Uzasadnienie
Wnioskami z dnia 2 lutego 2012 r. złożonymi na urzędowych formularzach PPF skarżący K. O. i I. O. wystąpili o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata w sprawie skargi na wskazaną w sentencji decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] marca 2011 r.
Z oświadczeń o stanie rodzinnym, majątkowym i uzyskiwanych dochodach zawartych we wnioskach wynika, że wnioskodawcy prowadzą wspólne gospodarstwo domowe. Źródłem utrzymania skarżących są dochody z emerytur w łącznej wysokości 4.143,00 zł brutto miesięcznie. Skarżący są właścicielami domu o pow. 92 m2 oraz nieruchomości gruntowej o pow. 600 m2. Z oświadczenia o stanie majątkowym wynika ponadto, iż wnioskodawcy posiadają oszczędności zgromadzone na dwóch lokatach bankowych w łącznej wysokości 15.000 zł.
Uzasadniając przedmiotowy wniosek skarżący wskazali, iż są osobami w podeszłym wieku, cierpiącymi na liczne schorzenia. Niewielkie oszczędności, jakie posiadają pochłania koszty stałego leczenia i rehabilitacji.
Rozważając zasadność przyznania skarżącym prawa pomocy, na wstępie należy wskazać, że instytucja przyznania prawa pomocy ma wyjątkowy charakter. Pomoc ta stosowana jest wobec osób nieposiadających żadnego dochodu lub oszczędności lub posiadających bardzo skromny dochód lub oszczędności, a więc wobec tych osób, które znajdują się w bardzo ciężkiej sytuacji materialnej, pozwalającej na zaspokojenie jedynie podstawowych potrzeb życiowych.
K. O. i I. O. wystąpili o przyznanie im prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika. Tak określony zakres wniosku wskazuje, iż skarżący wnoszą o przyznanie im prawa pomocy w zakresie całkowitym. Wniosek skarżących winien być zatem rozpatrywany pod kątem spełnienia przez nich przesłanek z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwanej dalej jako P.p.s.a.).
W myśl art. 246 § 1 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
W niniejszej sprawie skarżący nie wykazali, że znajdują się w sytuacji materialnej, która kwalifikowałaby ich do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Zasadnicze znaczenie ma fakt, że wnioskodawcy mają stałe źródła dochodów w postaci emerytur w łącznej wysokości 4.143, 00 zł brutto miesięcznie. Nie są zatem ludźmi ubogimi, pozbawionymi środków do życia, a niewątpliwie do takich przypadków powinno sprowadzać się udzielenie prawa pomocy. Uwzględniając aktualny poziom cen dóbr i usług niezbędnych do zaspokojenia elementarnych potrzeb życiowych, jak wyżywienie i ubranie należy stwierdzić, że zestawienie wysokości stałego dochodu uzyskiwanego przez rodzinę skarżących z miesięcznymi kosztami niezbędnego utrzymania nie pozwala przyjąć że wnioskodawcy znajdują się w bardzo ciężkiej sytuacji materialnej, umożliwiającej zaspokojenie jedynie podstawowych potrzeb życiowych.
Skarżący mają zaspokojone potrzeby mieszkaniowe i nie posiadają nikogo na utrzymaniu. Nie bez znaczenia dla oceny niniejszego wniosku pozostaje również fakt dysponowania przez skarżących oszczędnościami w wysokości 15.000 zł. Uwzględniając nawet stałe wydatki skarżących na leczenie oraz koszty bieżącego utrzymania domu należy stwierdzić, iż wysokość uzyskiwanych przez nich dochodów, a przede wszystkim kwota zgromadzonych oszczędności pozwala na przyjęcie, że dysponują oni wystarczającymi środkami finansowymi na pokrycie pełnych kosztów w niniejszej sprawie.
Wobec powyższego, mając na uwadze wyjątkowy charakter instytucji przyznania prawa pomocy należy stwierdzić, że sytuacja majątkowa skarżących nie uzasadnia uwzględnienia przedmiotowego wniosku.
Z tych względów na podstawie art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 §1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a orzeczono, jak w sentencji postanowienia.