Uzasadnienie
H. W. reprezentowana przez S. W. wniosła skargę postanowienie Wojewody z dnia [...] sierpnia 2018r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniesienia zażalenia na postanowienie Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2018r. znak [...] w przedmiocie podjęcia z urzędu zawieszonego postępowania administracyjnego.
Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o odrzucenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 - dalej P.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Przepis art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. należy rozumieć w ten sposób, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, w drodze odrębnej skargi, jest wyłączona w sprawach, które w toku postępowania administracyjnego są załatwiane postanowieniem, na które nie służy zażalenie. Oznacza to, że jeżeli określona kwestia w postępowaniu administracyjnym jest załatwiona w drodze postanowienia, na które nie służy zażalenie, to rozstrzygnięcie dotyczące tej kwestii nie jest poddane kontroli sądów administracyjnych, także wtedy, gdy strona wniesie niedopuszczalne zażalenie i organ wyższego stopnia wyda w tym przedmiocie postanowienie.
Jak wynika z akt sprawy przedmiotem skargi jest postanowienie stwierdzające niedopuszczalność wniesienia zażalenia na postanowienie w przedmiocie podjęcia z zawieszonego postępowania administracyjnego. Postanowienie organu I instancji wydano na podstawie art. 101 § 3 k.p.a., z którego treści w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2011r., nr 6, poz.
18) wynika, iż zażalenie nie przysługuje na postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania administracyjnego. Rozstrzygnięcie organu I instancji, przy uwzględnieniu treści art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. wyklucza zatem skuteczne wniesienie skargi na postanowienie organu odwoławczego w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniesienia zażalenia na postanowienie w przedmiocie podjęcia z urzędu zawieszonego postępowania administracyjnego. Jak wskazał bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 31 marca 2015 r., sygn. akt II OSK 1874/13 (publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej CBOSA) nie można zakładać, że ustawodawca z jednej strony wyłączył dopuszczalność zażalenia na takie postanowienia, a tym samym wyłączył dopuszczalność skargi do sądu administracyjnego, ale z drugiej strony dopuszczalna jest skarga do sądu administracyjnego na rozstrzygnięcie organu wyższego stopnia, wydane na skutek niedopuszczalnego zażalenia na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania lub postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania. Możliwość i dopuszczalność wniesienia skargi w takich przypadkach niweczyłaby cel zmiany przepisów k.p.a., którym było przyśpieszenie postępowania administracyjnego i wyłączenie kognicji sądu w tych sprawach (...). Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 26 czerwca 2018r. sygn. akt II OSK 3035/17 (CBOSA) wskazał również, że przepis art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. odnosi się nie tyle do postanowienia, na które nie służy zażalenie, ponieważ, co do zasady, nie jest dopuszczalne zaskarżanie postanowienia organu pierwszej instancji bez wyczerpania środków zaskarżenia, ale co do przedmiotu takiego postanowienia, którym jest kwestia wpadkowa w toku postępowania rozstrzygana postanowieniem, na które nie służy zażalenie. Skoro zaś kwestią tą jest podjęcie zawieszonego postępowania, to na postanowienie w tej kwestii, wydane przez organ wyższego stopnia, nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego.
W tym stanie rzeczy skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., o czym postanowiono jak w pkt 1 sentencji. Natomiast pkt II sentencji postanowienia ma podstawę w art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a., który obliguje Sąd do zwrotu całego uiszczonego wpisu sądowego w razie odrzucenia skargi.