Uzasadnienie
T. R. (skarżąca) w toku postępowania w sprawie ze skargi na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] lutego 2017 r. w przedmiocie odmowy potwierdzenia statutu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych.
Z informacji zawartych we wniosku sporządzonym na urzędowym formularzu PPF z dnia 7 października 2017 r., w piśmie z dnia 1 marca 2018 r. i przedłożonych dokumentów wynika, ze skarżąca jest osobą starszą, schorowaną. Prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. Uzyskuje emeryturę z ZUS w wysokości 679,63 zł oraz emeryturę z KRUS w wysokości 856,12 zł. Kwota świadczenia emerytalnego z KRUS jest w całości przeznaczona na spłatę pożyczki, która musi spłacać jeszcze 1,5 roku. Skarżąca oświadczyła, że pożyczkę musiała wziąć na leczenie.
Rozpoznając wniosek, stwierdzono, co następuje:
Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby. Przyznanie prawa pomocy, ma na celu zapewnienie dostępu do sądu stronie, której brak środków finansowych dostęp ten uniemożliwia.
Art. 243 i nast. cytowanej ustawy, przewidują możliwość ubiegania się przez osobę fizyczną o przyznanie prawa pomocy. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prawo pomocy w zakresie częściowym przyznaje się osobie fizycznej, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Oceniając wniosek skarżącej o zwolnienie od kosztów sądowych stwierdzić należy, że skarżąca wykazał, że spełnia wymogi określone we wskazanym wyżej art. 246 § 1 pkt 2. Skarżący otrzymuje dochody w łącznej wysokości (świadczenia z ZUS i KRUS) 1535,75 zł. Skarżąca spłaca pożyczkę w wysokości 861,31 zł miesięcznie. Pożyczka ta została zaciągnięta w celu sfinansowania leczenia skarżącej. Pozostałą kwotę przeznacza na wydatki związane z utrzymaniem koniecznym.
W ocenie referendarza sądowego opisana przez skarżącą sytuacji uzasadnia przyznanie jej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, bowiem wykazała, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych bez uszczerbku utrzymania koniecznego
Dlatego też na podstawie art. 246 § 1 pkt 2, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 wyżej cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić jak w sentencji.