Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (dalej GDOŚ) utrzymał w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. (dalej RDOŚ) z dnia [...] października 2010 r. nr [...] o odmowie uzgodnienia projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wschodniej części obszaru wsi K. dla terenu obejmującego P. w zakresie ochrony przyrody i krajobrazu (dalej projekt zmiany planu).
Zaskarżone postanowienie zapadło w przedstawionym niżej stanie faktycznym:
W dniu [...] września 2010 r. Wójt Gminy K. (dalej Wójt) zwrócił się do RDOŚ o uzgodnienie projektu zmiany planu. Zgodnie z dotychczasowym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego badany teren ma przeznaczenie na usługi turystyczne i usługi z zakresu kultury i sportu. Projekt zmiany plany zakłada przeznaczenie terenu na usługi turystyczne, zabudowę mieszkaniową, zieleń nieurządzoną, ciek wraz obudową biologiczną oraz drogi. Projekt umożliwia także budowę wielkopowierzchniowego kompleksu hotelowego z wbudowanymi usługami oraz garażami podziemnymi i naziemnymi.
Postanowieniem z dnia [...] października 2010 r. RDOŚ odmówił uzgodnienia projektu zmiany planu, wskazując na negatywne skutki dla środowiska przyrodniczego w tym: ograniczenie powierzchni biologicznie czynnej wraz z rozbudową nadziemnej kubatury budynku, potencjalną zmianę jakościową siedlisk oraz poziomu wód gruntowych na terenach objętych ochroną przez obszar Natura [...], sąsiadujących z możliwą lokalizacją obiektu hotelowego.
Powyższe postanowienie zostało doręczone wnioskodawcy w dniu 27 października 2010 r. Wójt złożył zażalenie na postanowienie z dnia [...] października 2010 r., podnosząc, że projekt zmiany planu nie zakłada zmiany intensywności zabudowy i jest zgodna z dotychczasowymi założeniami. Co do negatywnych skutków oddziaływania na środowisko, zdaniem Wójta, w postanowieniu brak jest precyzyjnego wyjaśnienia na czym miały by one polegać.
Postanowieniem z dnia [..] kwietnia 2011 r. GDOŚ utrzymał w mocy postanowienie RDOŚ w K. z dnia [...] października 2010 r. Organ podniósł, że prognoza oddziaływania na środowisko projektu zmiany planu wskazuje, że realizacja jego założeń spowoduje zmianę ukształtowania powierzchni terenu oraz stosunków wodno - gruntowych. W pozostałym zakresie GDOŚ podtrzymał stanowisko organu I instancji.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł Wójt, zarzucając postanowieniu GDOŚ naruszenie:
* art. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.j. Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1220 ze zm.), art. 71 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.), § 2 i § 3 Rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2006 r. w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...] ze zm.) przez nieuzasadnioną pod względem przyrodniczym, jak i planistycznym odmowę uzgodnienia planu zgodnego z zasada zrównoważonego rozwoju i ochrony przyrody, środowiska i walorów krajobrazowych oraz obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego.
* art. 107 w zw. z art. 126 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej k.p.a.) popraz brak faktycznego i szczegółowego uzasadnienia postanowienia.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2011 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 152, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt
Sygn. akt IV SA/Wa 1031/11 wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia: prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 punkt 1 litera a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Kontrolując zaskarżone postanowienie z punktu widzenia powyższych zasad, skarga zasługuje na uwzględnienie, chociaż nie z przyczyn w niej podniesionych. W ocenie Sądu postanowienie GDOŚ z dnia [...] kwietnia 2011 r. rażąco narusza przepisy procedury administracyjnej, co daje podstawę do stwierdzenia jego nieważności.
Zgodnie z art. 134, art. 136 oraz art. 138 k.p.a. organ odwoławczy obowiązany jest przeprowadzić trójfazowe postępowanie odwoławcze składające się z: fazy wstępnej, fazy postępowania wyjaśniającego i fazy wydania decyzji. W fazie wstępnej organ odwoławczy jest obowiązany ocenić, czy odwołanie jest dopuszczalne i czy zostało wniesione w terminie. Obowiązek ten nakłada na organ przepis art. 134 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 stycznia 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 1907/06, wyrok NSA z dnia 15 listopada 1995 r. sygn. akt SA/Ka 2111/94, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 18 września 2007 r. sygn. akt II SA/Ol 539/07).
Należy stwierdzić, że organ nie wypełnił obowiązku wstępnego badania wniesionego zażalenia. GDOŚ nie ustalił, kiedy postanowienie z dnia [...] października 2010 r. zostało doręczone skarżącemu oraz kiedy wniósł on zażalenie na to postanowienie. Na wezwanie Sądu organ wskazał, że postanowienie zostało doręczone Wójtowi w dniu 27 października 2010 r., natomiast zażalenie złożono w dniu 4 listopada 2010 r. (k. 34 akt sądowych). Termin do wniesienia zażalenia upłynął w dniu 3 listopada 2010 r. Potwierdził to także skarżący (k. 43 akt sądowych), wskazując, że uchybienie terminu było niezawinione i nastąpiło ze względu na dni wolne od pracy ze względu na Święto Zmarłych. Zażalenie nie zawierało także wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia środka odwoławczego.
Organ, wydając postanowienie bez uprzedniego ostatecznego rozstrzygnięcia kwestii przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, organ odwoławczy rażąco naruszył art. 58 § 1 i art. 134 k.p.a. Stanowisko takie zaprezentował także NSA w wyroku z dnia 18 lipca 2003 r. sygn. akt II SA 2261/02, (niepubl.) wskazując, że rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Oznacza bowiem niedopuszczalną weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, korzystającej z cech trwałości, o jakiej mowa w art. 16 § 1 k.p.a.
W tej sytuacji Sąd pozostawia bez rozpoznania merytoryczne zarzuty podniesione w skardze.
Na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Sąd orzekł jak w sentencji.