Uzasadnienie
Kierownik Działu d/s Realizacji Świadczeń Rodzinnych Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w P. decyzją z dnia [...].06.2004 r. nr [...] przyznał A.G. dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem J.G. w okresie korzystania z urlopu wychowawczego w wysokości po 505,80 zł miesięcznie na okres od 1 czerwca 2004 r. do 31 sierpnia 2005 r.
W uzasadnieniu decyzji podano, że podstawą przyznania zasiłku są przepisy art. 59 ust. 1 ust. 1 a w związku z art. 20, art. 24 ust. 1 i ust. 2, art. 26 ust. 1 i ust. 2, art. 59 ust. 3, art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. nr 228 poz. 2255 z 2003 r.).
W odwołaniu od decyzji A.G. żądała przyznania dodatku za miesiąc maj 2004 r. zarzucając, że została wadliwie poinformowana przez ZUS co do dokumentów niezbędnych aby otrzymać dodatek. Z tych powodów wnosiła o przyznanie dodatku od 1 maja 2004 r.
W wyniku rozpoznania odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] listopada 2004 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
Odnosząc się do zarzutu odwołującej, stwierdzono, że zgodnie z art. 24 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych, prawo do świadczeń ustala się, począwszy od miesiąca w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami. Ponieważ w tym zakresie A.G. złożyła wniosek [...] czerwca 2004 r., stąd decyzja zasadnie określa początkową datę.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca nie akceptowała poglądów wyrażonych w zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o odrzucenie skargi, albowiem skarżąca nie wskazała w skardze zaskarżonej decyzji i nie określiła naruszenia prawa lub interesu prawnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest uzasadniona.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do żądania organu, zgłoszonego w odpowiedzi na skargę, a mianowicie odrzucenia skargi należy stwierdzić, że nie jest ono uzasadnione. Wprawdzie skarga jest sformułowana wyjątkowo nieprofesjonalnie, jednak jej istotą jest zakwestionowanie zaskarżonego rozstrzygnięcia organów administracji publicznej.
Art. 57 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) nie wymaga przedstawienia w skardze wyczerpującego wywodu prawnego lub wskazania konkretnego przepisu prawa, który został naruszony, a rozwiązanie prawne przyjęte w art. 57 § 1 p.p.s.a. jest zgodne z intencją ustawodawcy zmierzającą do odformalizowania postępowania sądowoadministracyjnego, a przede wszystkim pozostaje w zgodzie z zasadą niezwiązania sądu administracyjnego granicami skargi. Celem reformy systemu pomocy rodzinie wprowadzonej przez ustawę o świadczeniach rodzinnych było wprowadzenie klarownego systemu wsparcia rodziny znajdującej się w trudnej sytuacji materialnej i wychowującej dzieci. Ustawa o świadczeniach rodzinnych z 28 listopada 2003 r. (tekst jedn. Dz. U. nr 139 z 2006 r. poz. 992) tuż po jej wejściu w życie budziła wątpliwości interpretacyjne również wśród fachowców i rolą organów administracji publicznej było udzielenie wszelkiej pomocy osobom starającym się o przyznanie świadczeń.
Regulację wykonawczą do ustawy zawierały przepisy ówcześnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 5 marca 2004 r. opublikowane w Dzienniku ustaw z dnia 19 marca 2004 r. § 11 rozporządzenia stanowił, że formularze wniosków oraz innych dokumentów niezbędnych do ustalenia prawa do świadczeń udostępniał podmiot realizujący świadczenia rodzinne.
Z akt sprawy administracyjnej wynika, że skarżąca wniosek wraz z dokumentami złożyła [...] kwietnia 2004 r. Z załączonych dokumentów organ rozstrzygający sprawę uzyskał informację, że skarżąca przebywa na urlopie wychowawczym (k. 2), a z wypełnionej pierwszej karty formularza (k. 7 i verte) również i to, że skarżąca jest stanu wolnego i samotnie wychowuje dziecko. Organ administracyjny nie wyjaśnił przyczyn wykreślenia przez skarżącą i błędnego wypełnienia części II formularza dotyczącego świadczeń w postaci ustalenia prawa do dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego. Powyżej opisana sytuacja w ocenie Sądu zobowiązywała organ administracyjny do takich działań i ewentualnie do żądania przedstawienia zaświadczenia z ZUS – dotychczasowego płatnika zasiłku wychowawczego, aby postępowanie odpowiadało przepisom ustawy o świadczeniach rodzinnych w szczególności art. 59 ust. 1 a zdanie pierwsze.
Przepis ten w brzmieniu ustalonym przez art. 143 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. nr 64 poz. 593 i nr 99 poz. 1001), który zaczął obowiązywać od 1 maja 2004 r. – stanowi, że "osoba samotnie wychowująca dziecko otrzymująca do dnia wejścia w życie ustawy zasiłek wychowawczy, uprawniona do 36 – miesięcznego okresu pobierania tego zasiłku, nabywa prawo do dodatku, o którym mowa w art. 10"...
Powyższe uregulowanie, a odpowiada ono sytuacji skarżącej, której z dniem [...] maja 2004 r. przyznano zasiłek rodzinny i dodatek z tytułu samotnego wychowywania dziecka (vide decyzja z [...].06.2004 r. [...]), ma ten skutek, że skarżąca niejako automatycznie nabyła zasiłek wychowawczy, a w jej sytuacji życiowej zmienił się jedynie płatnik tego świadczenia. Zdaniem Sądu przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy doszło do naruszenia przepisów art. 59 ust. 1 a, art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu na dzień 1 maja 2004 r., § 11 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 5 marca 2004 r. (Dz. U. z 2004 r. nr 45 poz. 433), a nadto art. 6 do 9 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Z tych względów na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 a i c i art. 230 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.)orzeczono jak w pkt I sentencji wyroku. Sąd w niniejszej sprawie nie stosował art. 152 cytowanej wyżej ustawy z uwagi na treść wyroku. Podstawę zasądzenia zwrotu kosztów pełnomocnikowi wyznaczonemu w ramach prawa pomocy stanowiły poza wskazanym art. 250, przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002 r. nr 163 poz. 1348 ze zm.) w szczególności § 2 ust. 1 i 3 oraz § 18 ust. 1 pkt 1 c.
/-/I.Kucznerowicz /-/G.Radzicka /-/D.Rzyminiak-Owczarczak
KB/