności wynikającej z decyzji Kierownika Biura Świadczeń Rodzinnych z dnia [...] roku (nr [...]). Decyzją z dnia [...] roku nr [...] wskazany organ odmówił skarżącej umorzenia przedmiotowych należności. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r. decyzję tę uchyliło i sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
W dniu [...] roku do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. wpłynęła, wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia skargi, skarga A. Ł. na decyzję tego organu z dnia [...] r. nr [...], utrzymującą w mocy niekorzystną dla strony decyzję Kierownika Biura Świadczeń Rodzinnych w K. z dnia [...] roku nr [...]. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu skarżąca wskazała, iż nie dochowała terminu do dokonania czynności ponieważ oczekiwała na rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta K. w przedmiocie umorzenia obciążających ją należności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270: z późn. zm.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, Sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.
Warunkiem skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu jest łączne spełnienie przesłanek ustanowionych w przepisach art. 86 i art. 87 wskazanej ustawy, to jest uprawdopodobnienie przez stronę braku winy w uchybieniu terminu, a ponadto wykazanie, iż uchybienie to spowodowało ujemne skutki dla strony oraz dochowanie terminu do wniesienia wniosku i dopełnienie uchybionej czynności. Zgodnie z art. 88 ppsa spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym.
Należy przy tym zauważyć, iż przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku gdy strona w sposób przekonujący uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu. (por. w tej mierze postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 października 1999 r., sygn. akt I CKN 556/98, LEX nr 50702). Wynika stąd, że w razie gdy ustalone przez Sąd okoliczności uchybienia świadczą o zachowaniu się strony, noszącym znamiona zawinienia - w jakiejkolwiek jej postaci, a zatem także winy polegającej na niedbalstwie, Sąd nie może dokonać przywrócenia uchybionego terminu. W judykaturze podkreśla się, iż przywrócenie terminu nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. A zatem jedynie wówczas, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, Sąd może termin do dokonania czynności, w szczególności wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, przywrócić. Skarżąca jako brak swojej winy w uchybieniu terminu wskazała
W niniejszej sprawie strona skarżąca argumentowała, iż uchybiła ustawowemu terminowi do wniesienia skargi ponieważ oczekiwała na rozstrzygnięcie w sprawie umorzenia należności, obowiązkiem zwrotu których została obciążona.
Zdaniem Sądu powyższa okoliczność nie pozwala przyjąć, iż uchybienie terminu nastąpiło bez winy skarżącej. Nie istniały bowiem żadne przeszkody, które uniemożliwiłyby skarżącej wniesienie skargi do Sądu w terminie, niezwłocznie po otrzymaniu decyzji wydanej w przedmiocie umorzenia należności, co jak wynika z treści skargi nastąpiło w dniu [...] r. Jak wyżej wskazano termin do wniesienia skargi na decyzje z dnia [...] r. upływał z dniem [...] r., tak więc już po otrzymaniu powoływanej w skardze decyzji wydanej w przedmiocie umorzenia należności, strona miała obiektywną możliwość wniesienia skargi w rozpatrywanej sprawie.
Wskazać przy tym należy, iż o sposobie i terminie zaskarżenia decyzji strona została przez organ II instancji w rozpatrywanej sprawie prawidłowo pouczona, stąd oczekując na rozpatrzenie innej przedmiotowo sprawy, strona winna zadbać, aby nie doszło do naruszenia jej praw i obowiązków w innym, toczącym się równolegle postępowaniu. Niespełnienie tych wymogów w rozpatrywanej sprawie uzasadnia wniosek, iż w tym przypadku strona nie dochowała należytej staranności, co w konsekwencji nie pozwala uznać, iż do uchybienia terminu doszło w tym przypadku bez winy strony.
W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił, jak w sentencji.
/-/ D. Rzyminiak-Owczarczak
AT