Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] działający z upoważnienia Burmistrza [...] Kierownik Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz.1071 ze zm.- dalej kpa), art. 39 ust. 2, art. 106 ust. 4, art. 107 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2004 r. nr 64, poz. 593 ze zm.) i § 2 ust. 3 i § 7 rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 19 kwietnia 2005 r. w sprawie rodzinnego wywiadu środowiskowego (Dz. U. nr 77, poz. 672) odmówił przyznania M. W. przyznania świadczenia w formie zasiłku celowego na pokrycie szkód związanych z interwencją Straży Miejskiej (wniosek z dnia [...] r. Nr [...]). W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że powodem odmowy było uniemożliwienie przeprowadzenia wywiadu środowiskowego w jego miejscu zamieszkania oraz niedostarczenie wymaganych dokumentów.
Odwołanie od decyzji zostało złożone przez M. W. za pośrednictwem organu I instancji. W odwołaniu wnioskodawca podał, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa i wniósł o jej uchylenie.
W wyniku rozpoznania odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], na podstawie art. 17 pkt 1, art. 127 § 2 i art. 134 kpa stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż w decyzji Kierownika Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] strona została prawidłowo pouczona o możliwości wniesienia odwołania w terminie 14 dni od daty jej doręczenia. Decyzję strona otrzymała 3 lipca 2007 r. Natomiast odwołanie wniosła 29 października 2007 r. Z zestawienia dat wynika, że odwołanie strona wniosła z przekroczeniem ustawowego terminu.
Pismem z dnia [...] r. M. W. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, kwestionując wydane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowienie.
W odpowiedzi na skargę organ administracji publicznej wniósł o jej odrzucenie podtrzymując argumenty zawarte w postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Skarga okazała się bezzasadną.
Kontrola sądu administracyjnego zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269) i art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej ppsa) ogranicza się do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta ogranicza się więc do zbadania czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny dokonał tej kontroli według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydawania zaskarżonego aktu.
Rozstrzygając skargę w powyższym zakresie, Sąd uznał, że organ orzekający w niniejszej sprawie prawidłowo ustalił stan faktyczny i prawidłowo zastosował do niego przepisy prawa materialnego. Zdaniem Sądu, organ nie naruszył nadto prawa procesowego.
Przepis art. 127 § 1 i 2 w zw. z art. 129 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej jako: kpa) jasno i precyzyjnie wskazuje, iż od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie do organu administracji publicznej wyższego stopnia w terminie 14 dni od dnia doręczania stronie orzeczenia. Nie ulega wątpliwości, iż skarżący otrzymał decyzję z dnia [...] r. nr [...] w dniu 3 lipca 2007 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru podpisane przez dorosłego domownika - syna skarżącego, B. W. - karta 13 akt administracyjnych), a odwołanie zostało wniesione dopiero w dniu 29 października 2007 r., czyli po terminie przewidzianym w kpa (karta 5 akt administracyjnych). Stąd też za słuszne należy uznać postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania.
Należy wskazać, iż uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu (niepublikowany wyrok NSA z dnia 21 marca 1997 r., SA / Łd 2990 / 95). W związku z tym, stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie zależy od uznania organu, lecz musi być dokonane w momencie zaistnienia obiektywnych przesłanek, jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Pogląd ten jest niekwestionowany i znajduje poparcie w licznych orzeczeniach NSA np.: w niepublikowanym wyroku NSA z dnia 29 stycznia 1997 r., SA / Gd 1482 / 96, w którym stwierdzono, że: "skarżący wniósł odwołanie z uchybieniem 14-dniowego terminu (art. 129 § 2 kpa). W takiej sytuacji organ nie ma innej możliwości jak tylko stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia odwołania, co wynika z przepisu art. 134 kpa.
Nie jest to zależne od swobodnego uznania organu, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej"; czy też w niepublikowanym wyroku NSA z dnia 15 listopada 1995 r., SA / Ka 2111 / 94, w którym przyjęto, że "gdy organ II instancji stwierdzi, że środek odwoławczy został wniesiony z uchybieniem terminu, nie może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania" i nawet nieznaczne przekroczenie terminu do wniesienia odwołania zobowiązuje organ do stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania (patrz wyrok NSA z dnia 27 listopada 1996 r., SA / Łd 2665 / 95, BS 1997, nr 5, poz. 32).
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ppsa orzekł jak w sentencji.
/-/D. Rzyminiak-Owczarczak /-/E. Kręcichwost-Durchowska /-/M. Dybowski mb