Uzasadnienie
[...] Sp. z o. o. z siedzibą w P., działająca przez profesjonalnego pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na uchwałę Rady Miasta P. z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] rozstrzygającą o sposobie rozpatrzenia 68 uwag złożonych do projektu zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta P., wymienionych w załączniku nr 1 do niniejszej uchwały, wyłożonego do publicznego wglądu od dnia 10 września 2012 r. do dnia 22 października 2012 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji sądu administracyjnego jest możliwe jedynie wówczas, gdy wniesiona na nie skarga jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniósł uprawniony podmiot oraz gdy skarga spełnia wymogi formalne i została wniesiona w ustawowym terminie. Dlatego w pierwszej kolejności należy rozstrzygnąć kwestię dopuszczalności wniesionej skargi.
Kontrola sądowa w tym zakresie wykazała, że wniesiona skarga jest niedopuszczalna.
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym do dnia 11 lipca 2003 r., przewidywała dwa rodzaje środków prawnych służących kwestionowaniu ustaleń przyjętych w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Art. 23 tej ustawy przewidywał możliwość wniesienia protestu, zaś art. 24 powołanej ustawy dotyczył zarzutu. Protest mógł wnieść każdy, kto kwestionował ustalenia przyjęte w projekcie planu, zaś uchwała o przyjęciu bądź odrzuceniu protestu nie podlegała zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Legitymowanym do wniesienia zarzutu był natomiast podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie planu. Uchwała rady gminy o odrzuceniu zarzutu mogła być zaskarżona do sądu administracyjnego przez wnoszącego zarzut, w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia, stosownie do art. 24 ust. 4 powołanej ustawy.
Jednakże z dniem 11 lipca 2003 r. ustawa ta utraciła moc i aktualnie obowiązująca ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.), nie przewiduje zarzutów i protestów, lecz wprowadza instytucję uwag do projektu planu, które, jeśli nie zostały uwzględnione przez wójta, burmistrza (prezydenta miasta), są przedstawiane radzie gminy do rozstrzygnięcia na sesji uchwalającej plan (art. 20 ust.
1) i jako załącznik do uchwały o planie nie mogą być odrębnie skarżone do sądu administracyjnego. W świetle postanowień art. 12 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia uwag jest obowiązkowym załącznikiem do uchwały. Kontrola sądu w przedmiocie uchwały dotyczącej uchwalenia studium, czy też jego zmiany oznacza badanie zgodności z prawem podejmowanych uchwał, przestrzegania zasad planowania oraz określonej ustawą procedury planistycznej, która to kontrola obejmuje również obowiązkowe elementy studium, jakim jest wymienione rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia uwag. Zatem nie jest prawnie dopuszczalnym wniesienie odrębnej skargi na uchwałę o rozpatrzeniu wniosków zgłoszonych do studium, gdyż ustawa nie przewiduje możliwości zaskarżania do Sądu sposobu rozstrzygnięcia uwag (dotyczy to zwłaszcza uwag nieuwzględnionych) [por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 grudnia 2009 r., II SA/Gd 453/09 (Lex nr 581190) i postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 7 stycznia 2013 r., II SA/Po 906/12 (Lex nr 1279568)]. Dodatkowo przepis art. art. 12 ust. 1 powołanej ustawy stanowi o jednoczesnym uchwaleniu studium i rozstrzygnięciu o sposobie rozpatrzenia uwag.
Podnieść należy, że wobec uchwalenia ustawy z 2003 r., która zastąpiła ustawę o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r., nastąpiło uproszczenie i zracjonalizowanie procedury planistycznej. Wykładnia systemowa i celowościowa przepisu art. 7 powołanej ustawy prowadzi do wniosku, że intencją ustawodawcy było usprawnienie procesu planistycznego i wyeliminowanie możliwości skarżenia poszczególnych rozstrzygnięć wydawanych na różnych etapach procesu planowania przestrzennego. Powołany przepis jest regulacją szczególną w stosunku do art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) i w tym zakresie regulacja art. 101 tej ustawy została wyłączona [por. wyrok i postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjny odpowiednio z dnia 10 marca 2008 r., sygn. akt II OSK 1563/07 (Lex nr 470912) i z dnia 10 marca 2008 r. sygn. akt II OSK 290/08 (Lex nr 1043330).
Skoro – jak wprost wynika z art. 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – rozstrzygnięcie wójta, burmistrza (prezydenta miasta) uwag dotyczących miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, to skarga na takie rozstrzygnięcie jest niedopuszczalna w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 3 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dodać należy, że takie stanowisko nie prowadzi do zakwestionowania prawa stron do ochrony sądowej. Wprawdzie, wobec wyeliminowania przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym możliwości skarżenia poszczególnych rozstrzygnięć organów administracji w procesie planowania przestrzennego, nie istnieje obowiązek ustawowy doręczania tych poszczególnych rozstrzygnięć osobom wnoszącym uwagi, czy też wnioski, jednak nie zamyka to drogi do ewentualnego kwestionowania poszczególnych zapisów projektu planu na dalszych etapach prac planistycznych, po uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w trybie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym – Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm. – (por. przywołany wyżej wyrok NSA sygn. akt II OSK 1563/07).
Stosownie do treści tego przepisu złożenie skargi do sądu administracyjnego poprzedzone powinno zostać bezskutecznym wezwaniem do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, a ponadto w myśl art. 101 ust. 1 i 3 tej ustawy w sprawie wezwania do usunięcia naruszenia stosuje się przepisy o terminach załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym.
Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.