Uzasadnienie
W dniu [...] października 2019 r. Starosta O. (dalej też jako "Starosta" lub "Organ") zatwierdził "Projekt stałej organizacji ruchu – ograniczenie tonażu – ul. [...] w miejscowości W." (nr ewid. projektu organizacji: [...]), zwany dalej "Projektem organizacji ruchu", opracowany we wrześniu 2019 r. na zlecenie Gminy O. W. jako inwestora.
Skargi na to "zarządzenie" Starosty do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wnieśli, jednym pismem z [...] stycznia 2020 r., A. W., S. G., D. P. i K. P. (zwani dalej łącznie "Skarżącymi"), reprezentowani przez adw. B. M., który – zarzuciwszy temu aktowi naruszenie przepisów prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie:
- - § 8 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem w zw. z art. 10 ust. 10a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (dalej w skrócie "p.r.d."), polegające na uznaniu, że w przypadku wniesionego przez zarządcę drogi – Wójta Gminy O. W. (zwanego też dalej "Wójtem"), projektu organizacji ruchu na drodze gminnej przy ul. [...] w miejscowości W. nie zachodzi sytuacja, w której projektowana organizacja ruchu zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego, co pozwoliło na zatwierdzenie ww. organizacji ruchu;
- - art. 20 pkt 12 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (dalej w skrócie: "u.d.p."), polegające na uznaniu, że w przypadku ww. projektu organizacji ruchu, zarządca drogi realizuje obowiązek przeciwdziałania niszczeniu ww. drogi gminnej przez jej użytkowników
- – wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu w całości oraz zasądzenie od Starosty na rzecz Skarżących zwrotu kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.
W obszernym uzasadnieniu skargi, we fragmencie poświęconym legitymacji procesowej Skarżących, ich pełnomocnik stwierdził, że w świetle art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (dalej w skrócie "u.s.p.") oraz poglądów orzecznictwa i literatury, ze skargą na zatwierdzenie organizacji ruchu przez Starostę może wystąpić każdy, kto ma w tym interes prawny. Zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdzenie istnienia takiego interesu wymaga zaistnienia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa administracyjnego materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną podmiotu w zakresie jego pozycji materialnoprawnej.
W ocenie autora skargi nie ulega wątpliwości, że w przedmiotowej sytuacji taki związek między przepisami prawa materialnego a sytuacją prawną Skarżących, tworzący realne, rzeczywiste powiązanie, czyniące ich "zainteresowanymi" tym postępowaniem, istnieje. Skarżący bowiem, jako użytkownicy drogi gminnej, a zarazem członkowie lokalnej wspólnoty, są uprawnieni, aby domagać się od zarządcy drogi oraz organu zarządzającego ruchem na tej drodze wypełniania przez nich ustawowych zadań. Obowiązkiem zaś zarządzającego ruchem na drodze publicznej jest takie kształtowanie zasad ruchu, które zapewnia bezpieczeństwo wszystkim użytkownikom danej drogi oraz realizuje potrzeby lokalnej społeczności. W przedmiotowej sprawie Starosta był kilkukrotnie informowany przez zainteresowanych mieszkańców o tym, że poprzednia organizacja ruchu pozwalała na swobodny przejazd pojazdów ciężarowych po drodze osiedlowej, co tworzyło realne niebezpieczeństwo dla pozostałych użytkowników drogi, w szczególności zaś korzystających z niej dzieci (droga gminna przy ul. [...] prowadzi do placówki oświatowej – Zespołu Szkolno-Przedszkolnego we W. przy ul. [...]).
W odpowiedzi na skargę Starosta, reprezentowany przez r.pr. W. P., wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie w całości. Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi, pełnomocnik Organu podniósł, że powołanie się przez Skarżących na art. 87 u.s.p. jest błędne, gdyż zatwierdzenie organizacji ruchu jest dokonywane nie uchwałą, lecz stanowi czynność materialno-techniczną w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., na którą nie przysługuje środek zaskarżenia. Dlatego też na podstawie art. 53 § 2 p.p.s.a. w skardze winno znaleźć się odniesienie do określenia terminu, kiedy Skarżący dowiedzieli się o zatwierdzeniu przez Organ projektu organizacji ruchu, czego w skardze brak.
Ponadto autor odpowiedzi na skargę zarzucił, że skarga została skierowana do błędnego organu, gdyż droga, której dotyczy skarżone zatwierdzenie, ma status nie drogi publicznej, ale drogi wewnętrznej (o czym Starosta, jak stwierdził jego pełnomocnik, dowiedział się dopiero na skutek pisma z [...] maja 2020 r.). Organizację ruchu na takiej drodze zatwierdza zaś podmiot zarządzający tą drogą – czyli w niniejszym przypadku Wójt. Stąd skarga powinna zostać wniesiona do niego, gdyż tylko Wójt może opracować nowy projekt organizacji ruchu, uwzględniający argumenty podniesione w skardze.
W piśmie procesowym z [...] października 2020 r. Skarżący, reprezentowani przez r.pr P. D., podtrzymali dotychczasowe stanowisko w sprawie. Ponadto, nawiązując do twierdzeń odpowiedzi na skargę, podnieśli, że zgodnie z uchwałą składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z [...] czerwca 2014 r. o sygn. akt I OPS [...] zaskarżony akt stanowi czynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a., którą można zaskarżyć w każdym czasie. Poza tym wskazali, że to Starosta, a nie Wójt, zatwierdził w dniu [...] października 2020 r. zaskarżony akt, działając tym samym jako organ zarządzający ruchem, i to wadliwy akt Starosty winien zostać wyeliminowany z obiegu prawnego. Dlatego nie można zgodzić się z twierdzeniem, że skarga powinna zostać wniesiona do innego organu. Na marginesie pełnomocnik Skarżących zauważył, że zatwierdzony Projekt organizacji ruchu zawierał wewnętrznie sprzeczną informację, iż dotyczy on "drogi gminnej wewnętrznej" – co już powinno stanowić dla Starosty postawę do odmowy zatwierdzenia Projektu lub co najmniej wystąpienia o wprowadzenie stosownych zmian lub udzielenie wyjaśnień.
W piśmie procesowym z [...] listopada 2020 r. pełnomocnik Starosty podniósł, że wskazane przez pełnomocnika Skarżących orzeczenie NSA formułuje pogląd również i taki, że skarga w przypadku zaskarżenia projektu organizacji ruchu ma nie charakter actio popularis, ale stanowi skargę, o której mowa m.in. w art. 87 ust. 1 u.s.p. W takim przypadku Skarżący winni legitymować się interesem prawnym w zaskarżeniu uchwały. A więc muszą wykazać w skardze istnienie związku między naruszonym przepisem prawa materialnego, a ich interesem prawnym – czego w skardze brak. Zdaniem pełnomocnika Organu, choć wydaje się słusznie Skarżący przypisują cechę nieważności tej czynności Starosty, która może odnosić się do drogi publicznej – a więc dokonanej z naruszeniem właściwości rzeczowej – to podjęcie jednak przez Starostę takiej czynności nie narusza interesu prawnego Skarżących, gdyż jest w stosunku do nich od samego początku bezskuteczne, jako że nieważne od samego początku. Taką czynność Starosty można co najwyżej potraktować jako opinię. Stąd skarga winna zostać odrzucona, z uwagi tak na niewskazanie interesu prawnego, jak i jego brak.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167, z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.
W świetle art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.; w skrócie "p.p.s.a.") – nawiązującego w tym zakresie wprost do art. 184 Konstytucji RP – kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego (pkt 5) oraz inne akty tych organów i ich związków, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (pkt 6).
Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi sąd administracyjny jest zobligowany każdorazowo zweryfikować dopuszczalność wniesienia skargi, a więc zbadać, czy skarga spełnia wymogi formalne oraz czy została wniesiona przez uprawniony podmiot.
Wychodząc od analizy spornej kwestii charakteru prawnego zaskarżonego aktu Starosty z [...] października 2019 r. (nr ewidencyjny projektu organizacji: [...],2019), należy wskazać, że w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z [...] czerwca 2014 r., sygn. akt I OPS [...] (ONSAiWSA z 2015 r., nr [...], poz.
2) zostało wiążąco przesądzone, że zatwierdzenie organizacji ruchu przez organ jednostki samorządu terytorialnego wskazany w art. 10 ust. 4, 5, 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (obecnie: Dz. U. z 2020 r. poz. 110, z późn. zm.; w skrócie "p.r.d."), na podstawie § 3 ust. 1 pkt 3, § 6 ust. 1 i § 8 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (obecnie: Dz. U. z 2017 r. poz. 784) jest aktem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. W uzasadnieniu tej uchwały Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że prawo do zaskarżenia zatwierdzenia organizacji ruchu drogowego wynika z przepisów m.in. art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (obecnie: Dz. U. z 2020 r. poz. 920; w skrócie "u.s.p."), przy czym przyjmuje się, że przepis ten upoważnia do zaskarżenia również zarządzeń starosty.
Wobec powyższego pierwotne stanowisko pełnomocnika Organu co do charakteru zaskarżonego aktu ("czynność materialno-techniczna") i ograniczonego terminu jego zaskarżenia uznać należy za nieuzasadnione.
Jednakże trafny okazał się wytyk niewykazania przez Skarżących legitymacji do wniesienia skargi, wymaganej przez art. 87 ust. 1 u.s.p.
Zgodnie z tym przepisem: "Każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ powiatu w sprawie z zakresu administracji publicznej może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego".
Cytowany art. 87 ust. 1 u.s.p. wprowadza wymóg wykazania "naruszenia interesu lub uprawnienia" przez uchwałę (odpowiednio: zarządzenie) organu powiatu w sprawie z zakresu administracji publicznej – co, zauważmy, stanowi zawężenie legitymacji skargowej w stosunku do zasady ogólnej wyrażonej w art. 50 p.p.s.a., która uzależnia dopuszczalność skutecznego wniesienia skargi tylko od wykazania własnego "interesu prawnego", a już nie jego "naruszenia".
Sąd w niniejszym składzie był zatem zobligowany do zweryfikowania legitymacji procesowej Skarżących, tj. do zbadania, czy będący przedmiotem skargi akt Starosty narusza ich prawem chroniony interes lub uprawnienie w sprawie z zakresu administracji publicznej, przy czym może tu chodzić wyłącznie o naruszenie "własnego" interesu prawnego skarżących. Nie ulega bowiem wątpliwości, że skarga uregulowana w art. 87 ust. 1 u.s.p. nie jest skargą powszechną (nie ma charakteru tzw. actio popularis), co oznacza, że dopiero wykazanie naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia przez wnoszącego skargę otwiera drogę do merytorycznego jej rozpoznania. Przy tym naruszenie to nie może mieć charakteru przyszłego lub niepewnego, ale powinno być realne i aktualne (por. wyroki NSA: z [...].03.2005 r., OSK [...]; z [...].08.2007 r., II OSK [...]; z [...].06.2014 r., II OSK [...] – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie "CBOSA").
Naruszenie interesu prawnego podmiotu składającego skargę na akt z zakresu administracji publicznej organu jednostki samorządu terytorialnego (w skrócie "j.s.t.") musi mieć charakter bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i realny. W orzecznictwie i doktrynie eksponuje się przede wszystkim bezpośredniość, konkretność oraz realny charakter interesu prawnego strony, kształtowanego aktem stosowania prawa materialnego. Przy takim związku należy eliminować sytuacje, w których dopiero kolejne skutki wcześniejszej konkretyzacji normy prawnej w odniesieniu do jednego podmiotu, pośrednio wpływają na sytuację prawną drugiego podmiotu, wynikającą z zastosowania w stosunku do niego innej już normy prawnej (por. wyrok NSA z [...].09.2003 r., II SA [...], LEX nr 80699). Nawet ewentualna sprzeczność uchwały (tu odpowiednio: zarządzenia) z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli uchwała ta (zarządzenie) nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego (por. wyrok NSA z [...].03.2002 r., II SA [...], LEX nr 81964).
Ponadto, zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem orzecznictwa – które Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela – to na stronie skarżącej spoczywa obowiązek wykazania swej legitymacji skargowej. Czyli wykazania się nie samym tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem (na który to obowiązek finalnie dość zgodnie wskazywały strony w swych pismach procesowych), ale zaistniałym zasadniczo w dacie wnoszenia skargi (a nie dopiero w przyszłości) naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia postanowieniami skarżonego aktu organu j.s.t.
W niniejszej sprawie Skarżący powinni byli zatem wykazać, że zaskarżony akt Starosty o zatwierdzeniu Projektu organizacji ruchu narusza ich indywidualny, konkretny i realny interes prawny (lub uprawnienie) – czego, w ocenie Sądu, nie uczynili.
W tym miejscu należy raz jeszcze podkreślić, że legitymacja do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na podstawie art. 87 ust. 1 u.s.p. przysługuje nie temu, kto ma w tym interes prawny, ale – więcej – temu, czyj ów interes prawny został skarżonym aktem naruszony.
Dlatego w przypadku aktu, jakim jest zatwierdzenie organizacji ruchu na drodze, wnikliwego rozważenia wymaga kwestia, kto i na jakiej podstawie może wywodzić swój interes prawny oraz w jaki sposób ów interes może zostać takim aktem naruszony.
Sąd podziela w tej mierze stanowisko wyrażone judykaturze, zgodnie z którym źródłem prawnie relewantnego interesu nie może być w takim przypadku sam charakter drogi publicznej i prawo do korzystania z niej na podstawie art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 472, z późn. zm.; w skrócie "u.d.p."), gdyż przy takim podejściu katalog podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi byłby praktycznie nieograniczony. Z drugiej strony, skoro akt starosty zatwierdzający organizację ruchu podlega kognicji sądów administracyjnych, to interpretacja art. 87 ust. 1 u.s.p., na podstawie którego wnoszona jest skarga na taki akt, nie może prowadzić do sytuacji, w której w praktyce w tego rodzaju sprawach nikt nie byłby w stanie wykazać istnienia przesłanki naruszenia swego interesu prawnego lub uprawnienia, wynikającej z tego przepisu (por. wyrok WSA z [...].10.2020 r., III SA/Gd [...], CBOSA).
W tej mierze w orzecznictwie sądowym wyrażany jest trafny pogląd, że krąg podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi winien być każdorazowo weryfikowany w okolicznościach danej sprawy (zob. w tej materii m.in. wyroki WSA: z [...].06.2017 r., III SA/Kr [...]; z [...].06.2015 r., II SA/Gl [...]; z [...].10.2020 r., III SA/Gd [...] – CBOSA).
Przechodząc do analizy przesłanki "naruszenia" prawnie relewantnego interesu (odpowiednio: uprawnienia), na tle realiów kontrolowanej sprawy, należy zauważyć, że dostęp do drogi publicznej jest podstawowym prawem właściciela, wynikającym zarówno z regulacji zawartych w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2019 r. poz. 1145, z późn. zm.; w skrócie "k.c."), jak też z unormowań szczególnych zamieszczonych w przepisach materialnego prawa administracyjnego. Przykładowo, z ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r. poz. 293, z późn. zm.; w skrócie "u.p.z.p.") wynika wprost, że nie można ustalić warunków dopuszczalnej zabudowy bez dostępu do drogi publicznej (por. art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.).
Z kolei z przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r. poz. 65, z późn. zm.; w skrócie "u.g.n.") wynika, że nie można dokonać podziału nieruchomości bez dostępu do drogi publicznej (por. art. 93 ust. 3 u.g.n.). Wobec powyższego nie ulega wątpliwości, że – przykładowo – właściciel czy posiadacz gruntu położonego przy danej drodze, mający lub mogący mieć urządzony na nią wjazd, w przypadku zmiany organizacji ruchu ograniczającej dostępność do jego terenu ma zarówno interes prawny w sprawie kwestionowania wprowadzonej zmiany organizacji ruchu, jak i spełniona jest przesłanka jego naruszenia. Nie ma bowiem wątpliwości, że właściciel czy posiadacz nieruchomości położonej przy danej drodze znajduje się w innej sytuacji, niż podmiot jedynie korzystający z danej drogi. Lokalizacja nieruchomości jest okolicznością stałą, a jej skomunikowanie i ewentualne zmiany w dostępności oddziałują na sposób korzystania z gruntu i znajdujących się na nim obiektów (por. wyrok WSA z [...].10.2020 r., III SA/Gd [...], CBOSA).
Przenosząc powyższe uwagi na grunt kontrolowanej sprawy należy na wstępie zaznaczyć, że Skarżący kwestionują zaskarżony akt Starosty, gdyż kontestują, dopuszczony w zatwierdzonym tym aktem Projekcie organizacji ruchu, wyjątek od ustanowionego zakazu wjazdu na drogę (ul. N.) pojazdów o rzeczywistej masie całkowitej powyżej 7 ton, dotyczący przypadku "dojazdu do posesji".
Uzasadniając na tym tle swą legitymację do wniesienia skargi na ww. akt Starosty (zob. ss. 8–9 skargi), Skarżący najpierw ogólnikowo stwierdzili, że "nie ulega wątpliwości", iż w przedmiotowej sytuacji istnieje "związek materialnoprawny między przepisami prawa materialnego, a sytuacją prawną Skarżącego, tworzący realne, rzeczywiste powiązanie, czyniące skarżących «zainteresowanymi» tym postępowaniem". Następnie nader zwięźle doszczegółowili, że: "Jako użytkownicy drogi gminnej a zarazem członkowie lokalnej wspólnoty jesteśmy uprawnieni, aby domagać się od zarządcy drogi oraz organu zarządzającego ruchem na tej drodze wypełniania przez nich ustawowych zadań." Rozwijając tę myśl, Skarżący podnieśli, że obowiązkiem zarządzającego ruchem na drodze publicznej jest takie kształtowanie zasad ruchu, które zapewnia bezpieczeństwo wszystkim użytkownikom danej drogi oraz realizuje potrzeby lokalnej społeczności.
Zarazem podkreślili, że w przedmiotowej sprawie Starosta był kilkukrotnie informowany przez zainteresowanych mieszkańców o tym, że poprzednia organizacja ruchu pozwalała na swobodny przejazd pojazdów ciężarowych po drodze osiedlowej, co tworzyło realne niebezpieczeństwo dla pozostałych użytkowników drogi, w szczególności zaś dla korzystających z niej dzieci (gdyż droga gminna przy ul. [...] prowadzi do Zespołu Szkolno-Przedszkolnego we W.). Skarżący wskazali, że w związku ze wzmożonym ruchem pojazdów ciężarowych, Dyrektor ww. Zespołu już w kwietniu 2019 r., podczas zebrania z rodzicami, apelował o to, aby ze względów bezpieczeństwa, dzieci, które docierają do szkoły piechotą, korzystały z drogi przez ul. [...] (równoległą do ul. [...]).
Analiza argumentacji Skarżących poświęconej ich legitymacji skargowej prowadzi do wniosku, że – po pierwsze – Skarżący błędnie przyjęli, że w przypadku skargi wnoszonej na podstawie art. 87 ust. 1 u.s.p. wystarczy samo wykazanie posiadania interesu prawnego w zaskarżeniu danego aktu. Tymczasem z ww. przepisu jasno wynika, że na Skarżących spoczywał obowiązek wykazania przesłanki jeszcze dalej idącej – nie tylko "posiadania" interesu prawnego, ale jego "naruszenia" postanowieniami kwestionowanego aktu. Po drugie, Skarżący niezasadnie uznali, że źródłem prawnie relewantnego interesu może być sam fakt, iż są oni "użytkownikami drogi gminnej" (ściślej: należącej do Gminy drogi wewnętrznej – ul. [...]) oraz "członkami lokalnej wspólnoty" uprawnionymi do domagania się od zarządcy drogi oraz organu zarządzającego ruchem na tej drodze wypełnienia przez nich ustawowych ich zadań, zwłaszcza zapewnienia bezpieczeństwa wszystkim użytkownikom danej drogi oraz realizacji potrzeb lokalnej społeczności.
Tymczasem, jak to już wyżej wskazano, Skarżący nie mogą skutecznie wywodzić swej legitymacji skargowej z samego faktu bycia użytkownikami inkryminowanej drogi, choćby nawet zainteresowanymi niewątpliwie w stworzeniu bezpiecznych warunków jej użytkowania. Tym bardziej źródła tej legitymacji nie sposób doszukiwać się w fakcie zaliczania się przez Skarżących do "członków lokalnej wspólnoty", tudzież – posługując się innymi, nie mniej ogólnymi określeniami użytymi w skardze – do "zainteresowanych członków lokalnej społeczności", "zainteresowanych mieszkańców", itd.
Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że Skarżący, wbrew spoczywającemu na nich obowiązkowi, nie wykazali, aby zaskarżony akt Starosty naruszał ich zindywidualizowany interes prawny lub uprawnienie – a nie tylko ogólny, wspólny wszystkim "użytkownikom drogi" ("członkom lokalnej społeczności", "zainteresowanym mieszkańcom", itp.) interes faktyczny – a w szczególności, aby zatwierdzona organizacja ruchu w istotny sposób ograniczała ich dostępność do terenów, do których posiadają tytuł prawny.
Raz jeszcze należy podkreślić, że przyjęcie stanowiska, iż interes prawny jest naruszony zawsze, kiedy strona uważa, że organizacja ruchu na danej drodze nie zapewnia jej bezpieczeństwa jako użytkownikowi drogi, prowadziłoby w istocie do trudnej, a wręcz niemożliwej do zaakceptowania sytuacji, w której praktycznie nieograniczony krąg osób ("użytkowników" danej drogi, choćby tylko incydentalnych) mógłby skarżyć projekt organizacji ruchu na danej drodze, z powołaniem się na sam fakt korzystania z tej drogi.
Z tych wszystkich względów, wbrew stanowisku Skarżących, należy stwierdzić, że nie wykazali oni, iżby zaskarżony akt Starosty naruszał ich prawem chroniony interes lub uprawnienie w sprawie z zakresu administracji publicznej. Nie wykazali bowiem, aby zatwierdzona tym aktem organizacja ruchu, w prawnie relewantny sposób wpłynęła na ich obowiązki lub uprawnienia, jakie posiadali przed jego wydaniem.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., odrzucił skargi A. W., S. G., D. P. i K. P. (pkt 1 sentencji postanowienia).
Na mocy art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a. Sąd nakazał zwrócić Skarżącym uiszczone wpisy od ich skarg, w kwocie po [...] zł (pkt 2 sentencji postanowienia).