Uzasadnienie
Pismem z 14 września 2016 r. skarżący D. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...], uchylającą decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] odmawiającą przyznania mu pomocy pieniężnej w formie zasiłku celowego.
W odpowiedzi na skargę z 21 marca 2017 r. organ wniósł o jej oddalenie.
Na rozprawie dnia 5 maja 2017 r. skarżący oświadczył, że nie chciał skarżyć pozytywnej dla niego decyzji organu II instancji, lecz niekorzystną decyzję organu I instancji. Po uświadomieniu błędu oświadczył, że cofa wniesioną w niniejszej sprawie skargę. Stanowisko to potwierdził obecny na rozprawie jego pełnomocnik.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.; dalej w skrócie: "p.p.s.a.") strona skarżąca – w ramach przysługującego jej prawa do rozporządzania wniesioną skargą – może skargę cofnąć. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W niniejszej sprawie skarżący skutecznie skorzystał z przysługującego uprawnienia do rozporządzania swoją skargą i skargę cofnął. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła żadna ze wskazanych wyżej przesłanek uniemożliwiających cofnięcie skargi.
W myśl art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji postanowienia.