Uzasadnienie
M. Z. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w skardze z dnia 31 marca 2017 r. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2017 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu mieszkalnego składającego się z 26 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej, drogi wewnętrznej, miejsc postojowych naziemnych, zjazdów z ul. [...] i z ul. [...] oraz infrastruktury technicznej. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia przez inwestora z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę, którego podstawą będą parametry ustanowione w decyzji o warunkach zabudowy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 P.p.s.a.). O możliwości przyznania ochrony, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a, nie decyduje rodzaj aktu będącego przedmiotem skargi, ale to, czy w postępowaniu sądowoadministracyjnym prowadzonym w graniach sprawy zakończonej ostatecznym rozstrzygnięciem administracyjnym, w wyniku wstrzymania wykonania tego aktu, nastąpi ochrona strony, przed skutkami, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego może polegać na wstrzymaniu skutków prawnych, które ten akt wywołuje.
Udzielenie stronie postępowania sądowego ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., zależy od wystąpienia potencjalnego zagrożenia powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, jako następstwa wykonania zaskarżonego aktu przed rozpoznaniem skargi przez sąd. Oznacza to, że skarżąca obowiązana jest wskazać takie okoliczności, które mogą uzasadniać przyjęcie, iż wykonanie określonego aktu może spowodować takie następstwa, o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Nie jest wobec tego wystarczające powołanie się przez skarżącą na to, że inwestor będzie mógł wystąpić o pozwolenie na budowę. Takie ogólnikowe twierdzenia strony są niewystarczające dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
Należy zwrócić uwagę, że przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji o warunkach zabudowy, a nie decyzja o warunkach zabudowy. Skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonego postanowienia wpłynie na wystąpienia potencjalnego zagrożenia powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, jako następstwa wykonania zaskarżonego postanowienia przed rozpoznaniem skargi przez sąd.
Wobec powyższego należy uznać, że brak jest podstaw do zastosowania ochrony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, przewidzianej w art. 61 § 3 P.p.s.a.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.