Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] października 2008 r., Nr [...] Prezydent W. orzekł o wymeldowaniu T. G. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W.. Na skutek odwołania T. G. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r., Nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.
Następnie Prezydent W. decyzją z dnia [...] marca 2009 r., Nr [...] odmówił wymeldowania skarżącego z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W..
Decyzją z dnia [...] maja 2009 r., Nr [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] marca 2009 r.
W uzasadnieniu decyzji organ odwołując się do przepisów ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, podniósł, iż w postępowaniu o wymeldowanie z pobytu stałego organ gminy prowadzący ewidencję ludności jest związany stanowiskiem innego organu ewidencji ludności, wyrażonym poprzez czynność materialno-techniczną lub decyzję o zameldowaniu osoby pod określonym adresem na pobyt czasowy. Organ odwoławczy wskazał, iż nie można przyjąć, że T. G. bez wymeldowania opuścił miejsce stałego pobytu. T. G. zameldowany jest prawidłowo na pobyt czasowy w miejscowości R.. Fakt, iż pobyt ten spełnia warunki pobytu czasowego potwierdziła decyzja Wójta Gminy O. z dnia [...] lutego 2009 r. Zdaniem organu zameldowanie na pobyt czasowy wyklucza możliwość kwestionowania zameldowania T. G. na pobyt stały.
Skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2009 r., Nr [...] wniosła M. J.. Skarżąca podniosła, iż od czerwca 2006 r. są z mężem w nieformalnej separacji i prowadzą oddzielne gospodarstwa domowe. W kwietniu 2005 r. przeprowadzili się z mężem do R., gdzie mieszkali razem do czerwca 2006 r. Skarżąca w czerwcu 2006 r. zmuszona została przez męża do wyprowadzenia się z R. i zamieszkała w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. Mąż nadal mieszka w R.. Jego pobyt ma charakter stały. Chęć powrotu do miejsca stałego zameldowania i zainteresowanie T. G. pojawiło się po wszczęciu postępowania o wymeldowanie. W lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. nie znajdują się żadne jego rzeczy. Nie posiada on również kluczy do przedmiotowego lokalu.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
Zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 roku, Nr 139, poz, 993 ze zm. zwanej dalej "ustawą"), pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Pobytem czasowym natomiast, jest przebywanie bez zamiaru zmiany miejsca pobytu stałego w innej miejscowości pod oznaczonym adresem lub w tej samej miejscowości, lecz pod innym adresem (art. 7 ustawy).
Z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych wynika, że organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Dla zaistnienia przesłanki "opuszczenia miejsca stałego pobytu" konieczne jest aby fizycznemu przebywaniu osoby w innym miejscu, niż miejsce pobytu stałego, towarzyszył zamiar stałego związania się z tym innym miejscem, urządzenia w nim swego trwałego centrum życiowego.
Zameldowanie czasowe stanowi dla strony potwierdzenie, że dopełniła nałożonych przepisami ustawy obowiązków w zakresie ewidencji meldunkowej i dopóki to czasowe zameldowanie nie zostanie uznane za nieprawidłowe, tak długo nie może być kwestionowane zameldowanie na pobyt stały, z którego nastąpiło czasowe wymeldowanie się do innego lokalu. Nie ma wówczas znaczenia, czy strona nadal korzysta z mieszkania, w którym jest na stałe zameldowana, czy nie korzysta. Organ administracji meldując stronę na pobyt czasowy uznaje, że zachodzą szczególne warunki do zameldowania na taki pobyt czasowy (art. 8 ust. 1 pkt 2) przy zachowaniu zameldowania dotychczasowego na pobyt stały. Wątpliwości co do charakteru pobytu uzasadniającego zameldowanie na okres dłuższy niż 3 miesiące, organ administracyjny ma obowiązek rozstrzygnąć (art. 8 ust, 2), w toku załatwienia sprawy o zameldowanie na pobyt czasowy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 stycznia 2007 r., sygn. akt II OSK 263/08, niepublikowany).
Posiadanie zameldowania na pobyt czasowy wyklucza możliwość kwestionowania zameldowania na pobyt stały. Skoro bowiem jeden z organów meldunkowych uznał, że zachodzą przesłanki do zameldowania na pobyt czasowy -a tym samym stwierdził brak zamiaru opuszczenia miejsca pobytu stałego, to inny organ meldunkowy jest tym stanowiskiem związany. Związanie to polega na tym, że w czasie trwania zameldowania osoby pod określonym adresem na pobyt czasowy nie można kwestionować czasowego charakteru tego pobytu i przyjmować, na potrzeby postępowania o wymeldowanie z pobytu stałego, że miejsce zameldowania na pobyt czasowy jest nowym miejscem pobytu stałego.
Skoro zameldowanie skarżącego na pobyt czasowy potwierdzone zostało decyzją Wójta Gminy O. z dnia [...] lutego 2009 r., tym samym uniemożliwia to kwestionowanie zameldowania T. G. na pobyt stały. W tej sytuacji organ uprawniony był do wydania decyzji odmawiającej wymeldowania skarżącego z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W..
Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r Nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.