Uzasadnienie
Skarżący J. J. w piśmie z dnia 25 czerwca 2012 r. zawarł wniosek o przyznanie mu prawa pomocy poprzez zwolnienie go od kosztów wpisu sądowego w niniejszej sprawie.
W nadesłanym do Sądu w dniu 23 lipca 2012 r. urzędowym formularzu PPF skarżący rozszerzył swój wniosek wskazując, iż wnosi o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego.
Z dołączonego do przedmiotowego wniosku zaświadczenia Dyrektora Aresztu Śledczego w W. z dnia [...] czerwca 2012 r. wynika, iż J. J. od dnia 12 lutego 2000 r. do dnia 1 czerwca 2014 r. odbywa karę pozbawienia wolności i nie jest obecnie zatrudniony odpłatnie. Stan konta skarżącego wynosi 873, 86 zł (akumulacja zgromadzona na książeczce PKO), nie posiada on jednak środków do własnej dyspozycji, bowiem łączna kwota zadłużenia skarżącego wynosi 35 267, 75 zł. Przeciwko skarżącemu prowadzone jest obecnie dziesięć postępowań egzekucyjnych.
Rozpoznając wniosek skarżącego należy stwierdzić, że zasługuje on na uwzględnienie.
Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Analizując sytuację finansową skarżącego uwidocznioną we wniosku oraz piśmie z dnia 25 czerwca 2012 r. i 20 lipca 2012 r. należy stwierdzić, że wniosek o przyznanie prawa pomocy zasługuje na uwzględnienie, bowiem w niniejszej sprawie zachodzą podstawy do przyznania prawa pomocy określone w art. 246 § 1 pkt 1 w/w ustawy.
Wnioskodawca przebywając w placówce penitencjarnej nie ponosi wprawdzie kosztów związanych z bieżącym utrzymaniem, jednak należy mieć na uwadze, iż ma utrudnione możliwości w uzyskiwaniu dochodów. Jak wynika z zaświadczenia Dyrektora Aresztu Śledczego w W. z dnia [...] czerwca 2012 r. skarżący obecnie nie jest zatrudniony w placówce, w której przebywa, nie posiada również żadnych innych źródeł dochodów. Przeciwko skarżącemu prowadzone jest obecnie dziesięć postępowań egzekucyjnych z tytułu zadłużenia na łączną kwotę 35 267,75 zł.
Powyższe okoliczności wskazują, iż brak jest podstaw do uznania, iż wnioskodawca posiada wolne środki finansowe, które mógłby przeznaczyć na opłacenie kosztów sądowych oraz kosztów zastępstwa procesowego. Tak ukształtowana sytuacja materialna skarżącego pozwala na stwierdzenie, iż nie jest on w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego.
Z tych względów na podstawie art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji postanowienia.