Uzasadnienie
K. P., E. M. i M. D. pismem z 13 maja 2011 r. zaskarżyły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności.
W piśmie z 24 sierpnia 2011 r. pełnomocnik skarżących radca prawny T. F. poinformował o tym, że w dniu 7 lipca 2011 r. zmarła skarżąca M. D. W tych okolicznościach faktycznych Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 6 września 2011 r. zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne, na podstawie art. 124 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Z przepisu art. 130 § 1 pkt 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, że sąd umarza postępowanie zawieszone na podstawie art. 124 § 1 pkt 1 tej ustawy, po upływie pięciu lat od dnia wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania z tej przyczyny.
W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że Sąd postanowieniem z dnia 6 września 2011 r. zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne na podstawie art. 124 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Skoro od momentu zawieszenia postępowania upłynęło 5 lat i do tej pory nie zgłosili się lub nie zostali wskazani następcy prawni zmarłej skarżącej, nie został ustanowiony kurator spadku, na podstawie art. 130 p.p.s.a. postępowanie sadowe należało umorzyć.
Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 130 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 658), postanowiono jak w sentencji.