Uzasadnienie
Ł.M. wniósł skargę na decyzję Rektora Uniwersytetu [...] w P. z dnia [...] lipca 2009r. nr [...] oraz pismo Rektora UAM z dnia [...] września 2009r. nr [...] stanowiące odpowiedź na wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy i podtrzymujące rozstrzygnięcie zapadłe w pierwszej instancji. Następnie skarżący pismem z dnia [...] grudnia 2009r. (uzupełnionym pismem z dnia 23 grudnia 2009r.) wycofał przedmiotową skargę.
Skarżący skorzystał tym samym z przysługującego mu uprawnienia do rozporządzania skargą również po jej wniesieniu, które co do zasady jest dla sądu wiążące (J.P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - komentarz. Warszawa 2004, str. 119). Zgodnie z przepisem art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej ppsa) Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W tym miejscu wskazać należy, iż pismo z dnia [...] września 2009r. nr [...] stanowiące odpowiedź na wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy stanowi w istocie decyzję administracyjną wydaną z naruszeniem formy prawnej decyzji określonej w art. 107 §1 z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (jt: Dz. U. z 2000r., nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej kpa), zgodnie z którym decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji.
Zaskarżony akt rozpatrujący wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy spełnia jednak warunki minimalne do uznania go za decyzję administracyjną tj. określenie autora, adresata, rozstrzygnięcie i podpis osoby reprezentującej (zob wyrok NSA z dnia 20.07.1981r. sygn. akt SA 1163/81 OSPIKA 1982, nr 9-10, poz. 169). Stwierdzone uchybienia, w ocenie Sądu nie kwalifikują więc zaskarżonej decyzji jako wydanej bez podstawy prawnej czy też z rażącym naruszeniem (art. 156 §1 kpa).
Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał cofnięcie skargi za skuteczne i na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ppsa, postanowił jak w sentencji.
/-/ I. Kucznerowicz