Uzasadnienie
W piśmie z 24 marca 2017 r. S. F., reprezentowany przez adwokata, wraz ze skargą na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium RP, wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu wniosku Skarżący podał, że zastosowanie się do obowiązków wynikających z zaskarżonej decyzji wiąże się z opuszczeniem terytorium RP, co z kolei będzie miało wpływ na zaburzenie funkcjonowania rodziny skarżącego i jego życia prywatnego. Zdestabilizuje to jego życie rodzinne i wpłynie na poczucie bezpieczeństwa. Spowoduje także konieczność całkowitej reorganizacji życia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 zwaną dalej Ppsa), Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Przede wszystkim należy mieć na względzie, że zaskarżona decyzja nie orzeka o wydaleniu cudzoziemca z terytorium RP. Cudzoziemiec, któremu odmówiono udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy jest obowiązany co prawda opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja w powyższym przedmiocie stała się ostateczna, a w przypadku wydania decyzji przez organ wyższego stopnia, od dnia, w którym decyzja ostateczna została cudzoziemcowi doręczona (art. 299 ust. 6 pkt 1 ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach – Dz. U. z 2016 r. poz. 1990 ze zm.), jednak opuszczenie terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez cudzoziemca ma jednak charakter dobrowolny. Jeżeli tego nie uczyni w określonym terminie, zostanie wszczęte postępowanie w przedmiocie zobowiązania cudzoziemca do powrotu (art. 302 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy) i wydane rozstrzygnięcie.
Z powyższych przepisów wynika, że niewykonanie obowiązku opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej we wskazanym terminie nie stanowi bezpośredniej przesłanki do przymusowego wydalenia. Może stanowić jedynie podstawę do wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu (art. 302 ust. 1 pkt 1 ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach), która podlega przymusowemu wykonaniu (art. 329 tej samej ustawy).
Podnoszone przez Skarżącego okoliczności koncentrują się zaś na negatywnych skutkach opuszczenia terytorium RP. Trudno jednak upatrywać w zaskarżonej decyzji przesłanek określonych w art. 61 § 3 Ppsa, skoro wydalenie Skarżącego lub obowiązek opuszczenia terytorium RP może nastąpić wskutek rozstrzygnięć podejmowanych w odrębnych postępowaniach.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 Ppsa, orzekł jak w sentencji.