Uzasadnienie
W piśmie z 10 marca 2017 r. Sejmik Województwa [...], reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska nr [...] z [...] listopada 2014 r. o wymierzeniu skarżącemu administracyjnej kary pieniężnej za niedotrzymanie ustawowego terminu określenia w drodze uchwały programu ochrony powietrza.
W skardze zawarty został również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 zwaną dalej Ppsa), Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Jednakże to wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności.
W orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie podkreślano, że uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (por. postanowienie z dnia 23 stycznia 2009 r., sygn. akt I OZ 8/09, z 10 czerwca 2016 r., sygn. II OZ 601/16).
Złożony w niniejszej sprawie wniosek nie zawierał żadnego uzasadnienia. Sąd nie miał też podstaw uznać z urzędu, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje faktycznie realną możliwość niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wywołanych zaskarżoną decyzją.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 Ppsa orzekł jak w sentencji.