Uzasadnienie
Do ogłoszonego przez Szefa Służby Cywilnej konkursu na stanowisko dyrektora generalnego [...] Urzędu Wojewódzkiego zgłosił swój udział A. S. Pismem z dnia 12 sierpnia 2003 r. zespół konkursowy zawiadomił A. S., że nie został dopuszczony do udziału w konkursie z powodu braku minimum pięcioletniego doświadczenia zawodowego na stanowisku kierowniczym.
O wyniku konkursu Szef Służby Cywilnej poinformował skarżącego pismem z dnia 10 września 2003 r. Odwołanie do Szefa Służby Cywilnej od wyniku konkursu skarżący złożył pismem z dnia 23 października 2003 r. Po rozpoznaniu odwołania organ pismem 21 października 2003 r. przedstawił swoje stanowisko i podał, że po zbadaniu dokumentacji konkursowej odnoszącej się do skarżącego nie stwierdził naruszenia zasad przeprowadzania konkursu. Szef Służby Cywilnej poinformował jednocześnie A. S. o możliwości wniesienia odwołania – powództwa do sądu pracy – Sądu Rejonowego {...},, na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy o służbie cywilnej. Pismo w tej sprawie skarżący odebrał w dniu 27 października 2003 r.
W tej sytuacji A. S. w dniu 14 maja 2004 r. złożył skargę na ww. akt do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W uzasadnieniu wniósł o jego uchylenie i wznowienie postępowania konkursowego z jego udziałem.
W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o jej odrzucenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Przedmiotem skargi A. S. jest stanowisko Szefa Służby Cywilnej zawarte w piśmie z dnia [...] października 2003 r. nr [...]. Nie budzi wątpliwości, że stanowisko Szefa Służby Cywilnej jest decyzją administracyjną. Według przyjętego w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i literaturze poglądu, pisma zawierające rozstrzygnięcia w sprawie załatwianej w drodze decyzji są takimi orzeczeniami, nawet gdy nie zachowują w pełni sformalizowanych wymagań przewidzianych w art. 107 § 1 Kpa, jeżeli zawierają minimum elementów niezbędnych do zakwalifikowania ich jako decyzji. Do takich elementów orzecznictwo i piśmiennictwo zalicza przede wszystkim oznaczenia organu administracji, wskazanie adresata aktu, rozstrzygniecie o stanie sprawy i podpis osoby reprezentującej organ. Niewątpliwie takie warunki spełnia pismo Szefa Służby Cywilnej z dnia [...] listopada 2003 r. załatwiające odwołanie skarżącego. Dodać należy, że to nie forma, lecz treść rozstrzygnięcia wskazuje na jego walor władczego zajęcia stanowiska przez organ władzy publicznej.
W myśl postanowień art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Dopiero od tej decyzji służyłaby skarżącemu skarga do sądu administracyjnego.
Zgodnie z powołanym wyżej przepisem, skarżącemu służyło uprawnienie do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy do Szefa Służby Cywilnej. Jednakże skarżący nie skorzystał z tej możliwości, składając bezpośrednio skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie.
W myśl postanowień § 2 cytowanego wyżej artykułu, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
W świetle powyższego należy stwierdzić, że skarżący nie wyczerpał wszystkich środków odwoławczych jakie miał do swojej dyspozycji, tym samym jego skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.
Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 i § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.