Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...], znak [...], nr [...] Starosta, na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 23 ust. 1 i 2 oraz art. 6 pkt 6 lit. a i b ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jedn.: Dz. U. z 2001 r., nr 6, poz. 56), w trybie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej jako: kpa) przyznał J.P. zasiłek dla osoby bezrobotnej z Funduszu Pracy w wysokości i na zasadach określonych w ustawie o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, a decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności.
Wnioskiem z dnia 6 września 2004 r. J.P. zwróciła się z prośbą o wznowienie postępowania i przyznanie zasiłku przedemerytalnego, dołączając do swojego wniosku sprostowanie wyrokiem Sądu Rejonowego swojego świadectwa pracy w Fabrykach Mebli sp. z o.o. w okresie od dnia 2 kwietnia 1979 r. do dnia 14 stycznia 2001 r., z którego treści wynikało, że w tym okresie J.P. wykonywała pracę w szczególnych warunkach.
Postanowieniem z dnia [...] Starosta, na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa i art. 150 § 1 kpa, w trybie określonym w art. 149 kpa wznowił postępowanie w sprawie J.B., zakończone decyzją ostateczną z dnia [...], znak [...], nr [...], ze względu na ww. sprostowanie świadectwa pracy wnioskodawczyni, co organ potraktował jako wyjście na jaw nowych okoliczności faktycznych mu nieznanych, co stanowi przesłankę wznowienia postępowania.
Decyzją z dnia [...], nr [...], Starosta, na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych (Dz. U. z 2004 r., nr 120, poz. 1252), art. 146 kpa i art. 151 § 2 kpa w trybie art. 104 kpa orzekł o nieuchyleniu decyzji z dnia [...], znak [...], nr [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, iż ze zgromadzonej w sprawie dokumentacji wynika, iż wnioskodawczyni posiada staż pracy wynoszący 24 lata, 2 miesiące i 13 dni, uznany także za pracę w szczególnych warunkach, zatem nie spełnia ona warunków przyznania zasiłku przedemerytalnego.
W odwołaniu od powyższej decyzji J.P. wniosła o jej uchylenie w całości i wydanie jej orzeczenia przyznającego świadczenie. W uzasadnieniu, cytując przepisy prawne, odwołująca się wskazała, iż organ orzekający bezpodstawnie przyjął, że zliczając okresy składkowe i nieskładkowe, które w sumie winny wynieść 25 lat, należy posłużyć się kryteriami ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, a nie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. J.P. podniosła, iż w trakcie postępowania w 2001 r. pracownicy urzędu poinformowali ją, iż praca w indywidualnym gospodarstwie rolnym jest zaliczana do okresu zatrudnienia, wymaganego do zasiłku przedemerytalnego, a po wznowieniu postępowania urzędnicy zmienili zdanie i oświadczyli, iż okres ten się nie liczy. Mimo tego, odwołująca się stwierdziła, iż ten okres pracy winien być doliczony, do jej stażu pracy. J.P. wskazała także, na jej zdaniem, kolejny błąd organu orzekającego, polegający na niewzięciu pod uwagę faktu posiadania przez nią statusu osoby bezrobotnej z prawem do zasiłku po ustaniu jej zatrudnienia w Fabrykach Mebli, co zgodnie z dyspozycja art. 7 pkt 12 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych winno zostać zaliczone do okres stażu pracy, a co za tym idzie odwołująca się spełniłaby warunki do nabycia świadczenia przedemerytalnego.
Decyzją z dnia [...] Nr [...], opartą na przepisach art. 127 § 1 i 2 kpa i art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 10 ust. 4 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004 r., nr 99, poz. 1001 ze zm.), art. 37 j ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz art. 3 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o systemie oświaty (Dz. U. z 2003 r., nr 6, poz. 56 ze zm.) Wojewoda zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy, w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia wyjaśniając, iż organ I instancji zasadnie odmówił przyznania stronie prawa do zasiłku przedemerytalnego. Organ odwoławczy wskazał, iż z analizy akt sprawy przedłożonych przez PUP wynika, że strona udokumentowała okres uprawniający do zasiłku w wymiarze 24 lat 10 miesięcy i 29 dni, do którego Wojewoda zaliczył też okres aktualnie pobieranego zasiłku od dnia 15 kwietnia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2001 r. tj. 8 miesięcy i 16 dni.
Organ wyjaśnił, iż do okresu tego nie podlega zaliczeniu okres pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym, gdyż nie jest on zaliczany do stażu pracy uprawniającego do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Organ odwoławczy wskazał także, iż argumentacja przedstawiona w odwołaniu nie dała podstaw do zmiany decyzji, ponieważ uprawnienia do świadczeń z Funduszu Pracy ustalane są na podstawie przepisów ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i nie mają charakteru uznaniowego.
W skardze na powyższą decyzję, J.P. wniosła o jej uchylenie i wydanie wyroku przyznającego jej prawo do zasiłku przedemerytalnego, zarzucając organom naruszenie art. 37 j ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu poprzez niezaliczenie do okresu uprawniającego do zasiłku okresu pracy w gospodarstwie rolnym.
W odpowiedzi na skargę, Wojewoda wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności organów administracji publicznej. W ramach tej kontroli Sąd ocenia, czy organ administracyjny prawidłowo ustalił stan faktyczny, w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy i czy prawidłowo zastosował właściwe normy prawne. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w stopniu, który skutkowałby koniecznością jej uchylenia.
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest odmowa przyznania stronie skarżącej prawa do zasiłku przedemerytalnego. Zdaniem Sądu, organy administracyjne trafnie dokonały analizy art. 30 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych (Dz. U. z 2004 r., nr 120, poz. 1252), który wskazuje, że w sprawach o przyznanie prawa do świadczenia przedemerytalnego wszczętych przed dniem 1 sierpnia 2004 r. i przed tą datą niezakończonych ostateczną decyzją, organami właściwymi do wydania decyzji w tych sprawach są nadal urzędy pracy i wnioski takie są rozpoznawane na podstawie przepisów ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.
Należy wskazać, iż zgodnie z art. 37 j ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w jej brzmieniu obowiązującym do dnia 31 stycznia 2001 r., zasiłek przedemerytalny przysługiwał osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku oraz posiadającej okres uprawniający do emerytury, jeżeli posiadała okres uprawniający do zasiłku wynoszący 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn (pkt 1) lub posiadała okres uprawniający do zasiłku wynoszący 25 lat dla kobiet i 30 lat dla mężczyzn, w tym co najmniej 15 lat wykonywania prac uznanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (2). W rozpatrywanej sprawie, strona skarżąca domagała się przyznania przedmiotowego zasiłku na zasadach określonych w punkcie 2 wskazanego przepisu, kwestią sporną był natomiast dokumentowany przez nią ponad 25-letni okres zatrudnienia.
Z niekwestionowanych w skardze ustaleń organu II instancji wynika, iż skarżąca legitymuje się okresem uprawniającym do zasiłku w wymiarze 24 lata 10 miesięcy i 29 dni. Organy rozstrzygające sprawę w obu instancjach odmówiły natomiast zaliczenia do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego okresu zatrudnienia skarżącej w gospodarstwie rolnym. Tym samy ocena, czy odmowa zaliczenia do stażu zasiłkowego tego okresu, była zasadna, ma podstawowe znaczenie dla oceny, czy skarżąca posiadała wymagany 25-letni okres zasiłkowy. Zliczając bowiem zakwestionowane okres otrzymamy łączny okres ponad minimum 25 lat wymagane przez ustawę.
Należy jednak podkreślić, iż zgodnie z jednoznacznym przepisem art. 24 ust. 2 cyt. wyżej ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, do okresu uprawniającego do zasiłku zalicza się okresy wykonywania pracy wymienione w art. 23 ust. 1 pkt 2 oraz okresy, o których mowa w art. 23 ust. 2 pkt 1, 2, 4 i 5, a tym samym nie jest możliwe zaliczenie wskazanego przez stronę okresu pracy w gospodarstwie rolnym, a co za tym idzie, organy obu instancji, zgodnie z prawem nie doliczyły tego okresu do pozostałych, bezspornych okresów, i w konsekwencji prawidłowo odmówiono skarżącej rzeczonego świadczenia ze względu na niespełnienie przez nią wyraźnych i nie podlegających swobodnemu uznaniu przesłanek ustawowych.
Tym samym, słusznie organy uznały, że określony w art. 37 j cyt. ustawy wymagany 25 letnim okres pracy uprawniający do zasiłku nie jest tożsamy z okresem pracy uprawniającym do emerytury, choć w odniesieniu do wielu osób okresy te mogą się pokrywać.
Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153 poz. 1270 ze zm. – dalej jako: ppsa) Sąd administracyjny uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (a) lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (c). W świetle powyższego, nawet uznając, iż w sprawie wadliwie ustalony został okres zasiłkowy przez organ I instancji, (co zostało skorygowane przez organ odwoławczy), wobec nieposiadania przez skarżącą wymaganego 25-letniego stażu zasiłkowego, liczonego z uwzględnieniem okresu pominiętego przez organ I instancji, wadliwość ta nie mogłaby stanowić podstawy do ustalenia prawa do zasiłku przedemerytalnego na zasadach obowiązujących do dnia 31 grudnia 2001 r., a wskazane uchybienie, jako nie mające wpływu na wynik sprawy, nie może skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji.
Z wymienionych przyczyn, na podstawie art. 151 ppsa, skarga podlega oddaleniu.
/-/ E. Kręcichwost-Durchowska /-/ M. Dybowski /-/ P. Miładowski
KP