Uzasadnienie
Z. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie nadania statusu uchodźcy.
W skardze Z. K. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania sprawy przez Sąd.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej również "p.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Wskazać należy, że aby możliwe było zastosowanie normy art. 61 § 3 p.p.s.a. koniecznym jest aby – po pierwsze – wniosek dotyczył aktu lub czynności, które nadają się do wykonania, a po drugie – aby taki akt nie został jeszcze wykonany, gdyż dopiero jego wykonanie mogłoby spowodować skutki o jakich mowa w tym przepisie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2004 r. sygn. akt OZ 26/04, orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że decyzja umarzająca postępowanie w sprawie o nadanie statusu uchodźcy z uwagi na niedopuszczalność wniosku o nadanie statusu uchodźcy nie mieści się w katalogu decyzji nadających się do wykonania, bowiem ze swojej istoty nie nadaje żadnych praw ani nie nakłada obowiązków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2012 r. sygn. akt II OZ 852/12).
Zaskarżona do Sądu decyzja została wydana na podstawie art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2012 r. poz. 680 ze zm.), w związku z tym, ze Z. K. po otrzymaniu ostatecznej decyzji o odmowie nadania statusu uchodźcy złożył nowy wniosek oparty na tych samych podstawach. Zatem decyzja ta nie orzeka o wydaleniu skarżącego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, nie nakłada na niego również takich obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy. Brak jej zatem przymiotu wykonalności, co uniemożliwia wstrzymanie jej wykonania. Tym samym wniosek skarżącego nie mógł zostać uwzględniony.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.