Uzasadnienie
H. D. (dalej "skarżący") po doręczeniu mu wezwania do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 100 zł, w terminie do dokonania tej czynności zwrócił się z wnioskiem o przyznanie mu prawa pomocy.
Z informacji zawartych na urzędowym formularzu PPF wynika, że skarżący mieszka samotnie, jest właścicielem domu o po. 75 m2 oraz działki o pow. 16 arów i budynków gospodarczych. Podniósł, że jedynym źródłem jego utrzymania jest renta w wysokości 836 zł. Wymienił następujące wydatki: lekarstwa ok.400 zł, energia elektryczna – ok. 90 zł, wywóz śmieci – 15 zł, woda – 10 zł, telefon – 50 zł. Podał także, że odkłada kwotę 100 zł miesięcznie w celu zakupu opału na zimę.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy stwierdzono, co następuje:
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2016 r., poz. 718), dalej jako "p.p.s.a.", przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje jeżeli wnioskujący wykaże, że nie jest w stanie podołać jakimkolwiek kosztom postępowania sądowego. Wykazanie tej przesłanki ciąży na wnioskującym o prawo pomocy.
W niniejszej sprawie uznano, że opisana przez skarżącego sytuacja majątkowa i życiowa uzasadnia przyznanie mu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Jedyne źródło dochodu skarżącego stanowi świadczenie rentowe w wysokości 836 zł netto, które jest w całości - co wynika z oświadczenia skarżącego o ponoszonych wydatkach - przeznaczone na zaspokajanie podstawowych potrzeb życiowych. W tej sytuacji uznano, że poniesienie przez skarżącego kosztów sądowych oraz kosztów ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika, przekracza jego możliwości finansowe.
Z tych względów uznano, że skarżący spełnia warunki do otrzymania prawa pomocy w zakresie całkowitym i dlatego na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.