Uzasadnienie
W. K. wniósł skargę na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] r. nr [...] odmawiającą, na podstawie art. 154§1 kpa i art.22 ust. 1 w związku z art. 21 ust.1 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. z 2002 r. nr 42 poz.371 ze zm.), uchylenia decyzji własnej z dnia [...] r. nr [...] i poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] r. nr [...] o odmowie przyznania uprawnień kombatanckich.
Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz.1270 ze zm.) skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Doręczona skarżącemu decyzja Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] r. zawierała prawidłowe pouczenie o możliwości złożenia do Kierownika Urzędu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Mimo prawidłowego pouczenia W. K. wniósł na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie wyczerpując środków zaskarżenia przed organem administracyjnym.
Prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego przysługiwałoby skarżącemu dopiero od decyzji organu II instancji, a więc po ponownym rozpatrzeniu sprawy przez Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych.
Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 cytowanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odrzucił skargę jako niedopuszczalną.
/-/E. Makosz - Frymus
MB