Uzasadnienie
W piśmie z dnia 9 marca 2018 r. T. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2018 r., którą utrzymano w mocy decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] listopada 2017 r. o odmowie wymeldowania G. G. z pobytu stałego.
Następnie, w dniu 4 maja 2018 r. złożył, na urzędowym formularzu, wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata.
Skarżący podał, że utrzymuje się z renty w wysokości 1400 zł netto, prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. Nie ma wartościowych przedmiotów, ani zasobów pieniężnych, zamieszkuje w domu o powierzchni 140 m2. Ponosi comiesięczne wydatki na utrzymanie tego domu w wysokości 500 zł, zaś koszty jego leczenia wynoszą 200 zł.
Referendarz sądowy zważył, co następuje
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 – dalej zwanej Ppsa) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
W ocenie Referendarza skarżący w niniejszej sprawie taką okoliczność wykazał.
Utrzymuje się bowiem wyłącznie z renty w wysokości 1400 zł. Z uwagi na to, że prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe z tej kwoty musi utrzymać dom – co pochłania, jak oświadczył 500 zł miesięcznie. Pozostaje mu zatem kwota 900 zł miesięcznie na zaspokojenie pozostałych potrzeb życiowych. Same leki kosztują go miesięcznie 200 zł. Z pozostałych 700 złotych musi wygospodarować środki na jedzenie, ubranie, środki czystość itp. Z nadesłanych przez Skarżącego dokumentów wynika, że w lutym 2018 r. został zaliczony do osób o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności.
Natomiast jego sytuacja majątkowa była również przedmiotem oceny ośrodka pomocy społecznej. Z załączonej bowiem kopii decyzji z dnia [...] stycznia 2018 r. wynika, że Skarżącemu przyznano jednorazowy zasiłek celowy na pokrycie kosztów leków oraz zakupu żywności w wysokości 450 zł. Z uzasadnienia tej decyzji wynika również, że Skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, jest osobą przewlekle chorą i wymaga przyjmowania leków, nie posiada środków finansowych na pokrycie potrzeb finansowych. Z akt sprawy wynika również, że skarżący prowadził działalność gospodarczą, lecz ocenie jest ona zawieszona.
Stwierdzić zatem należy, że oświadczenia Skarżącego zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy co do jego sytuacji finansowej, złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej (pkt 13 wniosku) pokrywają się w zasadzie z sytuacją majątkową ustaloną przez ośrodek pomocy społecznej.
W ocenie Referendarza pozostająca do dyspozycji Skarżącego kwota świadczenia rentowego nie jest wystarczająca na wygospodarowanie środków na pokrycie kosztów postępowania sądowego w niniejszej sprawie, a tym bardziej na ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika.
Z uwagi na to, że Wnioskodawca nie dysponuje oszczędnościami, ani majątkiem, który mógłby zbyć w celu pozyskania dodatkowych środków, należy stwierdzić, że nie jest on w stanie ponieść kosztów postępowania. Wobec tego spełnione zostały przesłanki umożliwiające przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 Ppsa, należało orzec jak w postanowieniu.