Uzasadnienie
P.K.L. Zarząd Okręgu Wi. w P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] listopada 2014r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji zezwalającej na wycinkę drzew.
Powyższa skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych.
Zgodnie z bowiem art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - zwanej dalej p.p.s.a.), skargę do Sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka
Stosownie do brzmienia art. 52 § 2 – 4 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). W sytuacji gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, należy przed wniesieniem skargi wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa.
W związku z powyższym, w sytuacji gdy w sprawie przysługuje środek zaskarżenia, obligatoryjne jest wyczerpanie toku instancji, a następnie wniesienie stosownej skargi do Sądu, przy czym zaznaczyć należy, iż skarga może dotyczyć jedynie ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy w toku instancji.
W niniejszej sprawie, przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] listopada 2014r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Gminy S. z dnia [...].01.2007r. nr [...] zezwalającej na wycinkę drzew.
Samorządowe Kolegium Odwoławczego w P. wydając decyzję z dnia [...] listopada 2014r. działało jako organ I instancji na mocy art. 157 §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (jt. Dz.U. z 2013r., poz.267 – dalej k.p.a.). W związku z powyższym zgodnie z art. 127 §3 k.p.a. stronie przysługiwało wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Co prawda, zaskarżony akt zawierał pouczenie o możliwości złożenia skargi do sądu administracyjnego, jednak wskazać należy, że o uprawnieniu do wniesienia skargi nie przesądza błędne pouczenie o dopuszczalności takiego środka (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2011 r. sygn. akt I OZ 769/11, lex nr 964736). W niniejszej sprawie skarga – jako przedwczesna – podlegała więc odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 p.p.s.a.
Niemniej jednak, należy wyraźnie podkreślić, że nieprawidłowe pouczenie co do prawa odwołania, stosownie do treści art. 112 K.p.a. nie może szkodzić stronie. Oznacza to, iż zasadnym jest przyjęcie, że strona powzięła informację o prawidłowym trybie kwestionowania rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] listopada 2014r. nr [...] dopiero z uzasadnienia niniejszego postanowienia Sądu.
Co prawda Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015r. nr [...] działając w trybie art. 111 §1a k.p.a. sprostowało pouczenie zamieszczone w decyzji z dnia [...].11.2014r. W pouczeniu do w/w postanowienia wskazano jednak, iż stronom postępowania niezadowolonym z orzeczenia służy prawo złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie 7 dni od doręczenia postanowienia. Mogło to u strony spowodować błędne przekonanie o właściwym trybie i terminie zaskarżenia decyzji z dnia [...] listopada 2014r. Ponadto wskazać należy, iż w treści uzasadnienia postanowienia z dnia [...] stycznia 2015r. organ nie pouczył stron, iż termin do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy będącej przedmiotem prostowanej decyzji będzie liczony od dnia doręczenia postanowienia prostującego.