Uzasadnienie
W piśmie z dnia 7 kwietnia 2014 r. O. S., reprezentowana przez adwokata, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2014 r., którą utrzymano w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2013 r. orzekająca o odmowie udzielenia cudzoziemce zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP.
W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W jego uzasadnieniu podano, że wykonanie zaskarżonej decyzji wyrządziłoby O. S. i jej rodzinie znaczną szkodę. Skarżąca podniosła, że w przypadku wykonania decyzji musiałaby opuścić Polskę i powrócić na terytorium [...], gdzie obecnie panuje bardzo napięta sytuacja. Ponadto wskazała, że ma małego synka, urodzonego w Polsce w styczniu 2013 r., który często choruje i wymaga stałej opieki. W dodatku jego stan zdrowia nie pozwala na podróże.
W odpowiedzi na skargę organ podał, że nie ma podstaw do uwzględnienia przedmiotowego wniosku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. zwaną dalej Ppsa), Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W ocenie Sądu przy ocenie złożonego wniosku należało przede wszystkim wziąć pod uwagę jaki charakter ma zaskarżone rozstrzygniecie i w jaki sposób kształtuje sytuację strony.
Sąd przeanalizował podniesione we wniosku okoliczności uznał, że nie mogą one zostać uwzględnione przede wszystkim z tego powodu, że przedmiotem skargi jest decyzja odmawiająca udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP, wydana na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach. Zaskarżona decyzja nie orzeka zatem o wydaleniu cudzoziemki z terytorium RP. Także z materiału znajdującego się w aktach administracyjnych nie wynika, aby wobec skarżącej została wydana decyzja zobowiązująca ją do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub orzekająca o wydaleniu z tego terytorium.
Jak wynika z akt sprawy O. S. przebywała na terytorium RP na podstawie wizy ważnej do dnia 9 października 2013 r. W dniu 23 sierpnia 2013 r. wystąpiła do Wojewody [...] o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP.
Skarżąca wniosek o zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP złożyła z zachowaniem terminu w art. 61 ust. 3 tej ustawy, wobec tego jej pobyt na terytorium RP uważany był za legalny do czasu wydania ostatecznej decyzji w sprawie. Zatem skoro organy orzekły o odmowie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na terytorium RP to obecnie jej pobyt należy uznać za nielegalny.
Zaznaczyć należy, że decyzja o odmowie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP bezpośrednio nie skutkuje wydaleniem cudzoziemca z terytorium RP (por. postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2010 r., sygn. II OZ 1272/10; postanowienie NSA z dnia 26 stycznia 2011 r., sygn. II OZ 15/11). Brak też podstaw prawnych, aby traktować wstrzymanie wykonania decyzji o odmowie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP jako środek prowadzący do zalegalizowania pobytu cudzoziemca na terytorium RP (por. postanowienie NSA z dnia 6 września 2012 r., sygn. II OZ 701/12).
W cenie Sądu podnoszone okoliczności dotyczące stanu zdrowia dziecka nie mogą zatem wpłynąć na stanowisko Sądu w tej sprawie. Stwierdzić także należy, że ewentualne wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może nastąpić dopiero wskutek rozstrzygnięć podejmowanych w odrębnych postępowaniach. Sama obawa, że zostanie wydana w przyszłości decyzja zobowiązująca skarżącą do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bądź orzeczenie o wydaleniu z tego terytorium nie uzasadnia wstrzymania wykonania decyzji o odmowie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony (por. postanowienie NSA z 7 lutego 2013 r. sygn. akt II OZ 61/13).
W tym stanie rzeczy, skoro zaskarżona decyzja bezpośrednio nie skutkuje wydaleniem cudzoziemca z terytorium RP, wobec tego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 Ppsa, orzekł jak w sentencji.