Uzasadnienie
Skarżący w skardze na wskazaną w sentencji decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Uzasadniając go wskazał, że decyzję otrzymał później niż wynika to z potwierdzenia odbioru, a pierwotnie odebrała ją rodzina, na co on wpływu nie miał.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Natomiast wedle art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Z uwagi na treść art. 54 § 1 p.p.s.a., stanowiącego, że skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia powinien zostać również za pośrednictwem organu.
Skarżący spełnił wymogi formalne wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Jednakże w ocenie Sądu nie zasługuje on na uwzględnienie.
Podstawową przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy po stronie wnioskodawcy, które to kryterium wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonaniu czynności. Wskazać należy, iż oceniając brak winy w uchybieniu terminu, sąd powinien uwzględnić wszystkie okoliczności konkretnej sprawy, stosując obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Z brakiem winy mamy do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony, która uchybiła terminowi, niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, z powodu których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu (zob. postanowienie NSA z dnia 13 września 2012 r., sygn. akt II FZ 689/12, LEX nr 1223294).
Skarżący w swoim wniosku nie wskazał żadnych okoliczności, które miałyby usprawiedliwić i uprawdopodobnić brak winy w uchybieniu przez niego terminu do uzupełnienia braków formalnych. Zaskarżona decyzja została doręczona 18 stycznia 2018 r. na adres wskazywany przez niego w toku postępowania, który nie był kwestionowany. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru decyzji widnieje adnotacja, że odebrał ją dorosły domownik. Brak jest zatem podstaw do uznania, że doręczenie było nieprawidłowe. Zaś fakt, że rodzina nie przekazała i nie poinformowała Skarżącego o fakcie odbioru decyzji, nie stanowi wystarczającego usprawiedliwienia dla nieterminowego złożenia skargi.
Z powyższych względów Sąd orzekł na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. jak w sentencji postanowienia.