Uzasadnienie
Zaskarżonym do Sądu Administracyjnego postanowieniem z dnia [...].03.2005 r. Wojewoda [...] odmówił przywrócenia terminu A. N. do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta W. z dnia [...].12.2004 r., wymeldowującej go z pobytu stałego w lokalu nr [...], położonego przy ul. [...] w W. Zaskarżone postanowienie Wojewoda [...] wydał w oparciu o art. 58 i 59 § 2 Kpa. W jego uzasadnieniu stwierdził, że decyzja Prezydenta W. z dnia [...].12.2004 r. została prawidłowo doręczona pełnomocnikowi A. N. — E. N., który odbiór jej pokwitował w dniu 24.01.2005 r. Z tego faktu wynika, jak podkreślił Wojewoda, że ostatnim dniem do wniesienia odwołania był 7.02.2005 r., natomiast A. N. wrócił z delegacji w dniu 6.02.2005 r. zapoznał się z przedmiotową decyzją, odwołania w terminie nie złożył i dopiero w dniu 14.02.2005 r. złożył odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie mu terminu do jego wniesienia.
W ocenie Wojewody A. N. nie uprawdopodobnił braku swej winy w uchybieniu owego terminu, zgodnie z obiektywnym miernikiem staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Organ I instancji podkreślił, że uchybienie wymogom czynności procesowej przez pełnomocnika nie może stanowić podstawy przywrócenia terminu, a A. N. we wniosku o przywrócenie terminu, nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez jego winy, tj. z powodu okoliczności nie dających się przezwyciężyć. Organ odwoławczy wskazał, iż w jego przekonaniu z argumentacji przedstawionej przez odwołującego się, wręcz przeciwnie wynika, że niezachowanie przez niego terminu było wynikiem niedbalstwa.
Nadto Wojewoda uznał, że A. N. uchybił także terminowi prekluzyjnemu do wniesienia prośby o przywrócenie terminu, który upływał w dniu 13.02.2005 r.
Złożone przez A. N. odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie mu terminu do jego wniesienia zawierało w przeważającej części zarzuty pod adresem kwestionowanej decyzji Prezydenta W. z dnia [...].12.2004 r., wymeldowującej go z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. Wniosek o przywrócenie terminu uzasadnił powzięciem wiadomości o przedmiotowej decyzji dopiero w dniu 6.02.2005 r., gdy odwiedził żonę po powrocie z delegacji służbowej. Nadto od żony dowiedział się, że jego pełnomocnik – E. N. otrzymał tę decyzję w dniu 30.01.2005 r. i nie tylko nie zawiadomił go o tym, ale i nie wykonał żadnej sensownej czynności w tej sprawie w jego imieniu. A. N. zaznaczył także, że z uwagi na charakter swej pracy został zobowiązany przez urzędników, poprzednio rozpoznających sprawę dotyczącą jego wymeldowania z przedmiotowego lokalu, do ustanowienia pełnomocnika, który jak zaznaczył będzie odbierał dla niego korespondencję. Wskazał wówczas E. N., ale jak stwierdził, okazało się, że nawet on nie mógł się zająć skutecznie jego sprawami, z powodu nieporozumień pomiędzy osobami mieszkającymi przy ul. [...].
W złożonej skardze natomiast podniósł, że nie uchybił terminowi prekluzyjnemu do wniesienia prośby o przywrócenie terminu do wniesienia i odwołania, bowiem wbrew twierdzeniu Wojewody nie upływał on w dniu 13.02.2005 r., a więc w niedzielę, tylko dopiero w dniu następnym w poniedziałek - 14.02 2005 r., kiedy to złożył odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie mu terminu do jego wniesienia. Jednocześnie zaznaczył, że jego pełnomocnik mógł tylko odebrać korespondencję, ale nie mógł w jego imieniu złożyć odwołania, nie mógł też się z nim skontaktować i dlatego porozumiał się z jego żoną. Te okoliczności jego zdaniem przemawiają za tym, że nie było obiektywnie możliwości złożenia tego odwołania.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu i raz jeszcze wskazał, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu przedmiotowego terminu. Jednocześnie zaznaczył, że istotnie nie doszło do uchybienia terminowi prekluzyjnemu do wniesienia prośby o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, ale i tak przywrócenie tego terminu nie mogłoby nastąpić. Do uprawdopodobnienia braku winy skarżącego, zdaniem Wojewody, nie doszło z uwagi na ustanowienie pełnomocnika, posiadającego pełnomocnictwo ogólne, a nie tylko do doręczeń, któremu przedmiotowa decyzja o wymeldowaniu została doręczona oraz możliwość samodzielnego wniesienia odwołania w dniu 7.02.2005 r. przez skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § li § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.
Sąd, badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy, doszedł do przekonania, że skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżone postanowienie Wojewody [...] nie narusza prawa.
Słusznie Wojewoda przyjął, że skoro działając w sprawie jako organ odwoławczy, odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta W. z dnia [...].12.2004 r., wymeldowującej skarżącego z pobytu stałego w lokalu nr [...], położonym przy ul. [...] w W., to - stosownie do przepisu art. 59 § 2 Kpa, o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia - postanowił ostatecznie jako organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia. Od tego postanowienia służyła skarżącemu zatem wyłącznie skarga do właściwego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 17.04.1998 r., sygn. akt II SA 229/98, Lex 41849, wyrok NSA z dnia 15.04 1997 r., sygn. akt I SA/Po 1311/96, Lex 28720).
W ocenie Sądu skarżący istotnie nie uprawdopodobnił braku swej winy w chybieniu terminowi do wniesienia odwołania od decyzji wymeldowującej go z przedmiotowego lokalu.
W aktach sprawy znajduje się protokół z przesłuchania skarżącego w dniu [...].06.2004 r. przed Urzędem W. w sprawie o wymeldowanie go z tego samego lokalu, toczącej się uprzednio. Oświadczył w nim, że w związku z obowiązkami prywatnymi i służbowymi do reprezentowania go w postępowaniu upoważnia swego brata E. N., udzielił mu więc pełnomocnictwa ogólnego i w późniejszym terminie go nie odwołał. Z tego względu na rozprawie administracyjnej mającej miejsce w dniu [...].11. 2004 r., a więc w postępowaniu administracyjnym poprzedzającym wydanie kwestionowanej przez skarżącego decyzji z dnia [...].12.2004 r. o wymeldowaniu - jego brat E. zeznawał w sprawie zaznaczając, że wypowiada się jako pełnomocnik swego brata A. Okoliczności te świadczą wyraźnie o tym, że pełnomocnictwo to nie postało udzielone wyłącznie do doręczeń. Okoliczność tę potwierdził także skarżący na rozprawie przed wojewódzkim sądem administracyjnym, mówiąc, ze udzielił bratu pełnomocnictwa ogólnego, a nie tylko do doręczeń i nie odwołał go.
W aktach sprawy znajduje się dowód doręczenia E. N. decyzji Prezydenta W. z dnia [...].12.2004 r., wymeldowującej skarżącego z pobytu stałego w przedmiotowym lokalu, odbiór jej brat skarżącego pokwitował w dniu 24.01.2005 r. Okoliczność, iż nie podjął prawem przepisanych działań zmierzających do jej podważenia (decyzja ta zawierała pouczenie o terminie i sposobie wniesienia odwołania) nie może świadczyć na korzyść skarżącego i przemawiać za brakiem jego winy, stanowiąc takie uprawdopodobnienie. Uchybienie wymogom czynności procesowej przez pełnomocnika nie może bowiem stanowić podstawy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Także przywrócenie terminu nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. wyrok NSA z dnia 20.05.1998 r., sygn. akt I SA/Ka 1718/96).
Należy także mieć na względzie, że odwołanie nie wymaga szczególnej formy, wystarczy jeśli z jego treści wynika, że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji, z tego względu pismo takie mógł z całą pewnością złożyć pełnomocnik skarżącego, a nawet sam skarżący w ostatnim dniu terminu do złożenia odwołania, a więc w dniu 7.02.2005 r.
Te okoliczności w ocenie Sądu przemawiały już za słusznością odmowy przywrócenia owego terminu. Z tego względu fakt, iż Wojewoda [...] dodatkowo błędnie przyjął, że skarżący uchybił także terminowi prekluzyjnemu do wniesienia prośby o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, jakkolwiek stanowi uchybienie organu, to jednak stwierdzić należy, że to naruszenie przepisów postępowania nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy.
Z przytoczonych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - orzekł jak w sentencji.