Uzasadnienie
W dniu 2 maja 2012 r. S. G. złożył na urzędowym formularzu PPF wniosek o przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi na wskazaną w sentencji decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. Nr [...].
W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wnioskodawca wskazał, że jest osobą niepełnosprawną, całkowicie niezdolną do pracy, prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Źródłem utrzymania skarżącego jest renta inwalidzka w wysokości 799, 18 zł brutto miesięcznie. Z rubryki 7 dotyczącej stanu majątkowego wynika, iż wnioskodawca nie posiada żądnego majątku, zgromadzonych środków finansowych, ani przedmiotów wartościowych. Skarżący zamieszkuje obecnie u swoich znajomych i z tego tytułu nie ponosi żadnych opłat. Inne wydatki ponoszone w gospodarstwie domowym skarżącego, związane z bieżącym utrzymaniem, wynoszą łącznie 690 zł miesięczne.
Rozpoznając wniosek należy stwierdzić, że zasługuje on na uwzględnienie.
Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 cytowanej powyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Ocena okoliczności przedstawionych w złożonym wniosku uzasadnia przyznanie wnioskodawcy prawa pomocy w żądanym zakresie.
Należy bowiem stwierdzić, że uzyskiwany przez skarżącego dochód z tytułu świadczenia rentowego w wysokości 689,93 zł netto miesięcznie nie pozwala na poczynienie oszczędności, które mogłyby zostać przeznaczone na pokrycie kosztów sądowych oraz kosztów zastępstwa procesowego. Zestawienie wysokości dochodu, którym skarżący miesięcznie dysponuje na zaspokojenie potrzeb życiowych z wysokością ponoszonych wydatków prowadzi do wniosku, że z posiadanych środków pieniężnych skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Należy zatem uznać, iż aktualna sytuacja materialna wnioskodawcy, w szczególności niskie dochody, zły stan zdrowia oraz brak jakiegokolwiek majątku, który mógłby spieniężyć, pozwala na stwierdzenie, że zasadnym jest przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., należało postanowić jak w sentencji.