Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją dnia [...] października 2009r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2009r. ustalającą warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie tymczasowej samoobsługowej ręcznej myjni samochodowej wraz ze stanowiskami do odkurzania samoobsługowego oraz pomieszczeniem ochrony przy ul. [...] – część dz. ew. nr [...] z obrębu [...] na terenie Dzielnicy [...] w W. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wywodziło, iż podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowi art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.). Organ podkreślił, że przepis art. 61 ust. 1 powołanej ustawy uzależnia zmianę zagospodarowania terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego (tzw. zasada dobrego sąsiedztwa).
Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego ocena spełnienia tego warunku winna zostać dokonana poprzez analizę funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588). Zgodnie z § 3 tegoż rozporządzenia organ w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Organ motywował, że ustawa nie wskazuje, iż działką sąsiednią jest tylko działka bezpośrednio sąsiadująca z terenem inwestycji. Wszystkie działki znajdujące się w obszarze zabudowanym należy uznać, w ujęciu funkcjonalnym, za działki sąsiednie w rozumieniu art. 61 ust. 1 ustawy.
IV SA/Wa 1/10
Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu przeprowadzona przez organ pierwszej instancji wskazuje, iż planowana inwestycja jest zgodna z dobrosąsiedzkimi stosunkami. Ustalenie parametrów planowanej inwestycji nastąpiło zgodnie z przepisami powołanego wyżej rozporządzenia i przy uwzględnieniu specyfikacji inwestycji.
Odnosząc się do pozostałych zarzutów zawartych w odwołaniu, organ wskazał, że ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu może nastąpić tylko w takim zakresie, w jakim sprawa nie jest objęta przepisami prawa budowlanego. Organy do których właściwości rzeczowej należy wydawanie decyzji w przedmiocie warunków zabudowy nie są właściwe do rozpoznania zarzutów w zakresie utrudnienia zamieszkiwania w sąsiednim budynku z powodu ograniczenia dostępu do światła, hałasu, itp.
Zaskarżona decyzja została sprostowana w zakresie daty wpisanej w komparycji, to jest z "[...] czerwca 2006r.", na "[...] czerwca 2009r."
Z powyższą decyzją nie zgodził się A. Spółka z.o.o z siedzibą w W. i wniósł skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie.
Zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie:
- - art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a polegające na braku ustosunkowania się organu II instancji do zarzutów podnoszonych przez skarżącą w odwołaniu od decyzji organu I instancji;
- - art. 107 § 1 w zw. z art. 140 k.p.a. polegające na niezawarciu w zaskarżonej decyzji oznaczenia stron postępowania;
- - art. 107 § 1 w zw. z art. 140 k.p.a. polegające na błędnym oznaczeniu utrzymanej w mocy decyzji o warunkach zabudowy;
- - naruszenie art. 106 § 5 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003r.
o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez utrzymanie w mocy decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji, gdy decyzja ta nie zawierała wymaganych prawem uzgodnień w formie postanowień;
- - naruszenie art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych poprzez utrzymanie w mocy decyzji o warunkach zabudowy pomimo nieuzyskania przez inwestora zezwolenia na lokalizację obiektu budowlanego w pasie drogowym wydanej w formie decyzji administracyjnej.
Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm.) - dalej w skrócie: P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.
Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, uznał iż zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. jak i utrzymana nią w mocy decyzja Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2009r. narusza przepisy prawa materialnego, a co za tym idzie skarga nie jest pozbawiona słusznych podstaw.
Kwestie dotyczące przesłanek jakie należy spełnić, aby mogła zostać wydana decyzja o warunkach zabudowy rozstrzyga art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003r.
o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717). Zgodnie z ustępem 6 powołanego wyżej artykułu sposób ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego został przekazany do określenia przez właściwego ministra (Ministra Infrastruktury) w drodze rozporządzenia wydanego w dniu 26 sierpnia 2003r. (Dz. U. nr 164, poz. 1588). Paragraf 3 tego rozporządzenia stanowi, iż w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu organ zobowiązany jest wyznaczyć wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadzić na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Rozporządzenie to zdefiniowało rozumienie pojęć przedstawionych wyżej.
Czytając powyższy załącznik do decyzji o warunkach zabudowy (§ 9 ust. 2 rozporządzenia) należy dojść do wniosku, że nie spełnia on przesłanek zakreślonych w przepisach. Zarówno określenie parametrów, cech zabudowy i zagospodarowania terenu jak i funkcji zabudowy dokonane jest ogólnikowo, bez odwołania się do konkretnych przykładów znajdujących się na analizowanym terenie.
Zasadny jest zarzut podniesiony przez skarżącą na terminie rozprawy, a dotyczący braku przesłanek w oparciu o jakie określono linię zabudowy. W myśl § 4 powołanego wyżej rozporządzania obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (z odstępstwami określonymi w poszczególnych ustępach tego paragrafu). Linia zabudowy określona w dokonanej analizie nie spełnia wymagań zakreślonych w rozporządzeniu. Okoliczności te świadczą o wadliwości dokonanej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu.
Nie pozbawiony słusznych podstaw jest również zarzut skarżącego dotyczący naruszenia przez organ art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007r., nr 19, poz. 115 ze zm.). Bezspornym w sprawie jest bowiem, że inwestycja ma zostać zlokalizowana w pasie drogowym. Zacytowany wyżej przepis stanowi, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi wydawanym w drodze decyzji administracyjnej. W rozpoznawanej sprawie Zarząd Dróg Miejskich pismem z dnia 30 sierpnia 2007r. zaopiniował negatywnie zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie myjni samoobsługowej przy ulicy [...].
Następnie po zamianach wprowadzonych przez inwestora pismem z dnia 5 czerwca 2008r. Zarząd Dróg Miejskich pozytywnie zaopiniował przedstawione rozwiązanie. Sformułowania zawarte w pismach Zarządu Dróg Miejskich wskazują, iż procedował on w oparciu o art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie zaś w myśl art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych. Zauważyć należy, że pisma te nie mały formy postanowienia, ani decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela zapatrywanie zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 grudnia 2007r.(II OSK 1639/06, LEX nr 413525), iż jeżeli inwestycja planowana jest na nieruchomości położonej w pasie drogowym, to przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy organ powinien uzyskać zezwolenie zarządcy drogi na lokalizację obiektu budowlanego w pasie drogowym. Zezwolenie to wydawane w formie decyzji administracyjnej nie jest tożsame z uzgodnieniem o którym mowa w art. 53 ust,. 4 pkt 9. Decyzja ta jest wymagana odrębnymi przepisami w rozumieniu art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Skoro rozstrzygnięcie zarządcy drogi winno zapaść w formie decyzji, to pozbawiony słuszności jest zarzut skarżącego naruszenia art. 106 § 5 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 5, iż rozstrzygnięcie to nie przybrało formy postanowienia.
Zauważyć należy, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w sposób małowyczerpujący odniosło się do odwołania skarżącej od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2009r., co czyni zasadnym zarzut dotyczący naruszenia przez organ art. 107 § 3 k.p.a., aczkolwiek odwołanie to również było sformułowane w sposób ogólnikowy. Nie zwalniało to jednak organu od dokonania prawidłowej oceny sprawy.
Pozostałe zaś zarzuty zawarte w skardze pozbawione są uzasadnionych podstaw. W brew twierdzeniom skarżącej w decyzji zostały wymienione wszystkie strony jak i uczestnicy postępowania (rozdzielnik decyzji). Błędne zaś oznaczenie (dotyczące daty) utrzymanej w mocy decyzji zostało sprostowane postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2009r.
Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ będzie miał na względzie zapatrywania prawne zawarte powyżej.
Biorąc pod rozwagę powyższe rozważania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145§1 pkt 1 lit. a i c i art. 152 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekła jak w sentencji wyroku.