Uzasadnienie
A.P. pismem z dnia 23 października 2009r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L oddalającego zażalenie na MOPR w L. W piśmie z dnia 12 listopada 2009r. kierowanym do SKO, skarżący sprecyzował, iż przedmiotem skargi są postanowienia SKO wydane w sierpniu 2009r., w których odrzucono zażalenia na MOPR w L. Mając powyższe na uwadze Samorządowe Kolegium Odwoławczego w L. uznało, iż przedmiotem skargi jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] sierpnia 2009r. nr [...] w przedmiocie niezałatwienia sprawy w terminie i w odpowiedzi na skargę organ wniósł, o jej odrzucenie z uwagi na uchybienie terminowi do jej wniesienia.
Zwrócić należy jednak uwagę na fakt, iż powyższa skarga nie mieści się we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm, - dalej ppsa). Zgodnie z treścią art. 3 § 1 i 2 ppsa sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego i bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Jak wynika z akt sprawy, przedmiotem skargi wniesionej przez A.P. jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] sierpnia 2009r. nr [...] w przedmiocie niezałatwienia sprawy w terminie. Postanowieniem tym organ za bezzasadne uznał zażalenie skarżącego na niezałatwienie wniosku o pomoc w formie zasiłków celowych oraz odmowy udostępnienia przez Miejski Ośrodek pomocy Rodzinie w L. akt dotyczących skarżącego.
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 2 i 3 ppsa sąd administracyjny jest właściwy w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie w sprawie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2), postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3).
Podstawowymi przesłankami warunkującymi dopuszczalność zaskarżenia postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym do sądu administracyjnego jest zatem to, czy na takie postanowienie służy zażalenie, chyba że postanowienie to kończy postępowanie lub rozstrzyga sprawę co do istoty. Zgodnie natomiast z art. 141 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (jt: Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej kpa) zażalenie przysługuje na postanowienie tylko w przypadkach wskazanych w Kodeksie postępowania administracyjnego.
Postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2009r. nr [...] zostało wydane w trybie art. 37 § 2 kpa. Przepis ten ma na celu likwidację bezczynności organu administracyjnego w trybie administracyjnym. Wskazać należy, iż z przepisu tego nie wynika w jakiej formie organ administracji publicznej wyższego stopnia, rozpoznający zażalenie na bezczynność organu, ma zażalenie to rozstrzygnąć. Zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto, że organ administracyjny właściwy do rozpoznania zażalenia wniesionego na podstawie art. 37 § 1 kpa wydaje w celu jego załatwienia postanowienie, o jakim mowa w art. 123 k.p.a. Jest to postanowienie zaliczane do grupy wydawanych w toku postępowania administracyjnego dotyczące poszczególnych kwestii, lecz nie rozstrzygające o istocie sprawy. Nie jest to też postanowienie kończące postępowanie, a także nie przysługuje od niego zażalenie, nie może być ono również zaskarżone w drodze skargi wniesionej do sądu administracyjnego.
Wskazać należy, iż bez znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostaje błędne pouczenie zawarte w zaskarżonym postanowieniu o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Z tych względów uznając, iż skarga jest niedopuszczalna, Sad na zasadzie art. 58 § 1 pkt 1 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.
Na marginesie wskazać należy, iż Sąd uwzględniając fakt, iż skarżący nie wskazał wyraźnie przedmiotu skargi, a z jej treści wynika, iż zakresem skargi objęte mogły być również inne postanowienia SKO w L. pismem z dnia 1 grudnia 2009r. (odebranym w dniu 14 grudnia 2009r. k. 9 akt) - pod rygorem odrzucenia skargi - wezwał skarżącego aby w terminie 7 dni sprecyzował złożoną skargę poprzez wskazanie numeru i daty zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności będącej przedmiotem skargi; określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Skarżący nie odpowiedział na powyższe wezwanie, co pozostaje bez wpływu na ocenę dopuszczalności skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. wydane w trybie art. 37 kpa.
/-/I. Kucznerowicz