Uzasadnienie
W piśmie z dnia 5 grudnia 2013 r. K. G., działający w imieniu M. Y., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2012 r., nr [...] orzekającą o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Wraz z wnioskiem pełnomocnik skarżącego wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu podał, że w okresie, jaki był przewidziany na wniesienie skargi nastąpiło znaczne nasilenia jego dolegliwości chorobowych, łącznie z niedowładem kończyny górnej, co uniemożliwiło mu napisanie skargi. Dopiero po zastosowaniu kuracji lekowej ustąpiły jego dolegliwości.
Do wniosku dołączył wyniki badania z dnia [...] maja 2013 r. oraz zaświadczenie lekarskie z dnia [...] listopada 2013 r. co do stanu jego zdrowia.
Pełnomocnik skarżącej nie wykazał, że spełnia wymagania o jakich mowa w art. 35 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Postanowieniem z dnia 25 lutego 2014 r. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata.
W dniu 9 kwietnia 2014 r. ustanowiony dla skarżącej adwokat stawił się w siedzibie Sądu i podpisał skargę oraz wniosek o przywrócenie terminu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Przede wszystkim należy wskazać, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] sierpnia 2013 r. złożył w imieniu skarżącej M. Y., K. G., który jak się okazało, nie spełnia ustawowych wymagań do reprezentowania skarżącego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu wniosku podał przyczyny uchybienia, które leżą po jego stronie. Przedmiotowy wniosek został następnie podpisany przez profesjonalnego pełnomocnika, wobec tego podlega rozpoznaniu przez Sąd.
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - zwaną dalej Ppsa), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.
Warunkami skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu są zgodnie z art. 87 cyt. ustawy brak winy w uchybieniu, złożenie wniosku o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, równoczesne ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu dokonanie czynności uchybionej. Wszystkie te przesłanki muszą być spełnione łącznie.
Jak wynika z akt sprawy zaskarżoną decyzję doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 8 sierpnia 2013 r., zaś skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu nadano w dniu 5 grudnia 2013 r. Pełnomocnik skarżącej podał, że był chory i nie mógł wcześniej wnieść skargi. Zaświadczenie o jego chorobie zostało wystawione w dniu [...] listopada 2013 r., zaś skargę wniesiono w dniu 5 grudnia 2013 r.
W ocenie Sądu podnoszone przez K. G. okoliczności nie mogą być brane pod uwagę przy rozpatrywaniu wniosku o przywrócenie terminu z tego powodu, że nie był on uprawniony do sporządzenia skargi w imieniu skarżącej. Z art. 35 § 1 Ppsa wynika, że pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również rodzice, małżonek, rodzeństwo lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. K. G. nie wykazał, że choćby na etapie wnoszenia skargi spełniał którąkolwiek z powyższych przesłanek.
Ponadto znajdujące się w aktach sprawy pełnomocnictwo upoważniało K. G. do reprezentowania skarżącej jedynie w postępowaniu administracyjnym. Stwierdzić zatem należy, że wskazany pełnomocnik ogóle nie był uprawniony do sporządzenia i podpisania w imieniu skarżącej przedmiotowej skargi. W ocenie Sądu z tego powodu nie mogą być również brane pod uwagę wskazane przez niego przyczyny uzasadniające uchybienie terminu do wniesienia skargi, bowiem dotyczą one tylko i wyłącznie stanu zdrowia nieprofesjonalnego pełnomocnika skarżącej. Sąd mógłby ocenić podniesione we wniosku o przywrócenie terminu okoliczności jedynie w sytuacji, gdyby pełnomocnika skarżącej spełniał przesłanki z art. 35 § 1 Ppsa.
Podkreślić należy, że wniosek o przywrócenie uchybionego terminu podlega w ogóle rozpoznaniu z tego tytułu, że brak podpisu skarżącej, lub osoby uprawnionej, sanuje podpis adwokata, który został przyznany skarżącej w ramach prawa pomocy.
Dlatego Sąd uznał, że wniosek podlega rozpoznaniu na podstawie art. 86 § 1 Ppsa, jednak z tym zastrzeżeniem, że przedmiotem oceny może być okoliczność, czy to sama skarżąca nie ponosi winy w uchybieniu terminu. Bezsporne jest, że o braku winy w uchybieniu terminu procesowego można mówić wówczas, gdy przyczyna niedotrzymania terminu zaistniała w sposób nieprzewidziany i trudny do usunięcia, a sama strona lub jej pełnomocnik dołożyła należytej staranności w dokonywaniu czynności procesowych. W ocenie Sądu skarżąca ponosi w niniejszej sprawie winę w wyborze pełnomocnika.
Jak wynika z akt sprawy skarżąca jest cudzoziemką, obywatelką [...]. Jak wskazywała w toku postępowania administracyjnego pozostaje w nieformalnym związku z K. G., którego następnie uczyniła pełnomocnikiem. Podkreślić należy, że do akt administracyjnych sprawy skarżąca składała orzeczenie o stopniu niepełnosprawności K. G. Stwierdzić zatem należy, że już na etapie postępowania administracyjnego posiadała wiadomości, że ustanowiony przez nią pełnomocnik ma problemy zdrowotne. W ocenie Sądu, jako osoba deklarująca wykształcenie medyczne, powinna zatem przewidzieć, że taki pełnomocnik, z uwagi na swe dolegliwości, może mieć problem z jej prawidłowym reprezentowaniem.
Ponadto jako miejsce pobytu w toku postępowania skarżąca wskazywała lokal w W., przy ul. [...], czyli adres tożsamy z adresem pełnomocnika. W ocenie Sądu należy przyjąć, że miała także możliwość bieżącego zapoznawania się z korespondencją kierowaną przez organy, a dotyczącą jej osoby i podjąć w terminie odpowiednie kroki. Nie można zatem uznać, że skarżąca w sposób należyty zadbała o własne interesy.
Z tych względów Sąd uznał, że skarżąca nie uprawdopodobniła, iż uchybienie terminowi do wniesienia skargi nastąpiło bez jej winy.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.