Uzasadnienie
Wraz ze skargą kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 października 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 1061/09 W. B. złożył wniosek na urzędowym formularzu PPF z dnia 30 listopada 2009 r. o przyznanie prawa pomocy, nie wskazując jednak zakresu tego wniosku.
W piśmie z dnia 10 grudnia 2009 r. wnioskodawca został poinformowany, iż na mocy prawomocnego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 sierpnia 2007 r., został zwolniony od kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Następnie, na mocy postanowienia z dnia 28 kwietnia 2008 r. przyznano mu adwokata z urzędu. W związku z powyższym wnioskodawca został wezwany do złożenia oświadczenia w terminie 7 dni, czy podtrzymuje wniosek o przyznanie prawa pomocy z dnia 30 listopada 2009 r.
Wnioskodawca w dniu 21 grudnia 2009 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) złożył pismo, z którego wynika, iż wniosek z dnia 30 listopada 2009 r. jest wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych.
Rozpatrując przedmiotową sprawę zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania.
W rozpoznawanej sprawie wniosek W. B. z dnia 30 listopada 2009 r. jest kolejnym wnioskiem o zwolnienie od kosztów. Należy mieć na uwadze, że poprzedni wniosek w tym zakresie został uwzględniony – prawomocnym postanowieniem referendarza sądowego z dnia 23 sierpnia 2007 r. wnioskodawca został zwolniony od kosztów sądowych. Przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oznacza, że wnioskodawca zwolniony jest w całości od kosztów sądowych i zwolnienie to dotyczy zarówno kosztów jakie należy ponieść przed sądem pierwszej instancji, jak i przed Naczelnym Sądem Administracyjnym – aż do prawomocnego zakończenia sprawy.
Skoro zatem wnioskodawcę zwolniono od kosztów w niniejszej sprawie, to brak jest podstaw do uwzględnienia ponownego wniosku w tym zakresie.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.