Uzasadnienie
A. W. i M. B. (dalej łącznie jako: "Skarżący") wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, jednym pismem, skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej w skrócie: "SKO"), opisaną w rubrum niniejszego postanowienia. Zaskarżoną decyzją, SKO uchyliło w całości decyzję Burmistrza [...] z [...] grudnia 2015 r. nr [...] o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pięciu budynków mieszkalnych wielorodzinnych na terenie nieruchomości [...] – i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w uzasadnieniu którego Skarżący wskazali, że w Biuletynie Informacji Publicznej Miasta [...] opublikowano projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru obejmującego także ww. nieruchomość, o ustaleniach innych niż określone we wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Skarżący podkreślili, że w toku procesu planistycznego nie wpłynęła żadna uwaga co do ustaleń projektu miejscowego planu w zakresie przedmiotowej działki.
Z uwagi na powyższe Skarżący wnieśli także o zawieszenie niniejszego postępowania na podstawie art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r. poz. 778 z późn. zm.; dalej w skrócie "u.p.z.p.") na okres 12 miesięcy lub do czasu ustalenia i zatwierdzenia planu zagospodarowania przestrzennego dla analizowanego obszaru.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.; dalej w skrócie: "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd na wniosek strony skarżącej może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym (por. np. postanowienia NSA z 14.12.2009 r. II OSK 1898/09 oraz z 04.11.2008 r., II OZ 1143/08 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie: "CBOSA") przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, w rozumieniu wyżej przywołanego przepisu, mogą być, co do zasady, jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Wstrzymanie wykonania dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne, tj. ma przymiot wykonalności.
Mając na uwadze charakter instytucji procesowej wstrzymania wykonania aktu, przyjąć należy, że zaskarżona decyzja uchylająca decyzję organu I instancji i przekazująca temu organowi sprawę w przedmiocie wniosku o ustalenie warunków zabudowy do ponownego rozpatrzenia, nie należy do aktów kwalifikujących się do wykonania w znaczeniu tu omawianym. Kasacyjny charakter rozstrzygnięcia oznacza, że decyzja administracyjna nie przyznaje uprawnień ani nie nakłada obowiązków na adresata tego rodzaju decyzji, albowiem obowiązki prawne, jakie są związane z powyższym aktem, dotyczą jedynie organu administracji publicznej, a nie strony postępowania. Nie doszło zatem w sprawie do wydania rozstrzygnięcia o charakterze merytorycznym, a decyzja organu odwoławczego wywołuje jedynie skutki procesowe, polegające na ukształtowaniu toku postępowania poprzez zwrócenie sprawy warunków zabudowy do organu niższej instancji.
Nie ma zatem możliwości ani potrzeby wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji kasacyjnej.
Z treści skargi wynika, że rzeczywistą intencją Skarżących jest zatamowanie biegu postępowania administracyjnego wywołanego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, do czasu wejścia w życie projektowanego planu miejscowego, o ustaleniach – zdaniem Skarżących – korzystniejszych, a zarazem innych, niż oczekiwane przez wnioskodawcę decyzji o warunkach zabudowy. Temu nie może jednak służyć instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji; i to choćby nawet decyzja ta – inaczej niż decyzja zaskarżona w niniejszym postępowaniu – nadawała się do wykonania. Celem instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest bowiem ukształtowanie stosunków prawnych do czasu merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez sąd, wyłącznie po to, aby nie dopuścić do powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Zaskarżona decyzja – jako wywołująca skutki wyłącznie procesowe – ze swej istoty nie może spowodować powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
Na marginesie Sąd zaznacza, że nie sposób dopatrzyć się cechy "wykonalności" także w przypadku decyzji organu I instancji, jako że jest ona decyzją odmowną.
Odnosząc się krótko do wniosku o zawieszenie postępowania Sąd stwierdza, że Skarżący wskazali na przepis adresowany do organu administracji publicznej, a nie do sądu administracyjnego. Przepis art. 62 ust. 1 u.p.z.p. zezwala bowiem organowi pierwszej instancji, aby w określonych sytuacjach, związanych z zamierzonymi lub prowadzonymi pracami nad uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zawiesić postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy, na czas nie dłuższy niż 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Przepis ten nie znajduje zastosowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym, w ramach którego wyłącznie kontroluje się już wydane decyzje, według stanu faktycznego i prawnego aktualnego na dzień ich wydania.
Sąd zaznacza, że na tym etapie postępowania nie znalazł również podstaw do zawieszenia postępowania z urzędu.
Mając wszystko to na uwadze Sąd:
- 1) na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. – orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia, tj. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji;
- 2) na podstawie art. 131 p.p.s.a. – orzekł jak w punkcie drugim sentencji postanowienia, tj. odmówił zawieszenia niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego. Sąd podkreśla, że rozstrzygnięcie w tym przedmiocie jest niezaskarżalne (argument a contrario z art. 131 zdanie drugie p.p.s.a.).