Uzasadnienie
E. P. i J. P. (dalej zwani "skarżący") wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na uchwałę Rady Miejskiej w Z. z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jednocześnie skarżący wystąpili z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - zwanej dalej: "p.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest uchwała Rady Miejskiej w Z. z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Z. obejmującego obręb ewidencyjny [...] [...]. Zgodnie natomiast z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017 r., poz. 1073) plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego.
Zaskarżona uchwała została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z dnia [...] marca 2018 r. pod poz. [...]. Stosownie do § 24 ww. uchwały, akt ten wszedł w życie po upływie 14 dni od dnia jej ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa [...], tj. od [...] marca 2018 r.
Treść art. 61 § 3 p.p.s.a. w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości wyłącza możliwość wstrzymania wykonania aktu prawa miejscowego, który wszedł w życie, niezależnie od podnoszonych w odniesieniu do treści tego aktu argumentów (por. np. postanowienie NSA z 28 października 2016 r., sygn. akt I OSK 2187/16; postanowienie WSA w Łodzi z 8 sierpnia 2017 r., sygn. akt II SA/Łd 323/17).
Z uwagi na powyższe Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.