Uzasadnienie
Pismem z dnia (...) r. J. S. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł skargę na decyzję Wojewody W. z dnia (...) r. nr (...) uchylającą decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia (...) r. nr (...) zatwierdzającą projekt budowlany i udzielająca A. Sp. z o.o. z siedzibą w P. pozwolenia na budowę zespołu budynków mieszkalnych, wielorodzinnych z usługami w parterze oraz dwupoziomowa hala parkingową przy ul. R. (...) w P., działki nr(...), (...),(...),(...),(...), (...) ark.(...), obręb W., w części dotyczącej poziomu drenażu stabilizującego przy studni M5 - 71,75 m n.p.m., studni M4 - 71,71 m n.p.m. i w to miejsce zatwierdził poziom drenażu stabilizującego przy studni M5 – 70,75 m n.p.m. i studni M4 – 70,71 m n.p.m., a w pozostałej części utrzymującą w mocy. Wraz ze skargą wniesiono o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji
Postanowieniem z dnia 9 października 2012 r. sygn. akt IV SA/Po 950/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.
W zażaleniu na powyższe postanowienie A. Sp. z o.o. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika zarzuciła naruszenie prawa procesowego poprzez błędne przyjęcie, że zachodzi jakiekolwiek niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków tj. błędne zastosowanie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej P.p.s.a.); naruszenie prawa materialnego poprzez brak nałożenia na skarżącego obowiązku uiszczenia kaucji tj. niezastosowanie art. 35a § 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. nr 243, poz. 1523, dalej prawo budowlane); naruszenie praw procesowego poprzez niedoręczenie uczestnikowi A. Sp. z o.o. odpisu skargi, co stanowi naruszenie art. 66 § 2 P.p.s.a. i wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w trybie art. 195 § 2 P.p.s.a. celem umożliwienia uczestnikowi ustosunkowania się do treści skargi i zawartego w niej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 195 § 2 P.p.s.a. jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Od ponownie wydanego postanowienia przysługują środki odwoławcze na zasadach ogólnych.
Przepis art. 35 a ust. 1 prawa budowlanego stanowi, że w przypadku wniesienia skargi do sadu administracyjnego na decyzję o pozwoleniu na budowę wstrzymanie wykonania tej decyzji na wniosek skarżącego sąd może uzależnić od złożenia przez skarżącego kaucji na zabezpieczenie roszczeń inwestora z powodu wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Brzmienie przywołanego przepisu dowodzi, że postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji stanowić może dużą dolegliwość dla inwestora, mogąca nierzadko spowodować większa szkodę niż ta, jaka mogłaby wyniknąć z kontynuowania robót budowlanych prowadzonych w oparciu o zaskarżoną decyzję. Zatem inwestor, który prowadzi proces budowlany na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, narażony jest na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody nie tylko w przypadku uwzględnienia skargi, ale również w razie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazać należy, że kaucja wyznaczona w trybie art. 35 a prawa budowlanego, w razie uwzględnienia skargi, podlega zwrotowi, zaś w przypadku oddalenia skargi, przeznaczana jest na zaspokojenie roszczeń inwestora.
W rozpoznawanej sprawie, rację ma pełnomocnik uczestnika postępowania – inwestora, że nie otrzymał odpisu skargi wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, co spowodowało, że nie mógł ustosunkować się do niniejszego wniosku i zawnioskować o złożenie przez skarżącego kaucji. Dopiero pismem z dnia (...) r. inwestor wniósł na podstawie art. 35 a prawa budowlanego o zobowiązanie skarżącego do złożenia kaucji w kwocie (...) zł na zabezpieczenie roszczeń inwestora z powodu wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W świetle powyższego w oparciu o przepisy art. 195 § 2 P.p.s.a. należało stwierdzić, że zażalenie jest uzasadnione.
Z tych względów orzeczono jak w sentencji.