Uzasadnienie
W piśmie z dnia 24 kwietnia 2014 r. A. S., reprezentowany przez adwokata, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] marca 2014 r., którą utrzymano w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] o odmowie nadania statusu uchodźcy, odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej, stwierdzenia braku podstaw do udzielenia zgody na pobyt tolerowany, oraz wydaleniu w terytorium RP. Powyższa decyzja objęła również żonę i dzieci skarżącego.
Do skargi został dołączony wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący w uzasadnieniu wniosku podał, że w kraju pochodzenia był poddawany torturom i boi się powrotu. Podkreślił, że w razie przymusowej deportacji do kraju pochodzenia niebezpieczeństwo grozi jego dzieciom. Ponadto zaznaczył, że na terytorium RP przebywa z całą swoją rodziną. Jego dzieci uczęszczają do polskiej szkoły. Przymusowa deportacja spowoduje przerwę w edukacji dzieci oraz powrót do zupełnie innych standardów nauczania. Skarżący podkreślił także, że w kraju pochodzenia nie posiada żadnego majątku i nie będzie mógł zapewnić dzieciom choćby przyborów szkolnych. W odpowiedzi na wniosek Rada do Spraw Uchodźców wniosła o jego nieuwzględnienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Wniosek zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej Ppsa), Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W ocenie Sądu podniesione we wniosku okoliczności uprawdopodobniają, że wykonanie decyzji w zakresie wydalenia cudzoziemca i jego rodziny z terytorium RP mogą spowodować trudne do odwrócenia skutki. Sąd uznał, że okoliczności dotyczące przerwania nauki przez dzieci skarżącego w polskiej szkole i w przypadku przymusowego wydalenia z terytorium RP konieczność adaptacji w kraju pochodzenia stanowią wystarczającą przesłankę do udzielenia mu tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowym w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Ponadto w postanowieniu z dnia 9 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OZ 332/14, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w sprawie dotyczącej decyzji o odmowie nadania statusu uchodźcy, której integralną część stanowi orzeczenie o wydaleniu cudzoziemca z Polski, w której strona wskazuje na obawę bycia poddawaną po powrocie do kraju pochodzenia nieludzkiemu i poniżającemu traktowaniu lub karaniu, niezależnie od okoliczności wskazanych we wniosku Sąd powinien udzielić ochrony przed wydaleniem z uwagi na potencjalne ryzyko traktowania sprzecznego z art. 3 Konwencji. Wyjazd cudzoziemca z Polski przed rozpoznaniem sprawy przez sąd sprawia, że w razie ewentualnego uwzględnienia skargi, nie zostanie mu udzielona ochrona międzynarodowa, zgodnie z Konwencją dotyczącą statusu uchodźców, sporządzoną w Genewie 28 lipca 1951 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 119, poz. 515).
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd uznał, że skarżący wykazał, iż wykonanie zaskarżonej decyzji w niniejszej sprawie może powodować skutki o jakich mowa w art. 61 § 3 Ppsa.
Wobec tego na podstawie art. 61 § 3 i § 5 Ppsa należało orzec jak w sentencji.