Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 11 sierpnia 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 1002/10 referendarz sądowy przyznał J. H. (dalej: "skarżącemu") prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowił dla niego adwokata z urzędu w niniejszej sprawie.
Wyrokiem z dnia 13 października 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznał skargę, uchylając zaskarżoną oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Orzeczenie to jest prawomocne od 7 grudnia 2010 r.
W dniu 20 maja 2016 r. skarżący złożył w niniejszej sprawie urzędowy formularz PPF, z którego wynika, że domaga się przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata z urzędu.
Rozpoznając wniosek zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 249a ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
Z kolei art. 243 § 1 p.p.s.a. stanowi, że prawo pomocy może zostać przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania.
W rozpoznawanej sprawie wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy z dnia 20 maja 2016 r. został złożony po prawomocnym zakończeniu postępowania, bowiem wyrok w niniejszej sprawie jest prawomocny od 7 grudnia 2010 r. Zatem przedmiotowy wniosek nie został złożony w toku postępowania, tylko po jego prawomocnym zakończeniu i z tego powodu należałoby uznać, że jego rozpoznanie stało się zbędne.
Jeżeli natomiast skarżący zamierza kwestionować wyrok Sądu z dnia 13 października 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 1002/10, co może wynikać ze wskazania tego orzeczenia jako przedmiotu zaskarżenia w złożonym formularzu PPF, to należy podkreślić, że w niniejszej sprawie skarżącemu przyznano prawo pomocy postanowieniem z dnia 11 sierpnia 2010 r. w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Przyznane prawo pomocy nie zostało cofnięte. W przypadku przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika nie budzi wątpliwości, że tak ustanowiony pełnomocnik jest pełnomocnikiem którego umocowanie (zakres pełnomocnictwa) wyznacza przepis art. 39 p.p.s.a., a więc pełnomocnictwo to obejmuje z mocy samego prawa umocowanie do wszystkich łączących się ze sprawą czynności w postępowaniu nie wyłączając skargi o wznowienie postępowania i postępowania wywołanego jej wniesieniem.
Powyższe stanowisko zostało wyrażone w uzasadnieniu uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 2010 r. o sygn. akt II GPS 2/10, zgodnie z którą, prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w całości lub ustanowienia adwokata (radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego) przyznane stronie w sprawie ze skargi, na podstawie art. 244 i art. 245 p.p.s.a., obejmuje postępowanie ze skargi o wznowienie postępowania w tej sprawie.
W tej sytuacji, skoro skarżący korzysta w rozpoznawanej sprawie z przyznanego prawa pomocy w zakresie całkowitym, rozpoznanie kolejnego wniosku w tym przedmiocie, stało się zbędne.
Wobec powyższego, orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w związku z art. 249a p.p.s.a.