Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z [...] listopada 2019 r. nr [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako "WWINB" lub "organ II instancji"), po rozpatrzeniu zażalenia R. S., utrzymał w mocy postanowienie nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. z [...] października 2019 r. (znak: [...] Zaskarżone postanowienie WWINB, jak wynika z jego uzasadnienia, zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. (dalej jako "PINB" lub "organ I instancji") w dniu [...] września 2010 r. przeprowadził kontrolę na nieruchomości w P. przy ul. [...] (działka nr [...], ark. [...], obręb G.), w trakcie której ustalono, że inwestor K. D. (zwany też dalej "Inwestorem") w 1985 r. otrzymał pozwolenie na zmianę zasadniczych parametrów budynku, na którego budowę wydano pozwolenie z [...] grudnia 1983 r. Inwestor oświadczył, że w oparciu o aneks budowlany zatwierdzony w 1985 r. powiększył budynek o pomieszczenie przyziemia, pomieszczenie parteru oraz taras nad parterem. Ustalono także, iż wykonano ocieplenie budynku (ok. 2003 r.) – za zgodą sąsiada.
W dniu [...] października 2010 r. PINB zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie legalności budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego, znajdującego się przy ul. [...].
Postanowieniem z [...] maja 2012 r. PINB zawiesił postępowanie administracyjne oraz wezwał właścicieli nieruchomości przy ul. [...] w P. do wystąpienia do Prezydenta Miasta P. z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej nieruchomości oraz przedłożenia PINB kopii tego wniosku, w terminie 30 dni od daty otrzymania postanowienia. Następnie – w związku z uzyskaniem informacji, że zobowiązani nie złożyli takiego wniosku – PINB, postanowieniem z [...] września 2012 r., podjął zawieszone postępowanie.
W dniu [...] czerwca 2013 r. PINB wydał decyzję nakładającą na Inwestora – w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej - segment środkowy, na terenie nieruchomości w P. przy ul. [...] – określone w tej decyzji obowiązki rozbiórki części dobudówki oraz sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego. WWINB decyzją z [...] sierpnia 2013 r. uchylił ww. decyzję PINB w całości i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy i uzupełnieniu postępowania wyjaśniającego, PINB w dniu [...] kwietnia 2015 r. wydał decyzję (znak: [...]) nakładającą na Inwestora obowiązek sporządzenia i przedłożenia projektu zamiennego. WWINB decyzją z [...] sierpnia 2015 r. (znak: [...]) uchylił ww. decyzję PINB w części, w jakiej określono podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia, a w pozostałej części decyzję tę utrzymał w mocy.
Wyrokiem z [...] maja 2016 r. (sygn. akt IV SA/Po [...]) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę M. D. i K. D. na ww. decyzję WWINB. W dniu [...] października 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny umorzył postępowanie kasacyjne (sygn. akt II OSK 2452/16) w związku z cofnięciem skargi kasacyjnej od ww. wyroku WSA przez K. D..
PINB postanowieniem nr [...] z [...] lipca 2019 r. zobowiązał Inwestora do usunięcia wyszczególnionych nieprawidłowości w przedłożonym projekcie zamiennym, w tym w zakresie wykazania zgodności projektu z obowiązującą decyzją o warunkach zabudowy (w skrócie "decyzją w.z.") w terminie 60 dni od doręczenia postanowienia.
W dniu [...] września 2019 r. M. i K. D. wystąpili do Urzędu Miasta P. o ustalenie warunków zabudowy w celu legalizacji inwestycji polegającej na nadbudowie istniejącego tarasu budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej na nieruchomości stanowiącej działki nr [...] i [...] (ark. [...] obr. G.) w P. przy ul. [...].
W związku z powyższym PINB, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 w zw. z art. 123 k.p.a., przywołanym na wstępie postanowieniem z [...] października 2019 r. zawiesił z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego - środkowy segment szeregowca z garażem na terenie przedmiotowej nieruchomości – zrealizowanej z istotnym odstępstwem od pozwolenia na budowę – do czasu ostatecznego zakończenia sprawy z ww. wniosku o wydanie warunków zabudowy dla omawianej inwestycji.
Zażalenie w ustawowym terminie złożył R. S. (zwany tez dalej "Skarżącym"), reprezentowanym przez r.pr. M. P., który wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia PINB w całości, względnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy organowi I instancji. Skarżący zarzucił niewłaściwe zastosowanie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w sytuacji, gdy w niniejszym postępowaniu nie występuje zagadnienie wstępne, co doprowadziło do wadliwego zawieszenia postępowania w sprawie. Według Skarżącego zagadnienia wstępnego w postępowaniu naprawczym toczącym się na podstawie art. 50 i 51 Prawa budowlanego (dalej w skrócie "pr.bud.") nie może być uzyskanie decyzji w.z., tym bardziej, że taką decyzję wydaje się wyłącznie dla inwestycji planowanej, a nie już zrealizowanej.
Utrzymując w mocy ww. postanowienie PINB z [...] października 2019 r. – przywołanym na wstępie postanowieniem z [...] listopada 2019 r. – WWINB wskazał, że w rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostaje fakt, iż Inwestor realizował budowę przedmiotowego budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej na podstawie decyzji pozwolenia na budowę, jak i aneksu z 1985 r. do niego, niemniej jednak z istotnymi odstępstwami od tego pozwolenia na budowę. Została wykonana nadbudowa tarasu na poziomie parteru (tworząc pomieszczenie na poziomie parteru i taras nad nim), czyli zmieniono charakterystyczne parametry obiektu budowlanego (kubaturę). Stosownie do art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę jest dopuszczalne tylko po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę, a Inwestor takiej decyzji nie uzyskał.
Zdaniem WWINB, skoro w toku postępowania administracyjnego ustalono, że Inwestor w trakcie robót budowlanych (wykonanych przed 1995 r.) w sposób istotny odstąpił od zatwierdzonego projektu budowlanego i warunków pozwolenia na budowę, to bez wątpienia zachowanie takie wypełnia hipotezę przepisu art. 51 ust. 1 pkt 3 pr.bud. Taka sytuacja faktyczna uprawnia organ nadzoru budowlanego do nałożenia na inwestora obowiązku przedstawienia projektu zamiennego. Aby zaś móc zatwierdzić projekt budowlany zamienny, należy m.in. zbadać jego zgodność z warunkami zabudowy dla budynku mieszkalnego, w którym w trakcie budowy dokonano istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu.
W ocenie WWINB w niniejszej sprawie decyzja w.z. jest konieczna, aby przedłożyć ją w postępowaniu przed organem nadzoru budowlanego, którego zadaniem jest zbadanie zgodności inwestycji z prawem. Zrealizowany obiekt budowlany powinien być zgodny z przepisami budowlanymi, a także z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Aby zbadać czy taka zgodność istnieje niezbędna jest właśnie decyzja w.z., w przypadku braku obowiązującego planu miejscowego. Zatem decyzja w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy ma istotne znaczenie dla wydania przez organy nadzoru budowlanego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, z uwagi na konieczność ustalenia możliwości legalizacji samowoli budowlanej.
Skargę na opisane postanowienie WWINB do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł R. S., reprezentowany przez r.pr. M. P., który – zarzuciwszy naruszenie:
- 1. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. przez jego błędne zastosowanie skutkujące utrzymaniem w mocy wadliwego postanowienia organu I instancji o zawieszeniu postępowania administracyjnego w drodze uznania, iż wydanie warunków zabudowy jest zagadnieniem wstępnym dla postępowania o znaku [...];
- 2. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. przez brak uchylenia postanowienia wydanego przez organ I instancji w całości i umorzenia postępowania w I instancji w całości.
- – wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia WWINB i poprzedzającego je postanowienia PINB oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi jej autor powtórzył i uszczegółowił argumentację przedstawioną już w zażaleniu na postanowienie PINB.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.
W świetle art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.; w skrócie "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie (a do tej kategorii należy bez wątpienia postanowienie o zawieszeniu postępowania administracyjnego, zob. art. 101 § 3 k.p.a.). W sytuacji gdy – tak jak w niniejszej sprawie – przedmiotem skargi jest właśnie postanowienie administracyjne, sprawa może być rozpoznana przez sąd w postępowaniu uproszczonym (art. 119 pkt 3 p.p.s.a.), na posiedzeniu niejawnym (art. 120 p.p.s.a.). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.
Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.
Przedmiotem tak rozumianej kontroli Sądu jest w niniejszej sprawie postanowienie WWINB utrzymujące w mocy postanowienie PINB o zawieszeniu postępowania.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że zawieszenie postępowania jest szczególną instytucją procesową wstrzymującą tok postępowania w sprawie i jej merytoryczne rozpoznanie, dlatego ustawodawca w sposób wyczerpujący określił w art. 97 § 1 k.p.a. przyczyny powodujące zahamowanie toku postępowania. Stosownie do art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ administracji publicznej ma obowiązek zawiesić prowadzone postępowanie, jeżeli rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Owo tzw. zagadnienie wstępne, o jakim mowa w cytowanym przepisie, stanowi materialnoprawną przeszkodę powstającą lub ujawniającą się w toku postępowania, której usunięcie warunkuje rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej. Jest to zagadnienie odrębne od sprawy, na tle której wystąpiło. Jak wynika z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego zależy "rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji".
Zagadnienie wstępne jest zatem kwestią warunkującą merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej. Zagadnienie to musi dotyczyć w pierwszym rzędzie kwestii materialnoprawnej, która warunkuje możliwość wyznaczenia konsekwencji normy prawnej dla indywidualnej sytuacji i determinuje tym samym treść merytorycznego rozstrzygnięcia. Zależy od niej zarówno treść przyszłego rozstrzygnięcia administracyjnego, jak i możliwość kontynuowania postępowania. Należy podkreślić, że w konstrukcji zagadnienia wstępnego elementem najważniejszym – którego brak eliminuje możliwość zawieszenia postępowania z powołaniem się na tę przesłankę – jest właśnie owa zależność między uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego, a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji.
Odnosząc powyższe rozważania do stanu prawnego i faktycznego, jaki istniał w chwili podejmowania zaskarżonego postanowienia, należy stwierdzić, że organy nadzoru budowlanego obu instancji – wbrew zarzutom skargi – prawidłowo zastosowały art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z wystąpieniem przez właścicieli obiektu wzniesionego w warunkach tzw. samowoli budowlanej z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy w celu legalizacji tej samowoli. Albowiem rozstrzygnięcie kwestii zgodności tej inwestycji z przepisami o planowaniu przestrzennym (w tym przypadku: z postanowieniami decyzji w.z.) warunkuje możliwość legalizacji obiektu budowlanego – a co za tym idzie: w istotnym zakresie może zdeterminować treść decyzji kończącej postępowanie legalizacyjne – stanowiąc tym samym zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.
W tym miejscu należy podkreślić, że przedmiotowe postępowanie legalizacyjne (a ściślej: tzw. postępowanie naprawcze) prowadzone jest w kontrolowanej sprawie w trybie określonym w art. 50–art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186, z późn. zm.; w skrócie "pr.bud.").
Postępowanie naprawcze jest dwuetapowe. W pierwszym etapie organ wydaje decyzję na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 lub 3 pr.bud. – o ile istnieją możliwości zalegalizowania samowoli. Decyzja wydana w oparciu o te przepisy nie legalizuje jeszcze samowoli budowalnej, ani nie rozstrzyga o jej ostatecznym losie. Decyzja legalizująca samowolę budowlaną wydawana jest dopiero w drugim etapie – po stwierdzeniu wykonania decyzji pierwszej – na podstawie art. 51 ust. 3 lub 4 pr.bud.
W orzecznictwie sądowym brak jednolitości poglądów co do tego, czy w postępowaniu naprawczym organ nadzoru budowlanego może badać sanowaną inwestycję pod względem zgodności z unormowaniami określającymi ład przestrzenny, w tym – w sytuacji braku obowiązującego na danym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (w skrócie "m.p.z.p.") – z postanowieniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (w skrócie "decyzji w.z.z.t."), czyli dokładniej: z decyzją o warunkach zabudowy (w skrócie "decyzją w.z.") albo decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (w skrócie "decyzją u.l.i.c.p.").
W konsekwencji, obok przywołanych w skardze orzeczeń negujących taką możliwość (mylnie określonych przez Skarżącego mianem "najnowszej linii orzeczniczej"), wskazać można szereg orzeczeń – nadal aktualnych, a nawet nowszych niż przywołane w skardze – opowiadających się za taką możliwością. Zatem, wbrew kategorycznemu stanowisku autora skargi, nie można wykluczyć, że w postępowaniu naprawczym prowadzonym na podstawie art. 50–51 pr.bud. organy nadzoru budowlanego mogą oceniać wykonane roboty budowlane pod kątem zgodności z planem miejscowym albo ostateczną decyzją w.z.z.t (tj. decyzją w.z. albo decyzją u.l.i.c.p.). I to pomimo, że brak w tym przypadku expressis verbis analogicznych regulacji, jak w art. 48 ust. 2 i ust. 3 pkt 1 pr.bud. lub art. 49b ust. 2 (por. np. wyroki NSA: z 09.04.2009 r., II OSK 534/08; z 06.03.2012 r., II OSK 2477/10; z 03.07.2012 r., II OSK 755/11; z 30.08.2013 r., II OSK 857/12; z 29.01.2015 r., II OSK 3001/13; z 11.07.2017 r., II OSK 2775/15; z 15.02.2018 r., II OSK 1834/17 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl; w skrócie "CBOSA").
Również w piśmiennictwie prezentowane jest stanowisko, według którego w postępowaniu naprawczym może zaistnieć potrzeba zażądania od inwestora decyzji w.z.z.t. w sytuacji, gdy dla danego obszaru brak jest m.p.z.p. (zob. M. Wincenciak [w:] Prawo budowlane. Komentarz, pod red. A. Plucińskiej-Filipowicz i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2018, uw. 18 do art. 51).
Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela powyższe zapatrywanie, zauważając, że wprawdzie ustawodawca w art. 50-51 pr.bud. nie wprowadził wprost wymogu badania zgodności zrealizowanej inwestycji z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – tak, jak to uczynił np. w art. 48 ust. 2 pr.bud. – jednak nakazał doprowadzenie zrealizowanej inwestycji do stanu "zgodnego z prawem", nie wyłączając z tego przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Lege non distinguente "stan zgodności z prawem", o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 pr.bud., dotyczy nie tylko przepisów ustawy - Prawo budowlane, lecz także norm zawartych w innych aktach, które mogą znaleźć zastosowanie w stanie faktycznym danej sprawy. Postępowanie naprawcze nie może stanowić "narzędzia" do obchodzenia przepisów prawa. Skoro zatem wydanie pozwolenia na budowę wymaga sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami m.p.z.p. i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji w.z.z.t. w przypadku braku miejscowego planu (zob. art. 35 ust. 1 pkt 1 pr.bud.), to postępowanie naprawcze, mające na celu legalizację budowy (robót budowlanych) zrealizowanej bez pozwolenia na budowę – mimo że budowa (roboty budowlane) wymagała uzyskania takiego pozwolenia – nie może pomijać oceny zgodności budowy (robót budowlanych) z ustaleniami m.p.z.p. W sytuacji zaś braku planu miejscowego na terenie, na którym zrealizowano budowę (roboty budowlane), zachodzi konieczność przedstawienia przez inwestora decyzji w.z.z.t., jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (por. wyrok NSA z 27.09.2017 r., II OSK 135/16, CBOSA).
Należy przy tym zauważyć, że wbrew kategorycznemu stanowisku autora skargi, wyjątkowo dopuszczalne jest wydanie decyzji w.z. dla inwestycji już zrealizowanej – w celu jej legalizacji. Co do zasady decyzja w.z. wydawana jest dla planowanego przedsięwzięcia budowlanego, a nie dla inwestycji już (z)realizowanej. Konieczność dopuszczenia wszakże wyjątków od tej zasady została zasygnalizowana w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 20 grudnia 2007 r. o sygn. P 37/06 (OTK-A 2007, nr 11, poz. 160), w którym przesądzono, że w określonych przypadkach powinna istnieć możliwość ustalania warunków zabudowy dla inwestycji będących w trakcie realizacji albo zrealizowanych – właśnie w celu umożliwienia ich legalizacji. Możliwość taka jest obecnie powszechnie akceptowana w orzecznictwie sądów administracyjnych, w którym wskazuje się, że jest możliwe ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji będącej w toku realizacji, albo nawet już zrealizowanej, ale jedynie w sytuacji, gdy – tak jak w niniejszej sprawie – decyzja w.z. jest konieczna, aby ją przedłożyć w postępowaniu naprawczym prowadzonym przez organ nadzoru budowlanego, mającym na celu legalizację wykonanych robót budowlanych (por. wyroki NSA: z 23.08.2018 r., II OSK 2084/16; z 28.02.2018 r., II OSK 1161/16; z 30.06.2017 r., II OSK 2729/15 – CBOSA).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt kontrolowanej sprawy, należy zauważyć, że w okolicznościach tej sprawy wspomniana wyżej niejednolitość orzecznictwa w kwestii dopuszczalności nałożenia na inwestora w ramach postępowania naprawczego (art. 50-51 pr.bud.) obowiązku pozyskania decyzji w.z. w celu legalizacji istniejącej samowoli budowalnej traci na praktycznej doniosłości. Albowiem w kontrolowanym postępowaniu naprawczym kwestia ta została już w istocie wiążąco przesądzona na wcześniejszym jego etapie – w wydanej przez PINB decyzji nr [...] z [...] kwietnia 2015 r. w przedmiocie nałożenia obowiązku sporządzenia i przedstawienia przez Inwestora projektu budowlanego zamiennego.
W decyzji tej – obecnie już prawomocnej (w związku z prawomocną decyzją WWINB z [...] sierpnia 2015 r. oraz prawomocnym wyrokiem WSA z 19.05.2016 r. o sygn. akt IV SA/Po 833/15) – jednoznacznie wskazano, że żądana dokumentacja ma zostać opracowana "w sposób zgodny [...] z decyzją o warunkach zabudowy w sytuacji kiedy nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowego obszaru".
W ślad za ta decyzją, PINB – postanowieniem nr [...] z [...] lipca 2017 r. – nałożył na Inwestora obowiązek usunięcia wyszczególnionych nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym zamiennym, w tym tej, że: "nie wykazano, aby omawiany projekt był zgodny z decyzją o warunkach zabudowy, w sytuacji kiedy nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowego obszaru – tj. w projekcie nie wskazano na istnienie takiej decyzji (obowiązek wynikający z pkt. 1 sentencji decyzji [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...])".
Wobec tego należy uznać, że w obrocie prawnym funkcjonuje ostateczna i prawomocna decyzja nakładająca na Inwestora obowiązek sporządzenie projektu budowlanego w zgodzie z decyzją w.z. Obowiązek ten został potwierdzony w ww. postanowieniu z [...] lipca 2017 r. Tym samym w obrocie prawnym obowiązują akty prawne, które w sposób pośredni nakładają na inwestora obowiązek uzyskania decyzji w.z. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż bez jej uzyskana Inwestor nie będzie w stanie wywiązać się z obowiązku wykazania zgodności projektu budowlanego zamiennego z decyzją w.z.
Zatem skoro w niniejszej sprawie Inwestor, celem wykonania obowiązku nałożonego nań w prawomocnej decyzji, wystąpił do właściwego organu o wydanie decyzji w.z. na potrzeby legalizacji, to tym samym zaistniało w sprawie zagadnienie wstępne, bez rozstrzygnięcia którego rozpoznanie przez organ nadzoru budowlanego kwestii zgodności legalizowanej samowoli z prawem nie jest możliwe. Wobec tego organy zasadnie uznały, że w niniejszej sprawie ziściły się przesłanki określone w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. (por. też: wyrok NSA z 15.02.2018 r., II OSK 1834/17, CBOSA; M. Wincenciak [w:] Prawo budowlane. Komentarz, pod red. A. Plucińskiej-Filipowicz i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2018, uw. 18 do art. 51).
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę w całości oddalił.