Uzasadnienie
U. T. i S. T. (dalej też jako: "Skarżący" lub "Właściciele"), zastępowani przez zawodową pełnomocniczkę, wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, opisaną w rubrum niniejszego postanowienia. Zaskarżoną decyzją WWINB uchylił, tylko w części dotyczącej terminu wykonania niektórych obowiązków, decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z [...] czerwca 2016 r. nr [...] i orzekł w tym zakresie, określając nowe terminy wykonania obowiązków. W pozostałym zakresie decyzja organu I instancji została utrzymana w mocy.
Ww. decyzją z [...] czerwca 2016 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (1.) nakazał Skarżącym, współwłaścicielom nieruchomości przy ul. [...], wykonanie szeregu robót budowlanych i czynności budowlanych, w celu zabezpieczenia budynku inwentarskiego i usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w jego stanie technicznym, (2.) wyłączył z użytkowania przedmiotowy budynek inwentarski, do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, w trybie natychmiastowym.
Pismem z 10 stycznia 2017 r. pełnomocnik Inwestorów złożył wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, w całości. Napisał, że zamiarem Skarżących jest rozebranie budynku inwentarskiego, po zlikwidowaniu gospodarstwa. Organ przy ustaleniu stanu technicznego budynku nie podjął próby dokonania oceny, czy Skarżący będą w stanie podjąć prace prowadzące do remontu budynku, ani nie dokonał sprawdzenia budynku gospodarczego pod kątem przydatności do przeprowadzenia prac remontowych. Zdaniem pełnomocnika w tej sytuacji wykonanie zaskarżonej decyzji będzie wiązało się z nałożeniem na skarżących kar administracyjnych za niewykonanie obowiązków opisanych w decyzji, a po nieuiszczeniu kar, zostanie wszczęte postępowanie egzekucyjne, co doprowadzi do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Skarżący najpierw będą zobowiązani do poniesienia kar za niewykonanie obowiązków ciążących w zaskarżonej decyzji, a później i tak dojdzie do rozbiórki spornego budynku, co narazi Skarżących na podwójne straty.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.; dalej w skrócie: "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd na wniosek strony skarżącej może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym (por. np. postanowienia NSA z 14.12.2009 r., II OSK 1898/09, oraz z 04.11.2008 r., II OZ 1143/08 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie: "CBOSA") przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej w rozumieniu wyżej przywołanego przepisu mogą być, co do zasady, jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Wstrzymanie wykonania dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne, tj. ma przymiot wykonalności. Nie ulega wątpliwości, że wydanie w sprawie decyzje mają przymiot wykonalności.
Przesłankami zastosowania instytucji wstrzymania wykonania decyzji jest możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wynikających z wykonania danego aktu lub czynności. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające zastosowanie powołanej instytucji, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Sąd musi mieć wiedzę o okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu lub czynności, jak również możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę.
W ocenie Sądu, zawodowa pełnomocniczka nie wykazała wystąpienia okoliczności, które mogłyby przemawiać za koniecznością wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, zaś przytoczone argumenty nie mogą odnieść zamierzonego skutku. Przede wszystkim zarzut braku oceny przez organy nadzoru budowlanego, czy Właściciele nieruchomości będą w stanie podjąć roboty i czynności budowlane, nie może przemawiać za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Sytuacja, w której Właściciele nie mogą, z dowolnych powodów, wykonać decyzji nakładającej obowiązki budowlane, oznacza tylko tyle, że obowiązki te zostaną wykonane, w stosownym trybie, zamiast Właścicieli i na koszt Właścicieli. Argument, że obowiązki zostały nałożone bez sprawdzenia, czy budynek nadaje się do remontu, wymyka się ocenie w świetle przesłanek zastosowania instytucji wstrzymania wykonania decyzji. Marginalnie zatem trzeba wskazać, że jeżeli zdaniem Właścicieli budynek nadaje się tylko do rozbiórki, obowiązkiem Właścicieli jest wystąpienie o decyzję rozbiórkową (skuteczne dokonanie zgłoszenia) i zrealizowanie rozbiórki.
Dalej Sąd podkreśla, że zawodowa pełnomocniczka nie uzasadniła, dlaczego Skarżący chcą dokonać rozbiórki dopiero po zlikwidowaniu gospodarstwa. Możliwość wszczęcia postępowania egzekucyjnego, celem przymuszenia do wykonania nałożonych obowiązków, nie jest samodzielną przesłanką wstrzymania wykonania decyzji. Dopiero wykazanie, że wykonanie decyzji mogłoby spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, uprawnia Sąd do wstrzymania wykonania decyzji. Takiej argumentacji zawodowa pełnomocniczka Skarżącego jednak nie naprowadziła. Brak przy tym podstaw, aby żądać od Sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę, skoro wniosek został złożony z pominięciem konkretnych informacji.
Mając wszystko to na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji, tj. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, przy czym stosownie do treści art. 61 § 5 p.p.s.a. uczynił to postanowieniem wydanym na posiedzeniu niejawnym.