Uzasadnienie
Zaskarżone postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] marca 2006 r. (nr [...]) doręczono stronie skarżącej w dniu 22 marca 2006 r. Skarga została wniesiona za pośrednictwem organu przez radcę prawnego G. R., reprezentującą skarżącego A. J. Po przekazaniu skargi wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami administracyjnymi sprawy przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, Sąd pismem z dnia 6 czerwca 2006 r., wezwał pełnomocnika strony skarżącej do udzielenia informacji, czy w terminie do wniesienia skargi uiszczono należny w sprawie wpis stały.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie pełnomocnik skarżącego poinformował, iż skarga została opłacona po otrzymaniu wezwania z Sądu z dnia 6 czerwca 2006 r. Następnie, powołując się na § 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003 r. nr 221, poz. 2193) - zgodnie z którym, wpis stały od skargi wnoszonej przez adwokata lub radcę prawnego uiszcza się na wezwanie, po przekazaniu akt sądowi - stwierdził, iż skarga w niniejszej sprawie została należycie opłacona i winna zostać rozpoznana. Do Sądu wpłynął także dowód uiszczenia wpisu, z którego wynika, iż czynności tej dokonano w dniu 19 czerwca 2006 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej ppsa, pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania do uiszczenia opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Z kolei § 5 ust. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003 r. nr 221, poz. 2193) przewiduje, że przy uiszczaniu wpisu – zarówno gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego, jak i na rachunek bankowy tego sądu – należy wskazać tytuł wpłaty, rodzaj pisma, od którego wpis jest uiszczany, oraz sygnaturę akt sądowych.
Należy również wskazać, iż Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 7 marca 2006 r. sygn. akt SK 11/05 (Dz. U. z 2006 r. Nr 45, poz. 322), uznał za niezgodny z art. 221 ppsa i art.2 Konstytucji ust. 2 § 5 wymienionego rozporządzenia, który przewidywał, że wpis stały od skargi wnoszonej przez adwokata lub radcę prawnego uiszcza się na wezwanie (...) po przekazaniu skargi sądowi.
Powyższe oznacza, że od dnia 17 marca 2006 r. (data publikacji wyroku TK) Sąd zwolniony jest z obowiązku wzywania do uiszczenia opłaty stałej przypadającej od skargi wniesionej przez adwokata lub radcę prawnego.
Skoro, zgodnie z art. 54 § 1 ppsa skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, spełnienie w szczególności wymogu z § 5 ust. 1 wymienionego rozporządzenia, polegającego na podaniu sygnatury akt sądowych przy uiszczaniu wpisu od skargi jest praktycznie niemożliwe w okresie, gdy akta znajdują się w organie administracji, który wydał zaskarżoną decyzję. Należy jednak podnieść, że uiszczenie wpisu, bez podania sygnatury akt sądowych, nie stanowi o wadliwym dokonaniu tejże czynności i nie może być podstawą do uznania, iż wpis został uiszczony w sposób nieprawidłowy.
W świetle powyższego, a w szczególności mając na uwadze fakt, iż z dniem 17 marca 2006 r. § 5 ust. 2 powoływanego wyżej rozporządzenia stracił moc, argumentacja pełnomocnika co do prawidłowości uiszczenia wpisu w dniu 19 czerwca 2006 r., jest chybiona.
Skoro bowiem zaskarżone postanowienie doręczono stronie w dniu 22 marca 2006 r., a skargę skarżący wniósł za pośrednictwem profesjonalnego pełnomocnika, to wpis winien być uiszczony do dnia 21 kwietnia 2006 r., bez wezwania do uiszczenia tej opłaty.
Dlatego też, na podstawie art. 221 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji postanowienia.